taseol々 //kth↔ksj

-9-

Medya, Jonghyun :')
-
remem/ber
gözümden bir yaş daha süzüldü, bir yaş daha ve sonsuza kadar süzülen göz yaşlarım Kim Taehyung'un yarasına ilaç oluyordu...
***
Ameliyathanenin önünde darmadağın durumdaydık, bi yanımda hastane duvarına çökmüş dizlerini kafasına çekip ağlayan Jungkook, onu avutmaya çalışan ama kendisi de dağılmış Jimin; diğer yanımda Hoseok'a sarılarak ağlayan Yoongi vardı, RM ise hastanenin terasına çıkmıştı, ameliyathanenin kapısı açılınca zor da olsa ayağa kalkıp doktorun yanına gittim, doktor bana bakıp konuşmaya başladı;

"Hastanın sol omuzundaki kurşun çıkarıldı ama, kimyasal bir madde içerdiği için ne yazık kı sol kolunu tedavi olmadığı sürece kullanamayacak"
dediği anda gözümden bir yaş süzüldü, hemen konuşmaya başladım
"P-peki tedavisi n-ne kadar h-hemen olsun?"
Doktor başını önüne eğip soruma cevap verdi;

"Fiyatı hakkında bilgim yok fakat tedavisi Güney Kore'deki hiç bir hastanede yapılmıyor, en yakın olarak Hong Kong'a gidebilirsiniz"

Hemen telefonumdan Hong Kong biletlerine baktım, en yakın uçağa 7 bilet aldım ve diğer üyelere olayı anlattım, onlar da kabul etti.
***
Tasei'den sorumlu doktorun yanına gidip, onu görebilirmiyim diye sordum doktor memnuniyetle tabi kii görebilirsiniz fakat lütfen hastayı çok yormayın dedi, hemen doktorun yanından ayrılıp 1812 numaralı odayı aradım, odasına girdiğimde, Tasei'nin ten renginin beyazlaştığını ve dudaklarının morlaştığını gördüm ne tür bir kimyasal maddeydi diye düşünecektim ki; Tasei bana bakmıştı, buruk bi şekilde gülümseyip konuşmaya yeltendi ama yarası acıdığından dolayı konuşamıyordu, eline bir kağıt ve kalem verdim sanki kağıt kalem vermemi bekliyormuşcasına yazmaya başladı;

"타세ㅣ ♡ 슬하
(Tasei ♡ Seul Ha)"

Yazdığı şeyler gözümden bir damla yaş düştü ve kağıdı alıp ceketimin cebine koydum ve yarasına gelmeyecek şekilde başımı göğsüme yasladım, serçe parmağımı serçe parmağına takıp;
"Sonsuza kadar, söz"
Dedim sessizce,elini yüzüme getirip göz yaşımı sildi, hastane odasında hıçkırıklarım ve makinelerden çıkan sesler vardı sadece, kalp atışlarımız bir taneydi aynı anda atıyordu sanki, ölümle dans eden bir kanser hastası gibi usulca atıyordu kalplerimiz ve bu sessizlik arasında kapanan gözlerimiz, yaşadağım en güzel anı süslüyordu, bizim masalımızda kötü son yoktu;

"Tasei ve Ha Seul, sevginin cinsiyet gerektirmediğini ve engelleri yıkıp geçtiğini, birbirlerinin yaralarını sardıklarında anladılar, onlar "mutlu son'suz" oldular..."

-
of sonu çok güzel oldu yaaaa, neyse devam edicek gençleeer ^•^