Ο καλύτερος μου φίλος

Το φιλί

Οι τέσσερις φίλοι προχώρησαν προς το αμάξι του No, ένα μαύρο Toyota. Ήταν παλιό, αλλά δούλευε αρκετά καλά. Ήταν το αμάξι των γονιών του.

Δεν μπορούσε να αγοράσει δικό του. Δεν είχε τα λεφτά. Η οικογένεια του είχε πάντα οικονομικά προβλήματα κι από τότε που πέθανε ο παππούς του, ο μόνος που μπορούσε να τους στηρίξει συναισθηματικά και οικονομικά, τα λεφτά ήταν πάντα λιγοστά. Δούλευε ήδη σε δύο καφενεία, για να βοηθήσει τους γονείς του. Οι φίλοι του πάντοτε τους βοηθούσαν οπότε μπορούσαν και ήταν πολύ ευγνώμων για αυτό.

Έφτασαν στο διαμέρισμα του Lucas δεκαπέντε λεπτά αργότερα. Ήταν απλά και προσεκτικά διακοσμημένο, με μετρικές άφησες πάνω στους άσπρους τοίχους. Ήταν μεγάλο, πολύ μεγαλύτερο από αυτό το Harold, ήταν λογικό όμως, μια και ο Lucas ζούσε εκεί εδώ και 5 περίπου χρόνια αντίθετα με τον ξανθό εικοσάρη που το είχε νοικιάσει μόνο για μερικούς μήνες.

-Σαν το σπίτι σας! αναφώνησε ο οικοδεσπότης καθώς έβγαζε τη ζακέτα του και τα παπούτσια του.

Οι άλλοι τρεις έκαναν το ίδιο και μπήκαν μέσα στο σαλόνι. Κάθισαν πάνω στον μαύρο καναπέ που ήταν όρθιος πάνω στο άσπρο χαλί το οποίο ξάπλωνε πάνω στο πάτωμα.

-Λοιπόν, τι κάνουμε; ρώτησε ο No, ανυπομονώντας να ακούσει τις προτάσεις των υπολοίπων.

Ο Harold κοίταξε τον Lucas, ο οποίος καθόταν σε μια κόκκινη μαξιλάρα πάνω στο πάτωμα, και του έκανε νόημα με τα μάτια του. Εκείνος σηκώθηκε απάνω και μπήκε μέσα στην κρεβατοκάμαρα του. Λίγα λεπτά αργότερα, το αγόρι επέστρεψε κρατώντας 4 μπουκάλια μπύρας στο ένα χέρι και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στο άλλο.

-Καλά, έχεις μπύρες μέσα στο δωμάτιο σου;! ρώτησε παραξενεμένος ο Mark.
-Όχι! Αφού η κουζίνα είναι δίπλα του! απάντησε εκείνος και γέλασε δυνατά.
-Αχ ναι, σωστά! Τέλος πάντων, τι έφερες να παίξουμε;

Ο μελαχρινός άντρας πέταξε το κουτί μπροστά τους.

-Monopoly!

Έστησαν το παιχνίδι κι άρχισαν να παίζουν καθώς έπιναν τα ποτά τους. Στο τέλος κέρδισε ο No, αν και όλοι τους ήταν σίγουροι πως έκλεψε. Άλλαξαν παιχνίδι. Ήρθε η στιγμή για το παλιό καλό "Θάρρος ή Αλήθεια".

Στην αρχή όλα πήγαν καλά. Καμία πολύ προσωπική ερώτηση ή τίποτα τέτοιο. Μετά, όμως, όλα άρχισαν να παίρνουν την κάτω βόλτα όταν ήρθε η σειρά του Mark για τέταρτη φορά.

-Αγαπητέ Mark, θάρρος ή αλήθεια; ρώτησε ο No περιμένοντας για την απάντηση που ήθελε.
-Αλήθεια.

Απογοητευμένα επιφωνήματα ακούστηκαν μες στο δωμάτιο.

