~Amy~
Kendimden nefret ediyordum en sevdiğim arkadaşım benim yüzümden yaşamıyordu bu berbat bir şey ve bunların hepsi benim suçum göz yaşlarım gözlerimden izinsiz akmaya başlamıştı yanaklarima gelen soğuk damlalar olmasa yaşamiyorum denilebilirdi yasadigimi ağlayarak hissediyordum aslında ağlamak neydiki senin acini d indiren seni yaşatan seni sen yapan şeydi bu ve doktor odadan çıktığında ilk na koşan ben oldum Jordan i çağırdım ama gelmedi belli ki onemsemeyip yine bir kızı beceriyordu bu beni ilgilendirmezdi ama yinede gelebilidi çünkü onlar resmi olarak ayrilmadilar bu bir gerçektir ama suan bunu düşünecek durumda değildim o yüzden kendime gelip doktoru dinlemeye başladım
"Evet maalesef hastayı kurtaramama ihtimalimiz çok yüksek ve hastanın en yakını kim " dediğinde yerimde bile durmadan "benim benim ben ben onunla gorusebilirmiyim gözlerini hayata açtı mi lütfen ölmesin o benim en yakın arkadaşım " bu kelimeler ağzımdan zar zor dökülürken göz yaşlarım yine akmaya başlamıştı doktorun onayini beklemeden odaya daldım o iyi görünüyordu doktor yalan söylemişti benim annem de doktordu ama hiç böyle bir şey görmemiştim nabzı süper di müthişti nefes alış verişi normaldi doktorun yanına gittim ve bir tokat attım ve kelimelrimin ağzımdan almasına izin verdim" ne inanmıyorum siz bir Yalancısın anladınız mi onun nabzı nefesi çok süper ama kurtaramayabiliriz diyorsunuz siz tam bi..."
"Hastamiz bitkisel hayatta anda yere yığıldım bu gerçekten çok kötüydü ama su son kelimelerin büyüsüne kapildim
Hastamiz bitkisel hayatta ...
Bu benim için sadece minik bir Elveda sozuydu sadece ...
