Cześć,
Pisać zaczęłam jakieś dwa lata temu. O wszystkim zadecydował przypadek, czy może bardziej impuls. Odkąd pamiętam miałam bardzo rozwiniętą wyobraźnię - zarówno jako dziewczynka, jak i dorosła kobieta, co skutkowało tym, że tworzyłam historie w głowie. Nie wiem, dlaczego tak późno odkryłam, że mogę też przelewać swoje pomysły na klawiaturę, ale spodobało mi się.
Zawsze uwielbiałam fantasy, ale czytam także dużo literatury obyczajowej, takiej, gdzie wyeksponowane są relacje. Tak naprawdę z wiekiem robię się otwarta na każdy nurt i wiele zależy od mojego nastroju. Nie stawiam sobie granic, nie kategoryzuje swoich upodobań. Nigdy nie sięgam po książkę na chybił trafił, nie biorę nic przypadkowego. Historia musi do mnie przemówić, dlatego zazwyczaj długo wybieram. Nie ma klucza, jest czysta intuicja. Czasami to pierwsze zdanie, czasami ostatnie, a czasami coś nieuchwytnego. Bardzo często otwieram książkę gdzie bądź. W ten sposób sprawdzam, jak czuję język autora i klimat.
Poza tym robię coś, czego nikt nie rozumie - czytam od końca. Nie kręci mnie napięcie, oczekiwanie i narastanie. Dla mnie najważniejsze są pojedyncze sceny - ich smak - nie zawsze książka jako całość.
Lubię zatapiać się w samym języku, słowach i barwie opowieści, która zmienia się w trakcie narracji. Szukam określonych emocji.
Do tej pory moją książką życia był „Siewca Wiatru" Mai Lidii Kossakowskiej. Pisząc „książka życia" mam na myśli opowieść, która niczym tsunami wtargnęła we mnie i pozostawiła po sobie niezatarte wrażenie. Z takich, które ostatnio wpadły mi w ręce, to bez wątpienia „Rzeźbiarz łez" Erin Doom, którą mogę czytać od środka, od końca i od początku i zawsze jest tak samo zachwycająca. 
Było ich oczywiście więcej, ale nie ma sensu sporządzać listy. 
Jeśli chodzi o moje inspiracje jako twórczyni wymienię: Andrzeja Sapkowskiego, Robin Hobb, Jay'a Kristoffa i Sarah J.Maas.