(03/01/2018)
Ik was eindelijk verlost.
Al de constante aanvallen...
Het was plots gestopt.
Omdat ik er een einde van maakte.
Ik hou mijn adem in en tel tot tien.
Ik ben hen niets verschuldigd.
Ik heb dit gekozen.
Wat zouden ze zeggen?
Dat ik alleen aan mezelf denk.
Maar dat is niet waar!
Ik ga aan hun leugens kapot,
want ik dacht altijd aan hen.
Ik hoop dat ze dat weten.
Ooit moet je stoppen.
Onleefbaar.
Ondenkbaar.
Onverstaanbaar.
Ik heb besloten.
JE LEEST
Een lange, lange dag
PoesíaDeze gedichtenbundel behandelt een aantal gevoelige thema's waar ik gevoelige lezers van moet waarschuwen. Er komen aan bod: depressie, idealiseren van de dood en er wordt ook gehint naar automutilatie. "To sleep, per chance to dream. Aye, there's...
