insanın en derinlerde, herkesten gizlediği karanlığın içinde beyaz bir nokta olur. kalpteki süveydanın başka bir evrendeki zıt yoldaşıdır bu. bu beyaz nokta yalnızlığın içindeki minik bir ipliktir aslında, bir gün bir mucize olursa aynı kalpteki aynı karanlıkta ve yine kendisiyle aynı bir beyaz iplikle karşılaşırsa ona bağlanır. ama kendisi de bağlandığı da tektir ve o can havliyle o kadar sıkı tutunur ki öbür ipliğe, onları ayırmak için koparmak gerekir. koptuklarında iplikler sökülür ve başka bir ipliğe bağlanmak imkansız hale gelir. bahsettiğim şey aşk değil. insan milyon kez bile aşık olabilir belki veya binlerce ilişki kurabilir. ama o beyaz iplikler sadece bir kere bağlanır ve koptuklarında-