-Καλά, καλά, δεν πειράζει, έχω ένα καλό! είπε ο νέος που είχε ρωτήσει την ερώτηση.
-Άντε, τότε, λέγε!
-Mark, δε μου λες...
-Να σου πω.
-Ποια σ' αρέσει;

Ο καστανός νέος πάγωσε. Αυτή ήταν μια ερώτηση που ήθελε πάντα να αποφύγει. Κανένας δεν ήξερα ποια ή ποιος του άρεσε και πότε δεν τον ρωτούσαν.

-Εμ, ααα...
-Έλα, λέγε! Δε μας έχεις πει ποτέ!
-Η, εμ... Η Belle.
-Λες ψέματα! Έλα τώρα, πες μας την αλήθεια! πετάχτηκε ο Harold.
-Καλά.

Δεν ήξερε πως να το πει. Ήταν λες και το στόμα του ήταν κολλημένο. Αν και αυτό το όνομα το χρησιμοποιούσε πολύ συχνά, δεν μπορούσε να βγει από τα χείλη του.

-Απλά πες το! Δεν έχουμε όλη μέρα!
-Τον Lucas.

Το είπε γρήγορα και σιγανά με τρεμάμενη φωνή. Έσκυψε το κεφάλι από ντροπή. Ήθελε να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Το είχε κρατήσει μέσα του τόσα χρόνια, γιατί έπρεπε να αποκαλυφθεί μέσα σε αυτό το ηλιθιο παιχνίδι;!

Κανένας μέσα στο δωμάτιο δε μιλούσε. Δύο ήταν σοκαρισμένοι, ένας ήταν έτοιμος να κλάψει και ο άλλος ήταν έτοιμος να εκραγεί από τη χαρά του. Προσπάθησε να κρύψει το τεράστιο χαμόγελο που απλώθηκε στα χείλη του, μα δεν τα κατάφερε.

Έσυρε αργά το σώμα προς το μέρος του Mark. Με το χέρι του σήκωσε το πρόσωπο του και κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια του. Δεν περίμενε ούτε ένα δευτερόλεπτο ακόμα.

Τα χείλη του "ξάπλωσαν" πάνω σε αυτά του φίλου του. Η καρδιά χτυπούσε σαν τρελή μέσα στο στήθος του. Πρώτη φορά στη ζωή του είχε μοιάσει τέτοια χαρά. Με κανέναν από τους πρώην του είχε μοιάσει έτσι. Τόσο χαρούμενος, τόσο αφοσιωμένος σε αυτό το μοναδικό φιλί, τόσο ευτυχισμένος που βρισκόταν σε αυτή την θέση.

Ο Mark, από την άλλη, είχε μείνει έκπληκτος. Δεν ήξερε τι να κάνει. Τον φίλησε και αυτός. Μέσα σε λίγα μόνο δεύτερα, το φιλί είχε φουντώσει. Γεμάτο πάθος και αγάπη συνεχιζόταν, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι θα τελειώσει σύντομα. Ο No κι ο Harold καθόταν σε μια γωνιά του σαλονιού, χαρούμενοι για τους δύο φίλους τους που είχαν μόλις αποκαλύψει τα ήδη γνωστά σε εκείνους αισθήματα τους.

Αποτραβήχτηκαν για να πάρουν αέρα κι αμέσως, το λαμπερό χαμόγελο του μελαχρινού νέου από την Βρετανία τύφλωσε τον ψηλότερο νεαρού. Ο Lucas χώθηκε στην αγκαλιά του δίχως δισταγμό. Τίποτα δεν μπορούσε να χαλάσει αυτή τη στιγμή για τους δύο τους. Το συναίσθημα που επικρατούσε στο δωμάτιο ήταν η ευτυχία και κάνεις δεν μπορούσε να το αλλάξει αυτό.

///////////////////////////////////////////////////////

"Ο μελαχρινός νέος από την Βρετανία". Έχετε ακούσει ποτέ καλύτερη φράση; Θα ακούσετε και στη συνέχεια της ιστορίας, μην ανησυχείτε! XD

I purple u! Stay safe and healthy! 💜💜💜