When two broken hearts become one

CHAPTER FIFTEEN - THE FIGHT

DENVER POV

"Wala ka namang dapat ikasorry. At saka ano ba ? Wala naman ding meron satin kaya ano ba. Ha ha ha ha tumigil ka nga jan. We do kiss, we do hug, we do dates but still. We are nothing. So dont say sorry. Its not your responsibility to comfort me."

Its been a week since we talked.

And i've realize that i've taken her for granted.

We kiss, we date, we hug, even though we're not in a relationship. And doing that things is not normal when the two of you are only friends.

So maybe Marie keep on asking herself if what is our status right now, and so I am.

I look at my fourth finger where the fake wedding rings that me and Marie got on the merraige booth that we've participated.

Its been a while.

I miss her.

So it's sunday. At makikita ko sya, makakatabi ko sya mamaya sa Philippine Literature.

So I take a bath excitedly.

Fixed myself and do my daily routines.

*********

Nakaupo na ako sa upuan ko, pero wala pa si Marie. Kaya naglaro muna ako sa cellphone ko.

5minutes...

10minutes....

15minutes.......

Ang hirap palang maghintay...yung bang parang napakabagal ng oras? Yung bang lumabas yung classmate mo,tapos nakabalik na. Pero wala pa rin yung hinihintay mo. Ganito ba ang naramdaman ni Marie ? Should I really say sorry? Should I really need to please her ? I think .. im really in fault.

My thoughts stop when i saw a gorgeous girl walk upon the door, through my way with an expressionless eyes.

Then she sit beside me.

There's something on her, she's not on her lively mood.

"Marie",I whispered.

"Why ?",she said in a monotone voice.

"Galit ka pa rin ba?", I asked.

"Hindi. Wala naman akong dapat ikagalit , diba?",sagot nyang hindi tumitingin sakin.

" ah.. oo nga, pero. Sabihin mo kung galit ka. Pag-usapan natin yung problema. ",pangungulit ko.

"Wala namang problema eh.",sabi nya na hindi pa rin tumitingin sakin.

Tapos dumating na yung professor. Nagdiscuss na sya.

In the whole 3 hours. Tahimik lang si Marie. Hindi sya kumikibo. As in wala talaga.

*****

Nang matapos ang klase,nakita ko syang lumabas ng pinto. Sinusundan ko sya ng tingin. Hindi pa kasi ako makaalis....

"Denver,pahiram muna ako ng book mo huh?",sabi ni Kristine.

"Ahh. Sige ! Sayo na yan !",sabi ko at saka ako tumayo at isinukbit ang bag ko sa balikat ko. At saka ako tumakbo...

*****

"Sandali lang Marie !",sigaw ko sa kanya nang maabutan ko sya sa hallway.

Pero hindi sya huminto. Tuloy-tuloy lang sya sa paglakad.

Kaya naglakad ako ng mabilis at hinawakan ang braso nya.

"Bitaw. Uuwi na ako.",sabi nya. Wala talaga syang expression. Ang lamlam ng mata nya.

"Kailangan nating tong pag-usapan !! Ayokong mag-away tayo. ",sabi ko.

"Wala namang TAYO Denver.",sabi nyang nakatingin lang sa gilid.

And for a moment i've been silent.

Yeah. She's right, I dont have any responsibility on her. I dont have rights.

" Hindi naman kailangan ng TAYO para mag-alala ako sayo diba ? Ilang linggo ka ng di nagpaparamdam ! Walang text, tawag, message sa chat or kung ano man ! Pero dati hindi lumulubog ang araw ng hindi tayo magkasama ! ",sabi ko. At dahil siguro sa nararamdaman kong kung ano ay medyo tumataas na ang boses ko.

"I dont need to update you kung ano man ang ginagawa ko sa buhay ko.",sabi nya in a poker face.

"Pwes gusto kong malaman ! Ipaalam mo sakin !"

*PAK*

Napahawak ako sa pisngi ko. Masakit eh.

"Hindi dahil sinabi mo ay gagawin ko.",sabi nya,that time tumungin na sya sa mata ko. Her eyes...its full of pain, anxiety and sadness..

At doon naglakad na sya palayo. Ako ? Nakatayo lang dun. Hawak ang pisngi kong sinampal nya.

"Owwww",sabi ng mga tao (audience) grabiii !!! Ginawa nila kaming LIVE na sine !

Kaya naglakad na rin ako. Opposite way sa kanya.