"လူႀကီးးးးးးးလုိ့ "
ေဘးကေန ရုန္းပေတသီးလုိ
ခ်ဲြပစ္ေနတဲ့ အသံေသးေသးေလးနဲ့
ေအာ္ေနတဲ့ ႀကက္ေပါက္ေလး
"မလုိက္ရဘူးလုိ့ ေျပာထားတယ္ေနာ္ "
"ဟြန္းး လူႀကီးသြားရင္ hunnie
တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းပါတယ္
ဆုိ ျပီးေတာ့ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က
လည္း ဘယ္သူမွမရွိဘူး
hunnie ေႀကာက္တယ္"
အနီးနားက ျမဳိ့ေလးမွာ ေစ်းသြား
ဝယ္မလုိ့ကုိ အတင္းလုိက္ခ်င္
ေနတာ မေတာ္ oh min so
ရဲ့ လူေတြနဲ့ ေတြ့မွျဖင့္ မေခၚႏူိင္ပါဘူး
"no no မရဘူး hunnie "
"ဟင့္ လူႀကီးးးးးးးဟင့္ ဟင့္ "
တံခါးေပါက္နားေရာက္ေနတဲ့
လူကုိ အက်ီၤ စကုိ အတင္းဆဲြ
ကာ တဟင့္ဟင့္ငုိေနျပန္သည္
"hunnie မငုိနဲ့ေနာ္ ကုိယ္ေျပာ
မယ္ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္"
မ်က္ႏွာေလးကုိ သူ့လက္ဖဝါးေတြ
နဲ့ ဆုပ္ကုိင္ကာမ်က္ရည္ေတြ
သုတ္ေပးရင္းး
"ေလာက မွာ ေႀကာက္စရာအေကာင္းဆုံးက
ဘာလဲ သိလား"
"ဟင့္ သရဲ ဟင့္ "
ကေလးေလး တစ္ေယာက္လုိ
ျဖဴစင္တဲ့ အေျပာေႀကာင့္
သူတစ္ခ်က္ ရယ္ကာ နီရဲေန
တဲ့ ႏွာေခါင္းေလးကုိ အသာ
ဆဲြလုိက္သည္
"သရဲ မဟုတ္ဘူး hunnie ရဲ့
ေလာက မွာ အေႀကာက္စရာ
ေကာင္းဆုံးက လူပဲ အဲ့တာ
ေႀကာင့္ hunnie ဘယ္သူ့ကုိမွ
မယုံႀကည္နဲ့ "
"လူႀကီးကုိေရာ "
"ကုိယ့္ကုိလည္း မယုံႀကည္နဲ့ "
"အဲ့တာဆုိ ဘာလုိ့ hunnie ကုိ
ဂရုစုိက္ေနတာလဲ "
"အဲတာက hunnie ဘုိးဘုိး ကုိ
ေပးထားတဲ့ ဂတိေႀကာင့္ မုိ့"
hunnie သူ့ပါးေပၚေရာက္ေနတဲ့
လူႀကီး လက္ေတြကုိ ပုတ္ခ်
လုိက္သည္
"အဲ့တာဆုိ လူႀကီးက လူႀကီး
စိတ္ထဲကမဟုတ္ဘဲ အဲ့ဂတိ
ေတြေႀကာင့္ hunnie ကုိ ေစာင့္
ေရွာက္ေနတာပါ့"
"innn အဲ့လုိသေဘာပဲေပါ့"
"အဲ့တာဆုိ အခုကတည္းက ထြတ္
သြားလုိက္ေတာ့ "
"ဘာ hunnie ဘယ္လုိ ေျပာလုိက္
တာ"
"ကုိယ္ စိတ္ထဲ က တကယ္ မပါ
မွေတာ့ လူႀကီး အပင္ပန္းခံဲ
ျပီး လုပ္ေပး စရာ မလုိေတာ့ဘူး
လူႀကီးကုိ ဒီတာဝန္ကေန
အျပီးတုိင္ နားခြင့္ေပးလုိက္ျပီ
ေနာက္ဆုိလည္း hunnie ဆီ
လာစရာမလုိေတာ့ဘူး ဒီေလာက္
ဆုိ ရွင္းပါျပီေနာ္ "
