Gözlerimi kapattığımda karanlık bir yol bir zaman sonra düşüncelerimin eşliğinde zifiriden kurtulmuştu. Elinde bir gaz lambası tutan , kendince etrafı aydınlatan saçları omuzlarında bir kız görüyorum. Yerde kesilmiş uzun saçları. 
Yorgunluğu gözlerinden o kadar anlaşılıyor ki etrafa sönük bakıyordu. Boşta kalan elinde kalın bir defter tutuyordu. Deftere baktığında sanki tüm yorgunluğu gidiyor , gaz lambası eşliğinde gülerek okuyordu her sayfasını. Okuduğu her satırları sanki kendi yaşıyormuşcasına yüzünde belirtiyordu. 
Bu evren ona göre değilde bir kitabın içinde yaşamak ister gibiydi. Elleriyle yazdığı her satırda kendine yeni dünyalar yaratıyor gibi. Ona yaklaştıkça daha tanıdık geliyordu siması. 
Okuduğu her kitapta yepyeni hayatlarla tanışan , yazdığı her satırda kendi dünyasında nefes alan... Bendim.

Her hayal dualara emanet 🍂

Umut  belki diğer sayfalardadır kapatma kitabı 🌼