utonęłam. 
a jednak dalej tonę. 

czasem we własnych troskach, a czasem w jego ramionach. 
jasne jak promyki słońca włosy, niby zwyczajne, acz dla mnie niezwykłe. 
tonę w poznawaniu go za każdym razem na nowo, bo przecież się nie znamy. 

Nie lubi czekolady.

wiem, że kocha Ciemność, przy niej czuje się jak u siebie.
a może woli, gdy jest widno?

wiem, że nieraz łka w nocy. przez Nic, bo to ona próbuje władać jego życiem. 
jest niezwykle nieczuły < delikatny >, lecz próbuje. 

Tulipan

czasem się uśmiecha, a na wiosnę nawet częściej

taka piękna młoda dusza

irracjonalne

możemy siedzieć w ciszy, bo i tak się rozumiemy.

jak pszczoła i dzika róża