Bir mum yakacağım satırlarımın arasında. Karanlık olduğundan değil, önümü göremediğimden. Aldığım her bir nefesin beni iyileştirmesi için... Her bir nefes bir kelime olduğu için. Daha aydınlık olmalı, yolumu kaybetmemeliyim. Çünkü hüznümün devasıysa, öylesine bir kelimelerden mi sayıyorsun satırları? 
Ben kendimi yazıyorum, onlar karakterlerimi okuyor.