The troublemaker meets the Bad Boy [COMPLETED]

Fourteen

Fourteen

Laine's POV

Kahit na kinikilig na ako ng sobra ay nagawa ko pa rin na ma-shock. Like seriously? It's HIS PROPERTY??

"Ikaw ang may ari nito??" hindi makapaniwala kong tanong habang tinuturo pa ang kabuuan ng flowery garden.

"Oo, at ako rin ang nagtanim. Hahaha." mas lumuwa pa yung mata ko sa gulat. Is he serious??? Siya ang nagtanim nito?? *_*

Gosh! My heart is melting na mga veve... Sobrang malaking plus points talaga sakin itong si Draight! I love flowers kasi! Like woah~

"My gosh! Veve Draight! Mahilig ka rin pala sa flowers?? Pareho pala tayo??!" kinikilig kong sabi sa kaniya.

"Ellaine. Wala ka bang naalala??" biglang tanong niya kaya kumunot naman ang noo ko.

"Naaalala? Anong klasing alaala ba??" yun iba kasi, ibinaon ko na sa hukay.

"Hays. Let me tell you a story." sabi niya at umupo sa telang nilatag niya. Nakakunot pa rin ang noo ko habang nakayuko sa kaniya kaya hinawakan niya ako sa kamay at hinila pababa upang maka-upo rin sa tela.

"There was a boy who hated flowers the most. He doesn't want to see or even smell it. Because it only reminds him of his late mother. But one day.... A girl mesmerizes the boy. The girl was sprinkling water at the backyard garden that time. She looks so happy while watering the flowers and she's also talking to it like it's her friend. The girl captivated the boy with her charming smile. And that is the reason, why the boy would always check the backyard garden before going inside the class and even after the class, just to get a glimpse of her. He always wants to see her genuine smile. But one day, the boy was getting excited to see her again at the backyard garden, but when he arrived at the said garden, the girl was crying . The boy wants to comfort him but he can't because he hates flowers. He doesn't want to get near it. He doesn't want to see or smell it. That's why the boy left, leaving the girl crying. Little did he know, that 'that day' would be the last. The last day that he saw the girl, with a genuine smile. Every single day, the boy would always go at the backyard, hoping to see the girl again, but failed. The girl didn't came back. He keeps on coming there, but the girl didn't show up. Until he observe that the flowers are slowly dying. The boy still has high hopes that the girl would came back, that's why he started watering the flowers at the garden. He started to care about the flowers, just like his deceased mother. Until his HATE over the flowers run down... From hate until it changes to LOVE. That's why he brought this land and started planted it with flowers. He had a promise to himself that he must bring the girl here at all cost."

"Ehh??? Edi bakit ako yung dinala mo dito?? Pero infairness ah, ang ganda-ganda dito. Nagustuhan ko siya, grabe." sabi ko habang nakangiting nakatingin sa paligid.

"Your still the same." napatingin ulit ako sa kaniya ng muli siyang magsalita at nginitian ko siya ng pilit kasi di ko siya gets. Nabigla ako ng bigla niya akong hinila papunta sa kaniya at niyakap ng mahigpit. Hay naku huh? Humo-hokage moves si veve Draight ah! Pero infairness, gushto ko yun... Kinikilig ako~

"Thanks for coming back." bulong niya sa tenga ko.

"Eh? Teka nga Draight." marahan ko siyang tinulak upang makita ko yung mukha niya. "Naguguluhan naman ako sayo eh. Anong thanks for coming back? Eh hindi naman ako umalis??? Hello~??"

"Slow!" sabi niya sabay pitik sa noo ko. Ako pa ngayon ang 'slow'??? Kaloka ka veve Draight ah.

"You're the GIRL in my story." sabi niya at nagpatuloy na sa pag aarange ng pagkain para sa piknik namin.

"Ehh?? Ako? Pa'no naging ako??" sabay turo ko pa sa sarili ko.

"Wala ka ba talagang naaalala?? First year college tayo no'n. Sa backyard garden dati, na ginawa na nilang canteen ngayon."

Nawala ang ngiti ko ng may bigla akong naalala. Oo nga pala. Madalas pala akong tumambay doon sa garden na yun dati. Noong hindi ko pa naimumulat ang aking mata sa mundo. Noong panahong, masaya pa ang pamilya ko.

"Ah? Eh, a-ang tagal na kaya non. Grabe naaalala mo pa?" sabi ko ng nauutal. Ayaw ko kasing napag-uusapan ang tungkol sa nakaraan. May naaalala kasi akong nakakadiring pangyayari.

"Syempre. Hindi ko yun pwedeng kalimutan. That was the day that I met you. So why would I forget you?"

Alam kong may sinasabi siya pero hindi ko na yun naintindihan pa. Pilit ko kasing inaalis sa isip ko ang bumabalik na nakaraan. Gosh! Bakit ayaw nitong mawala?? Para itong sirang plaka na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko. Napapikit ako ng mata at hinilot ang aking sentido. Sumasakit ang ulo ko, bakit niya pa kasi pinaalala ang nakaraan?? Past events should just be thrown away in the garbage. They're dirty, cruel, and useless memories anyway.

