cryfortaegguk

Kendimi kaybettim ama seni hatırlıyorum.

sonunda w*ttpad bizim sikayetlerimizden bikti emoji getirdi 🪼🪼🪼🪼💙💙💙💙💙🩵🩵🩵🩵🦋🦋🦋🦋🐟🐟🐟🐳🐳🐳🦕🦕🦕🦕🫐🫐🫐🫐🫐

Tanrı'na bir vals kadar mühlet vermiştim.
          
          Karar aşaması hayli sancılı fakat dediğim gibi kolay bir doğumdu.
          
          Ölüme bir sapak kala doğdu biçimsiz bedenin.
          
          Diyorum ya bu evrenin varoluşsal kopuğu, bademi benim.
          
          Eğer durursam, durdururum.
          
          Nehir değil ya akmaz bir daha.
          
          Bakmaz da bana.
          
          Kim kıyamette arkasını döner ki..?
          
          "Saçmalık!" dedi bir sıçan.
          
          Sonra kedinin biri ağzında başı, pençesinde aşı ile geldi.
          
          Burnu dikti.
          
          "Kim dikti bu tepeye bu burunu?" diye sordum.
          
          Zira anlamsız, birbirinden kopuktu.
          
          Farenin ölü ağzına dolmuştu kan.
          
          Belli ki faili mecnundu.
          
          Meçhul değil.
          
          Fakat bu zaat nasıl olurdu da o küçük dişlerle, böylesi çetin ceviz bir burnu avlardı?
          
          Arkamı döndüm.
          
          Bir memur gördüm sonra.
          
          Sokağı boylu boyunca dolandı.
          
          Bir günahsızın boynuna boylu boyunca...
          
          İzledim hemen.
          
          Zira o, kararın katiliydi.
          
          Bense bu evrenin bademi.
          
          Tanrı'na sapladığım bıçağı aldım yerinden.
          
          Sürdüm dudaklarıma.
          
          Güldüm yine.
          
          Basit kararların en içinden çıkılmaz haliydim.
          
          Haliyle iki el de ona sıktım.
          
          Onunkiler kirliydi.
          
          Birayla karışık sidik kokuyordu.
          
          Oydum gözlerimi.
          
          Zira oydum yine.
          
          Vahşiliğine dil uzattığım Tanrı'nın koltuğuna oturmuştum.
          
          Kırdım koltuğu.
          
          Kırdım o burnu.
          
          Göremez şimdi.
          
          Göğe sığamaz bir de.
          
          Kırdım gökyüzünü.
          
          Bulutların arasına o memurdan bir evren sığardı.
          
          Sağırdı artık gürültüler.
          
          O göğün çığlık çığlığa doğurduğu garipler...
          
          Dile kolay, zevki hayli kolay bir seksti bu.
          
          Fareler kedilere, kadınlar hemcinslerine, ben Tanrı'na...
          
          Fakat ruhtu bahsettiğim.
          
          Zira öldürdüm Tanrı'nı.
          
          Aynasızlardan gibi baktım o dışkı kokan aynaya.
          
          Ya kör olmuştum ya da ben diye bir şey yoktu.
          
          Kırdım aynayı da.
          
          Kaldım orda.
          

Zihnimdeki isyanın parazitleri parça parça beynimde dans ediyor.
          
          Bu bir vals.
          
          Nizamsız, eğreti ve bolca hüzünlü.
          
          Rahatsız bir vals.
          
          Öksürüp duruyor.
          
          Sanki o kulaklardan bir renk çıkıp belime dolanacak.
          
          Gök kuşağı olacak.
          
          Hayır bu bir yanılsama kuşaklar dönencelerden bağımsız.
          
          Bu ruh da öyle.
          
          Bedenden bağımsız.
          
          Sen dönünce düzelmez bir şeyler.
          
          Tanrı'n değilsin.
          
          Zaten senin dudaklarını dolduran hiçbir zaman o değildi.
          
          Tanrı'nla içtiğim son valsten iyi biliyorum.
          
          Tek tek söylüyor her damla şarabı.
          
          Fakat bu zihin sarhoşluğu.
          
          Bazen de göz.
          
          Yarattığımız canavarlara bakamıyoruz ikimiz de.
          
          Bu iyi bir şey.
          
          En azından bir konuda anlaşabiliyoruz.
          
          İnsanoğlunun vücuduna teğet bile geçmez vicdan diyor.
          
          Yine haklı.
          
          Deliriyorum hemen.
          
          Pek yerinde olmayan akıl kırıntılarım da kaçıyor.
          
          Çünkü haklı.
          
          "Bir insana zehir vereceksin," diyorum.
          
          O terli kaşları çatılıyor hemen.
          
          Sahi Tanrı'n da hiç yıkanmıyor.
          
          Sırıtıyorum sonra.
          
          Bardağın eğri duruşu alay ediyor, Tanrı'nın gözleriyle.
          
          Zira kör.
          
          "boyayacaksın dışını lavanta rengine sonra bırak kana kana içsin." 
          
          Gözlerini belirtiyor Tanrı'n.
          
          Fakat derdi sözcükler değil.
          
          O haz kokan gülüşüm.
          
          Alnının çatından vuruyorum Tanrı'nı.
          
          İki kere.
          
          Ölüyor hemen.
          
