Άπιαστο Όνειρο

Το ταξίδι..

   Ο Άλκης ετοιμαζόταν να μπει και πάλι στο λεωφορείο, καθώς έπρεπε να επιστρέψουν με τους υπόλοιπους συμφοιτητές του στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούν να πάνε στο αεροδρόμιο. Η εκπαιδευτική εκδρομή είχε φτάσει στο τέλος της. Όσο κι αν του είχε λείψει ο τόπος του, όσο κι αν του άρεσε να ανακαλύπτει άλλη μία γωνιά της πατρίδας του που πριν δεν είχε γνωρίσει ο ίδιος, ήξερε πως πλέον είχε έρθει γι'άλλη μια φορά η ώρα του αποχωρισμού. Η Αγγλία περίμενε να τον κλείσει και πάλι στις βροχερές της μέρες και την γκρίζα μονοτονία της.

   ''Άλκη τελείωνε, θα χάσουμε το αεροπλάνο στο τέλος.''

''Κάτσε ρε φίλε, τώρα έρχομαι.'' Ανέβηκε στο λεωφορείο προσπαθώντας να βρει μία θέση, όπως πάντα δίπλα στο παράθυρο...και τότε την είδε..
Μία κοπέλα με σμαραγδί μάτια και καστανά μακριά μαλλιά ακριβώς απέναντι γελώντας με τις φίλες της διέσχιζε τον δρόμο. Αυτό το γέλιο της, η ανεμελιά της,η χαρά στα όμορφα μάτια της, ήταν αρκετά για να χαράξουν την εικόνα της μέσα του ανεξίτηλα και το ήξερε.

   Έτρεξε να βγει έξω να της μιλήσει μα το λεωφορείο είχε ήδη ξεκινήσει την καθορισμένη του πορεία. Ηττημένος για ακόμη μία φορά κάθισε στην θέση του και κοίταξε την όμορφη κοπέλα να απομακρύνεται γελώντας, αγνοώντας η ίδια την ύπαρξή του και την λαχτάρα του να μάθει τ'όνομά της. Δεν σταμάτησε να την κοιτάει μέχρι που τα μάτια του μπορούσαν να δουν την μορφή της μόνο κλειστά. Αφού φτάσανε στο ξενοδοχείο και ανέβηκε να πάρει τα πράγματά του κοντοστάθηκε για μια στιγμή στο παράθυρο.

''Φίλε έχω βαρεθεί σήμερα να σου λέω να φύγουμε..μπας και βρήκες καμία εδώ και θες να χάσουμε επίτηδες το αεροπλάνο; ''

''Τι λες βρε Χρήστο; Και πού να την βρω; Στον δρόμο; Άσε με κι εσύ με τις ορέξεις σου..''

Πήρε την βαλίτσα του και κατέβηκε στην ρεσεψιόν ενοχλημένος πιο πολύ με τον εαυτό του παρά με την πλάκα του φίλου του..

Όταν απάντησε στο αστείο του Χρήστου έπιασε τον εαυτό του να παραδέχεται ότι ήθελε να μείνει.. ήθελε στα αλήθεια να χάσει αυτό το αεροπλάνο.. Αλλά γιατί; Η μορφή της ήρθε πάλι στο μυαλό του..πώς γίνεται να χαράχτηκε έτσι μέσα του μια άγνωστη; Δεν ήξερε να απαντήσει..μα κάτι του έλεγε ότι αυτή η κοπέλα θα του αλλάξει την ζωή ακόμα κι αν δεν την ξαναδεί ποτέ του. 

Ένα ένστικτο του τα έλεγε όλα και δεν ήξερε τότε πόσο μέσα έπεφτε. Θα το μάθαινε αργότερα...

''Κύριε; Με ακούτε; Το εισιτήριό σας παρακαλώ....''

Ούτε που κατάλαβε πότε και πώς φτάσανε στο αεροδρόμιο και τώρα η χαμογελαστή αεροσυνοδός του ζητούσε το εισιτήριο για να περάσει την πύλη.. Είχε χαθεί τόσο στις σκέψεις του που δεν κατάλαβε καν ότι ήταν ο τελευταίος που περίμεναν.. Πάνω στην ώρα που η αεροσυνοδός είχε αρχίσει να ανησυχεί για την υγεία του Άλκη βλέποντάς τον χλωμό και αφηρημένο, εκείνος συνήλθε και επέστρεψε στην πραγματικότητα. Χαμογέλασε και ζήτησε συγγνώμη για την αργοπορία. Έδωσε το εισιτήριο και μετά τον τελευταίο έλεγχο μπήκε στο αεροπλάνο. 

Σε λίγα λεπτά ήταν ήδη στον αέρα. Το μυαλό του όμως ήταν πίσω..πατούσε γερά στην γη..σε εκείνον τον δρόμο που την είδε.....