Rock Bottom (The Women of Chaos #1)

Chapter 34

"Get in the damn car."

I saw his jaw clenched while opening the car's door. Pagkapasok ko ro'n ay sinarado na niya at umikot para makapasok sa driver's seat.

Should I open a topic right now? Para naman gumaan ang loob niya. Alam kong sumama ang loob niya sa magulang niya dahil sa katotohanan. I'm not against it. Mas sumaya nga ako dahil do'n e.

"Remember the place where our first date?" Nilingon ako saglit.

"Yeah." He answered.

"Pumunta ako ro'n kanina," sabi ko.

Inaapakan niya ang gas habang patuloy ang pagtakbo ng sasakyan. May bahagyang ngiti sa labi ko nang mapunta kami sa direksyon ng Amungan.

"I forgot to visit that place last year. I always feel hopeless every time I wait there for you." Saglit akong tumingin sa labas. "Bakit naisipan mong pumunta ro'n?"

"I was bored," sagot ko. Then I paused. "And... I kinda missed that place too."

Hindi ko rin inakalang nandoon pa rin iyon matapos ang ilang taon.

Bumagal ang takbo ng sasakyan niya hanggang sa makapasok kami sa makitid na daan. Akala ko nga hindi kasya ang kotse dito, pero dumaan pa rin kami.

"Magpapalipas ba tayo ng gabi riyan?" tanong ko.

"Kung gusto mo," sagot niya.

Pagkababa niya ng sasakyan, sumunod ako. Tumingin siya sa paligid habang nakapamaywang.

"Nagugutom ka ba? May mga tindahan dito," sabi niya.

"Yeah. I'll wait here," sagot ko.

Tumango siya at pumasok ako sa loob ng tent. Inalis ko ang shoes at jacket ko bago pumasok. Inaayos ko ulit yung loob kahit medyo mainit at alikabok pa rin ang paligid.

Paglabas ko, may dala na siyang softdrinks at chips.

"Kung gusto mo ng heavy meal, bibili pa ako," sabi niya habang nakatingin sa'kin.

Umiling ako.

"Okay lang. Kaya ko naman 'to."

"Why didn't you get a cup?" tinitigan ko yung isang litrong sprite.

Isang kilay ang tinaas niya. "Why would I?"

Napairap ako.

"How are we supposed to drink that?"

He shrugged. "We've already kissed. I think sharing a bottle is the least of your worries."

"Whatever," sabi ko habang binuksan yung chips.

Tahimik akong kumakain pero ramdam ko yung tingin niya sa'kin.

"Are you not eating?" tanong ko.

"Busog pa ako," sagot niya.

Naiilang tuloy ako kumain nang may ganitong tingin.

Pag-inom ko ng sprite, hindi pa ako tapos lumunok nang bigla niyang inilapit yung mukha niya.

Nagulat ako.

Hinawakan niya yung pisngi ko, pinatigil ako, at hinalikan ako—hindi nagmamadali, parang may gustong ipahiwatig.

Nawala yung iniinom ko sa isip ko.

Nang humiwalay siya, pareho kaming tahimik.

Para akong hindi makagalaw.

Hindi pa ako nakakabawi nang hinila niya ako palapit, hanggang sa tumama ako sa dibdib niya. Ramdam ko yung init ng katawan niya at bigat ng hininga niya malapit sa tenga ko.

Walang nagsasalita.

Walang gumagalaw.

Parang lahat naka-freeze.

Bigla niya akong binuhat, maingat pero direkta.

"Get inside," mahina niyang sabi.

Pumasok kami sa tent.

Inilapag niya ako nang dahan-dahan, parang iniingatan niya kahit ang hangin sa pagitan namin.

His lips wandered over my skin in a way that made my breathing uneven. Para bang unti-unti akong nilulunod sa presensya niya—sa lapit niya, sa init ng tingin niya na parang ako lang ang mundo niya ngayon.

His hands moved to the hem of my shirt, dahan-dahan, parang nag-aalinlangan pa rin siya—parang humihingi ng pahintulot kahit wala siyang sinasabi.

Pero hindi ko siya pinigilan.

Sa halip, hinawakan ko siya, hinila palapit.

He kissed me again, deeper this time, mas mabagal pero mas mabigat. Parang gusto niyang alalahanin lahat ng sandaling 'to, bawat segundo, bawat paghinga ko.

My fingers clutched his shoulders tighter, hindi ko na rin alam kung ako pa ba ang may control o siya na.

Everything felt too much.

Too close.

Too real.

Bigla siyang huminto, forehead niya nakasandal sa'kin, pareho kaming hingal.

"Baby..." he said softly, mababa ang boses niya, parang may kinakatakutan. "Are you sure about this?"

Tumingin ako sa kanya.

Walang laro.

Walang ingay sa utak ko.

Just him.

"Don't stop," bulong ko.

That was all it took.

He pulled me closer again, and this time, walang hesitation. Wala nang tanong. Wala nang alinlangan.

Just warmth.

Just intensity.

Just us, falling into something we both knew we couldn't easily undo.

The world outside stopped existing.

Walang Selrom. Walang Sartorius. Walang gulo.

Just the way he looked at me like I was the only thing he's ever been certain about.

Later, everything turned quiet.

We stayed there, parehong tahimik, parehong hinahabol ang hininga, parehong hindi alam kung anong sasabihin pagkatapos ng lahat.

He brushed my hair away from my face, staring at me like I was something fragile—but something he never wanted to let go of.

"I love you," he said softly.

My chest tightened.

"I think... I always have," I answered.

He smiled—hindi yung usual niyang ngisi, kundi totoong ngiti. Yung ngiting parang surrender.

At sa gabing 'yon, hindi na kami nagsalita pa.

We just stayed.