          Ancak ağlıyor.
          
          İçli içli değil. 
          
          Utançtan hiç değil.
          
          İnsanoğlu gibi kanmıyorum.
          
          Vereceğim haber bu değil.
          
          Pek mühim şeyler de değil.
          
          Kapına vurdum bugün.
          
          Öğlen üstü değil diye açmadın sandım.
          
          Ertesi akşam bir defa daha geldim.
          
          Bu defa hazırlıklı.
          
          Kapının altına soktum ellerimi.
          
          Beynin gibi eşeledim.
          
          Şaşırtmayacak şekilde ellerim bomboştu.
          
          Hırs ve hüzünle doldu burnum.
          
          Hapşırdım iki kere.
          
          Birincisinde bir şey yoktu.
          
          İkincisinde elimdeydi zehirler.
          
          Rastgele bir pencere yansımasında gördüm kendimi.
          
          İlginçti.
          
          Üşüyen kafa derimse delik.
          
          Sanki iki el altı patlar gülmüş gibi.
          
          Adil değil diye şikayete gitmek istedim.
          
          Tanrı'n yoktu.
          
          Yansımaya bir daha baktım.
          
          Karşımda ben değil, sen vardın.
          
          
          
          

Habersizken hayat daha basittir dedin bana bir öğlen üstü.
          
          Altı üstü dört kelimelik bir cümleydi. Ne vardı bu kadar içerleyecek anlayamıyordu yetişkin ruhum dolayısıyla bıraktım ki biraz küçülsün.
          
          Atlı karıncaya bindik aniden. O hep bildiğin karınca gibi değildi, çalışmıyordu ve yavaştı.
          
          Döndü, döndü ve yine aniden durdu.
          
          Başımmış dönen sonra farkettim.
          
          Derhal kurtuldum ondan.
          
          Zaten böylesi bir saygısızlık nasıl olurda dönüp dolaşıp beni bulurdu anlayamamıştım.
          
          Atlı karıncadan indim fakat sen orada yoktun.
          
          Fikrimce döndü kafam yine, belki biraz da atmıştı yahut beni o ağaca sen asmıştın. 
          
          Yaş bile değildim zira hayli büyük kalmıştım sana.
          
          Gelişi güzel bakındım fakat hiçti.
          
          Belki böyle bir histi ya da biraz ilerleyince duyduğum sis.
          
          Başım döndü yine.
          
          Tüm kelimeler birbirine sarıldı, karıştı, kırıştı birden.
          
          Sahi ne de yakışmazdım o ütülü gömleklere, senin gibi.
          
          Bir ses daha gördü burnum ama bodoslama dalmadı içeri.
          
          Müsaade almayacak bir herifti yahut dili yoktu.
          
          Gökyüzünde aradım yerde bulamayınca.
          
          Boylu boyunca bir yıldız kaydı sandım fakat hayat öyle parlak değildi.
          
          Biri düşüyordu.
          
          Ya Tanrı'ndı ya ben.
          
          İkimiz pek geçinemezdik zaten.
          
          Koskoca gökyüzü değil evren boyunca sıkışırdık.
          
          İtiş kakış, dövüş doluş fakat asla barış olmazdı.
          
          Yalan söylemeye çalıştım bir anda.
          
          "Ayakkabımın altına bilerek aldım onu."
          
          Bu sözler doğruydu zira böcekler mezarlığına hayli uzaktı kimsesiz taşın.
          
          Boşver beni, sen de taşın.
          
          Hem atlı karıncanın zemini kadar aydınlık değildi, o ezilmiş başın.
          
          Boylu boyunca topuğuna dokundum ayakkabının, yaştı.
          
          Ne olurdu ki sanki?
          
          Yaşken eğitiverirdim.
          
          Fakat redderdi.
          
          Evrene değil basit bir ekrana sığardı.
          
          Okulu asar, yolu hiç şaşmazdı.
          
          Bir öğlen üstü yeniden hiçliğe çeyrek kalada döner dururdu.
          
          Kahveden içtim bir an.
          
          Dinlenmek gerekiyordu fakat o ağıza sağırdı bu gözler.
          
          Sığmazdı zaten tek harf.
          
          Kırmazdım da.
          
          Yere vurdum bardağı hemen.
          
          Islaktı zihnim.
          
          Güneşe uçtum yine.
          
          "Birazdan kurur kulaklarım..."
          
          
          

biz nereden tanışıyoruz..? hatırlayamıyorum

Şimdi tüm sesler yüzümü bilirken aynada başkasını duyuyorum.
          
          Zaten hediye alacak kadar yakın olmamıştık hiç.(Kalbime baktın fakat dokunmadın asla.)
          
          Herkese aynayı kırdığını söyle, eminim anlayacaklardır çünkü ben, Tanrı'yı öldürdüm.
          
          Seni emanet edebileceğim bir Tanrı'n hiç olmadı kırılma noktası dolayısıyla aynaları armağan ettim ruhuna.
          
          Doya doya bak, ben dolacağım.
          
          

Aşk öldü, faili meçhul değildi.
          
          Ben öldürdüm.

blue side bulmuşum da hemen damlamaz mıyım 

Aşka dair her şey toksik. En saf aşk diye bahsedilen aşkın kendisi değil, sevgi.