Ο καλύτερος μου φίλος

Βόλτα έξω

Ο Lucas καθόταν στην καρέκλα του γραφείου του και έκανε τις εργασίες που είχε από το πανεπιστήμιο. Αυτή την στιγμή άκουγε το αγαπημένο του τραγούδι, το "Shoot me" των DAY6, του αγαπημένου συγκροτήματος, καθώς σιγοτραγουδούσε τους στίχους.

Άρχισε να λύνει τη δεύτερη άσκηση που είχε, όταν του ήρθε ένα μήνυμα από την μητέρα του.

Μαμά
Lucas, ο πατέρας σου κι εγώ θέλουμε να σου μιλήσουμε.

Αλήθεια;! Νόμιζα πως δε μιλούσατε σε "αυτήν την ντροπή που κάποτε αποκαλούσατε γιο σας". Είναι κρίμα, γιατί τώρα ούτε εγώ θέλω να σας μιλήσω.

Μαμά
Σε παρακαλώ! Απλά γίνε φυσιολογικός και όλα θα είναι όπως πριν!

Μαμά
Ξέρεις ότι αυτήν την κατάσταση την δημιούργησες εσύ και κανένας άλλος. Για αυτό σταματά να λες βλακείες!

Μαμά, δεν θέλω να σου μιλήσω άλλο, για αυτό, άσε με ήσυχο! Δε σε μπορώ άλλο! Αν εσύ ή ο μπαμπάς μου στείλετε άλλο ένα μήνυμα ή να με πάρετε τηλέφωνο, δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα!

Μαμά
Lucas, είσαι νέος ακόμα. Θα αποφοιτήσεις, θα βρεις ένα καλό κορίτσι-

Ο Lucas έκλεισε το κινητό του νευριασμένος.

Αυτό ήταν. Δε μπορούσε να της δίνει σημασία. Απορούσε γιατί ακόμα προσπαθούσε. Σχεδόν κάθε μήνα θα έπαιρνε μηνύματα που έλεγαν κάτι σαν αυτό. Ήταν κουραστικό.

Δευτερόλεπτα μετά, το κινητό του χτύπησε. Ήταν έτοιμος να το απαντήσει και να φωνάξει στη μητέρα του για άλλη μια φορά, αλλά όταν είδε το όνομα, η έκφραση του χαλάρωσε. Ήταν εκείνος.

-Παρακαλώ; ήταν η πρώτη λέξη που βγήκε από το στόμα του μόλις το σήκωσε.
-Γειά, Lucas! Εγώ είμαι, ο Mark. Είπαμε με τους υπόλοιπους να βγούμε καμιά βόλτα. Τι λες; Είσαι μέσα; είπε ο κολλητός του από την άλλη γραμμή.
-Ναι, γιατί όχι; Δεν έχω κάτι άλλο να κάνω έτσι κι αλλιώς.
-Τέλεια! Θα μαζευτούμε στο πάρκο δίπλα από το καφενείο των γονιών μου σε ένα 15λεπτο. Θα τα πούμε εκεί!
-Εντάξει. Γεια!
-Γειά! είπε ο Mark και τερμάτισε την κλίση.

Το μελαχρινό αγόρι έμεινε κοιτάζει τον τοίχο και να χαμογελάει σαν τον βλάκα. Ένα απόγευμα με τους φίλους τους ήταν ότι χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή.

Κατευθύνθηκε προς την ντουλάπα του και ξεδιάλεξε μια άσπρη μπλούζα, ένα σοκολατί και μια φαρδυα ζακέτα με ένα απαλό καφέ χρώμα. Έκανε ένα απαλό μακιγιάζ, φόρεσε τα άσπρα αθλητικά παπούτσια του, άρπαξε το μαύρο τσαντάκι του και έφυγε από το διαμέρισμά του.

Μετά από μερικά λεπτά περπάτημα, έφτασε στο πάρκο.

-Ήρθε και η makeup guru! είπε κοροϊδευτικά ο Mark και γέλασε.
-Χαχαχα, πολύ αστείο! Τόσο αστείο που ξέχασα πως να γελάω! απάντησε αυτός, καθώς αγριοκοιτάζε τον Harold και τον No, τους δύο άλλους κολλητούς του, που είχα σκάσει στα γέλια.

Όταν τα γέλια επιτελούς τελείωσαν, άρχισαν οι χαιρετισμοί.

-Πώς πάει; Καλά όλοι; ρώτησε ο No.
-Καλά είμαι εγώ, απάντησε ο Harold κι έδιωξε τα ξανθά μαλλιά του από τα μάτια του.
-Περίπου.

Δεν ήταν ασυνήθιστη αυτή η απάντηση από τον κάστανο άντρα. Αυτό, όμως, που ήταν ανησυχητικό ήταν η ησυχία του Lucas.

-Τι έγινε; ρώτησε ο Harold, έτοιμος να τον παρηγόρησε.
-Ας μιλήσουμε για αυτό αργότερα, τους έκοψε εκείνος.
-Εντάξει, όπως θες.  Δεν σε πιέζουμε.
-Λοιπόν, ξεκίνησε ο Mark, τώρα που είμαστε όλοι εδώ, θα σας αυτό που ήθελα! Ελάτε!

Άρπαξε τον καρπό του μελαχρινό φίλου του κι έπειτα άρχισα να τρέχει.

-Περίμενε! του φώναξε ο No που έτρεχε πίσω του όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά ο οδηγός τους δε σταμάτησε. Πού πηγαίνουμε;

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Αυτό ήταν το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας! Όπως είπα θα είναι μικρή. Δεν έχει και πολύ δράμα επειδή ήθελα να είμαι όσο πιο θετική μπορώ καθώς να δείχνω και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι. Θα προσπαθήσω να ανεβάσω και αύριο, αλλά δεν μπορώ να υποσχεθω τίποτα! 😂

I purple u! Stay safe and healthy! 💜💜💜