Ben kimim ? 
   Ben siyahın en derin karanlığına hapsolmuş bir kızım. Kendi karanlığında güç bulmuş pes etmek nedir bilmeyen biriyim.
    içimde hiç geçmeyen bir burukluğa rağmen her şeye meydan okuyup güldüm her zaman. Bu burukluğu nasıl anlatayım; 
    Durmayan bir trene binmiş hüzün, almış başını gidiyor. 
Anılar, bir çöle dönüştü sanki. Gözyaşlarım yağmur görevini üstlenmiş, muhtaçmış gibi içine çekti çöl yağmurunu. Anılarım çamurlaşıp kurumaya da başlayacak artık. Kuruyunca geçecek mi peki ? Hayır. İzi kalacak. Belki yeniden çöle dönüşecek. mBelki yeniden yağmur yağacak. Belki...
   İçimde hiç dinmeyen yağmura ve fırtınaya karşı sokakta dimdik duran şemsiyeyim ben. Ruhu defalarca yaralanmış, ruhunu iyileştirmek yerine ruhunu öldürmüş biriyim.