Hayatımız, biraz beta balığının hayatına benzer.
Yalnızdır beta; çevresinde onca kalabalık varken bile...
En mutlu anı; yalnız olduğu, kendiyle olduğu andır.
Hepimiz, kendimizin aynasıyız aslında; bugün gördüğümüz kimse tesadüf değil, dün de değildi, yarın da olmayacak...
Hepsi bizim kendimizi bulmamıza bir vesile...
Onlar aynayı tutar, biz kendimizi görürüz. Tıpkı beta balığının aynayla buluşması gibi hırçınlaşır, öfkelenir, eksiklik hissederiz...
Saldırıya geçsek bile bazen, biraz zaman geçince kendimize döner, üzerinde düşünmeye başlarız yaşananları...
Aynada güzel şeyler göreceğimiz günlerimiz olsun.
NOT: Bu denemeyi Hatice Kılınç, Benimle Barış kitabında 27.02.2016 tarihinde yazmıştır.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Anlamlı
Short StoryAnlamlı bir kitap bu. Okuyun anlarsınız... 👉Bu kitapda her yazılan deneme ve kısa hikayeler bana ait değildir. Ait olanları zaten sayfanın başında belirtirim. 👉Beni takip etmeyi, kitabımı oylamayı, yorum atmayı ve diğer kitaplarımada göz atmayı as...