"Ellaine? Are you okay??" narinig kong tanong ni Draight kaya napamulat ako ng mata at napatingin sa kaniya. Agad ko siyang nginitian para ipakita sa kaniya na okay lang ako.

"Mag didilig ako. Saan ako kukuha ng tubig??" sabi ko sa kaniya.

"Mamaya na. Let's eat first." sabi niya lang kaya kumain nalang kami.

After kumain ay nag dilig na kami sa mga halaman. Aksidente kong natapunan ang sapatos niya ng kunting tubig. At dahil sa makulit ako ay tinapunan ko ulit siya ng tubig 'PURPOSELY'. I thought maiinis siya but sheeet... Tinapunan niya rin ako ng tubig. Kaya heto kami ngayon at nagbabasaan ng tubig.

"Waaa~ ang lamiiiig~" sigaw ko nang tuluyan na ngang mabasa ang damit ko...

"Hahahaha!" tawa niya. Nagbabasaan kami ng tubig habang nagtatawanan. Hays. Sana palagi akong masaya. Kagaya ngayon. Sobrang saya ko. Pero may kunting takot parin sa puso ko. Paano pala kung may kapalit ito??? Kakayanin ko ba ang masaktan ulit??? Wish ko lang na sana.... Sana hindi na matapos ang araw na'to....

\\\\\\\\
Matapos naming magbasaan ay heto kami ngayon.... nagpapainit. Hoy! Mga dirty minded kayo ah! Nagbo-bonfire po kami, kalerke kayo ah.

"Hatid nalang kita sa condo mo. Baka magkasakit ka pa. Basang-basa kasi ang damit mo." alok niya pero umiling lang ako. Ayaw ko. Ayaw kong matapos ang araw na'to.

"Mamaya na. Mag-usap na muna tayo." I replied as I sneeze.

"Wag nang makulit. Hatid na kita. Ayaw kong magkasakit ka pa." sabi niya sabay tayo. Mabilis kong hinawakan ang kamay niya.

"Draight. Ayaw ko pang umuwi. Ayaw ko pang matapos ang araw na'to. Tapos magigising kinabukasan at mare-realize na panaginip lang pala ang lahat ng 'to." Nakayuko kong sabi. Bigla siyang lumuhod sa harapan ko para mapantayan niya ang mukha ko. Hinawakan niya ako sa chin at inangat ang mukha ko at tinitigan niya ako sa mata.

"Hindi ito panaginip." sabi niya at inilagay ang kamay ko sa dibdib niya. Kung saan naroroon ang puso niya. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso niya sa palad ko. "Nandito ako." nakangiti niyang dagdag at dahan-dahang inilapit ang mukha niya sa mukha ko

Mabilis kong naipikit ang mata ko. Hanggang sa naramdaman ko ang paglapat ng labi niya sa labi ko. Dahan-dahan ang pag-galaw ng mga labi niya. It was a passionate kiss. Kaya para tuloy akong mababaliw sa halik niya. Were kissing each other as if were afraid to lose one another.

Humiwalay siya sa halik, magkadikit ang mga noo at ilong namin, nakatitig lang ako sa mga mata niyang malungkot na nakatingin sa mga mata ko. ... "I like you...." biglang sabi niya. Magsasalita na sana ako nang bigla siyang magsalita ulit,

"But I can't love you."

.

.

.

.

.

.

.

Tulala lang akong naglalakad patungo sa unit ko. Hindi maproseso ng utak ko ang magulong pag-aamin sa akin ni Draight.

****flashback
"I like you...." Labis akong natuwa ng marinig iyon mula sa labi niya.. Pero kumunot ang noo ko sa salitang idinagdag niya..

"But I can't love you." naitulak ko siya ng marahan at sinabing,

"Huh? Bakit???"

Nginitian niya lang ako at pinisil ang ilong ko sabay sabi ng, "Hatid na kita. Namumula na ang ilong mo. Baka magkasakit ka na niyan."

******end

Hindi ko talaga maintindihan.. Bakit??? Bakit hindi niya ako pwedeng mahalin???

"Stay away from Draight." isang malamig na boses ang aking narinig ng makarating ako sa pinto ng unit ko. Nilingon ko ito. Nakasandal pala si Yzece sa wall na nasa harap ng unit ko. Hindi ko siya napansin dahil masyadong okupado ni Draight ang isip ko.

"Pwede ba?! Umalis ka na muna. Wala akong panahon makipag-alitan sayo." walang gana kong sabi at pinindot ang password ng unit ko. Bubuksan ko na sana ito nang mabilis niyang nahawakan ang kamay kong nasa handle ng pinto at marahas akong pinaharap at itinulak. Sa lakas ng pagkakatama ng likod ko sa pinto ay mas lalong nanghina ang katawan ko. Mukhang magkakasakit pa yata ako.

