ညေကာင္းကင္ပဲ လွသလား..ကေလး..
အမုန္းေတြထဲက ျမတ္ႏိုးျခင္းတရားေတြနဲ႔ ေငးေမာၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္သလား..ကေလး..
ခင္ဗ်ား ဖန္တီးတဲ့ ကမ႓ာငယ္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းလို႔ အမွတ္မွားေနမိတာ မွားသလား.. ကေလး..
အမ်ားဆိုင္နာမ္ျဖစ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားကို မၽွေဝရင္း ရူးရူးမူးမူးခ်စ္တာၾကာလာေတာ့
ငါ့အတြက္မဟုတ္၊ငါနဲ႔မဆိုင္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ အဆိပ္ရည္ေတြ မ်ိဳခ်ေနရသလို နင့္သီးစြာနဲ႔ သြင္းပစ္လိုက္တာမ်ိဳးလား..
ေလထဲလြင့္ေနတဲ့ စကၠဴပန္းေတြကို လိုက္နမ္းရတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္မႈမ်ိဳးလား..
ၾကယ္ေလးေတြကို ေငးရင္း ဖန္ပုလင္းထဲ လွလွပပ သိမ္းဆည္းထားခ်င္မိတာမ်ိဳးလား..
မိုးသားျပင္ေပၚက ၾကယ္ေလးေတြကို တိမ္ဖံုးရင္ သဝန္တိုတာမ်ိဳးလား..
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းလဲသြားပါေစ...
ကိုယ္ကေတာ့ အၿပိဳင္စၾကာဝဠာ သီအိုရီမွာ ၾကယ္ေငးတဲ့သူ တစ္ေယာက္အျပင္ပိုမလာခဲ့ဘူး..။
