🐞

Yıllar olmuş

rengarenk dünyada bir adam gezer;
          ne zengin ne fakir, ne mümin ne zındık.
          hiçbir gerçeğe dalkavukluk etmez! 
          hiçbir yasayı tanımaz!
          cesur ve üzgün, 
          bu alacalı dünyada kimdir bu adam?

Çıkar boynundan at o ipi çocuk!
          Salıncaklar mı yok sana?
          Kalk hadi o soğuk betondan,
          Yatacak başka yer mi yok sana?
          En sevdiklerimi verdim ölüme de;
          Ben bu yaşımda gitmenin böylesini görmedim.
          Kırılan bir boyun gibi orta yerinden kırıldığını ömrün…
          Görmedim Ademoğlunun dalından koparılır gibi koparıldığını…
          …ve böylelikle umut etme kabiliyetimizi aldılar elimizden.
          Ne diyeyim, dilerim ihtiyacı olan birine gidiyordur bizden aldıkları umut!
          Dünya adaletsiz çocuk!
          Dünya zorba.
          Elbet eşitleneceğiz o gün kıyamda.
          Bu kekeme, toz ve duman sözlerimi iyi belle, Bahara kalmaz, gelirim yanına

You need a pick me up?
          I'll be there in twenty five
          I like to push my luck
          So take my hand, let's take a drive
          I've been livin' in the fuuuturee
          Hopin' I might see you sooneeer
          I want you, riding shotgun
          I knew when I got one right

Bin hüzün çöktü yine gönlüme akşamla benim
          Ülfetim var nice yıldan beridir gamla benim
          Dönerim bekle beni sen deyiver, dönme yine
          Bir ümit sun ne olur kalbime bir damla benim
          ❤️
          
          

bir gül solarken bir gülün açma korkusu

Seni seviyorum bebeğim

Dönelim... Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır. Olsun, dönelim biz yine de. Bilincinde olmadan üstlendiğimiz sorumluluklarımız var. Evlere dönelim, sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dönelim. Ölçüsüz yaşamak bize göre değil. Büyürken geniş ufuklarımız olmadı bizim. Küçücük avuçlarımızla sınırlarımızı genişletmek istedikçe yaşamın binlerce engeli yığıldı önümüze. Hangi birini yenebilirdik bunca olanaksızlık içinde. Umutsuzluğu tanıdık, yenilgiyi öğrendik böylece...
          Sahi nedir yaşamın anlamı? Geriye dönüyorum sık sık yanıt aramak adına, yüreğimin silik izler bırakıp ağır yükler aldığı zamanın derin dehlizlerine. Bakıyorum umut karamsarlığın, sevinç acının azıcık soluk almasından başka ne ki? Yaşamsa, gerçekle düşün umutsuz bir savaşı, her şeyi içine alan kocaman bir yanılsama... Değil mi yoksa?

Onlar ümidin düşmanıdır, sevgilim,
          akar suyun,
          meyve çağında ağacın,
          serpilip gelişen hayatın düşmanı.
          Çünkü ölüm vurdu damgasını alınlarına:
          Çürüyen diş, dökülen et,
          bir daha geri dönmemek üzere yıkılıp gidecekler.
          Ve elbette ki, sevgilim, elbet,
          dolaşacaktır elini kolunu sallaya sallaya,
          dolaşacaktır en şanlı elbisesiyle,
          işçi tulumuyla,
          bu güzelim memlekette hürriyet.
          Bursa da havlucu Recebe,
          Karabük fabrikasında tesviyeci Hasana düşman,
          fakir köylü Hatçe kadına,
          ırgat Süleymana düşman,
          sana düşman, bana düşman,
          düşünen insana düşman,
          vatan ki bu insanların evidir,
          sevgilim, onlar vatana düşman…

Tam anlamıyla şiir panonuzun mükemmelliğine tutuldum. Lütfen paylaşım yapmaya devam edin.