"Ellaine. I'm warning you. Stay. Away. From. Him." ma-authoridad niyang sabi na may emphasis pa sa words na 'stay-away-from-him'.

Hindi ko alam pero biglang nag-init ang mga mata ko. Ramdan ko ang namumuong tubig dito. Bakit niya ba kasi ako pinapalayo, sa taong gusto ko???

"But... But I can't..." maluha-luha ko ng sabi. Ewan ko. Pero sobrang masakit na talaga ng ulo ko... "I can't Yzece...." dagdag ko at may pumatak ng isang butil na luha sa kaliwa kong mata.

I'm really sick. I can feel my temperature rising up. Lalagnatin pa yata ako nito. Napansin ko na biglang nanigas si Yzece sa kinatatayuan niya kaya mabilis ko siyang naitulak palayo sakin at pumasok ako sa loob ng unit ko. Agad akong nagtungo sa kwarto ko at mabilis na humiga. Nilalamig ako. Gosh... I'm sick. And I hate it when I'm sick.... Because I know.... No one will be here to take care of me.

Kinabukasan....
Mabigat ang pakiramdam ko. Kahit na ang talas na ng sikat ng araw sa labas ay nilalamig pa rin ako. Totoo nga ang sinabi ni Draight. Nagkasakit nga ako. Gusto kong uminom ng tubig pero sobrang masakit yung ulo ko.

Gosh! Nagugutom ako.... Kaya no choice ako kun'di ang tumayo at dahan-dahang naglakad patungo sa kusina. Pero pagtingin ko sa fridge ay napamura ako ng malutong.

"Takte! Ngayon ka pa talaga naubusan??" Nanghihina kong bulong. Kaya naisip ko na bumili nalang sa labas. Kahit na masakit yung ulo ko ay nagbihis parin ako ng damit at naglakad palabas ng unit. Nasa information desk na ako nang makaramdang ako ng matinding pagkahilo. Umiikot yung paningin ko at unti-unti akong nawawalan ng malay. Pero bago paman ako tuluyan na maglupasay sa carpeted hallway ay may lalaking magiting na sumalo sakin.

"Shit!" yan ang narinig ko sa kaniya ng mahawakan niya ako sa noo. Inaaninag ko ang mukha niya pero masyado itong blurry. Kumurap ako ng ilang beses pero malabo parin ang mukha niya. Ngunit napaka pamilyar sa akin ang pabango niya.

"Draight..." yan ang huli kong nabanggit bago ako nawalan ng malay....

\\\\\\\\\\
Hindi ko pa naimumulat ang mga mata ko pero alam ko na kaagad kung nasaan ako. Dahil sa napakapamilyar nitong amoy.

"Arggg.. Nostalgia..." malungkot kong banggit at tinakpan ang mata ko. Masama pa rin ang pakiramdam ko pero pinilit ko pa rin ang tumayo. Ayaw kong mapag-isa, lalo na sa hospital. Kaya mas mabuting umuwi nalang ako.

"Hey, you need to rest." Malumanay na sabi ng lalaking bigla nalang pumasok.

"Draight.." Sabi ko at nilingon ang nagsalita. Shit! Nadismaya ako ng makitang si Yzece pala yung pumasok. Pero bakit boses ni Draight yung narinig ko??

"This is my last warning, Ellaine. Stay away from him." Ma-authoridad niyang sabi.

"Wag mo nga akong diktahan. Hindi mo'ko pagmamay-ari." sabi ko lang at tinanggal ang karayom na nakaturok sa pulsohan ko.

"Where do you think you're going?" kunot-noo niyang tanong pero hindi ko siya sinagot at nilagpasan lang siya. Nahawakan niya naman ang pulsuhan ko, doon pa talaga sa naturokan ng karayom. Mahigpit ang pagkakahawak niya dito. I gritted my teeth to prevent my groan from the pain I felt. Can't he understand the fact that I'm sick?? Totoo nga talaga ang sinabi ni Trex, wala nga talaga siyang puso. Kasi kung meron, edi hindi niya ako sasaktan lalo pa't nasa ganito akong sitwasyon ngayon.

"Pwede ba, Yzece??! Hayaan mo muna ako plss. Kahit ngayon lang!! Gusto ko ng umuwi!" sabi ko at marahas na binawi ang wrist ko. Shit! Ang hapdi. Ang kirot! I hate hospitals.... Because my brain keeps on having flashbacks... Whenever I'm here, It always reminds me of him....

"Then why are you crying?" Biglang huminahon ang boses niya. Tinignan ko siya sa mata... Naaawa siya sakin. Kitang-kita ko sa mga mata niyang kinaka-awaan niya ako.

"Don't look at me with that look in your eyes." inis kong sabi at pinunasan ang dalawang patak na luhang bigla nalang tumulo ng hindi ko man lang namamalayan.

"Don't sympathize me." dagdag ko pa at tuluyan na ngang umalis sa malansang hospital nayun.