Mockingjay part 2- Happily ever after

Hoofdstuk 6

Langzaam loop ik door het bos. Stap voor stap en voet voor voet. Ik probeer zo min mogelijk geluid te maken en zo goed mogelijk op te letten. Want je hebt maar een kans en dan moet het meteen raak zijn. Opeens zie ik een ree uit de bosjes rennen. Ik span mijn boog aan en wil net schieten. Als Gale net begint te lachen en zegt: ‘Catnip wat moet je met zo’n groot beest?’. De ree schrikt en rent weer terug de bosjes in. Ik kijk Gale kwaad aan en zeg: ‘Moet je het nu altijd verpesten als ik een ree wil schieten? Ze kunnen best handig zijn.’

‘Hoezo altijd? Ik heb het alleen nu gezegd en op de dag van de Trekking. Je doet nu net of ik alles verpest.’

‘Is dat niet zo dan?’ zeg ik lachend en ik ontwijk een stomp. Samen lopen we naar het meer om even uit te rusten. En het voelt alsof ik eindelijk geniet na een hele lange tijd; Gale begint steeds meer aan te sterken en dit is de eerste keer dat ik met hem aan het jagen ben en het voelt net als vroeger.

‘Catnip, mag ik je wat vragen?’ zegt hij met een ernstig gezicht.

‘Ja tuurlijk.’

‘Ik vroeg het me al een tijdje af en ik wist niet of ik het moest vragen. Maar...’

‘Je hoeft er echt niet zo omheen te draaien hoor. Je kan het gewoon tegen me zeggen.’

Hij knikt langzaam en zegt: ‘Hoe is Peeta doodgegaan?’

Die woorden raken me. Dat was wel de laatste vraag die ik had verwacht. Gale kijkt me voorzichtig aan om te zien wat mijn reactie is. En ik weet dat ik me nu moet vermannen en gewoon antwoord moet geven. Het is immers al zeven maanden geleden gebeurd.

‘De laatste keer in de Arena liep hij tegen een krachtveld aan. Hij had toen een hartstilstand. Sindsdien heeft hij zonder dat we het wisten, weleens hart ritme stoornissen gehad. Hij was aan het tekenen en hij kreeg weer zo’n stoornis. Maar dit was een hele heftige en uiteindelijk… stopte zijn hart ermee.’ Zeg ik met tranen in me ogen. Ik kan me moeite inhouden. Gale kijkt me pijnlijk toe en het is een hele lange tijd stil. Ik weet niet waarom ik het zeg maar het is een gevoel van verdriet, kwaadheid en onrechtvaardigheid.

‘Maar heb je daar zoveel moeite mee? Dat hij er niet meer is?’ zeg ik sneerend.

Hij kijkt me met ontzet aan en zegt: ‘Wat voor een rot opmerking was dat? Het was maar vraag waar van ik wist dat hij erg gevoelig lag. Maar ik dacht dat ik die vraag wel kon stellen. Omdat ik het gevoel heb sinds ik hier ben dat we weer goede vrienden zijn. Maar ik had het blijkbaar mis,’ zegt hij koeltjes en draait zich om en loopt weg. Zijn woorden slaan nog harder in dan zijn vraag. Ik heb meteen spijt van wat ik gezegd heb. Ik ren achter hem aan het bos in. ‘Gale!’ schreeuw ik. Maar hij blijft niet stil staan hij loopt in een tempo door, zonder ook maar te reageren.

‘Gale, wacht alsjeblieft! Ik meende niet wat ik zei, het was gewoon een stomme opmerking die er ineens uitflapte.’ En nog steeds geen reactie, ik begin steeds kwader te worden.

‘Gale! Je hebt niet het recht om mij te negeren en…’ hij draait zich meteen ruk om en schreeuwt: ‘Dus jij had wel het recht om mij zo af te zeiken?! Weetje Katniss, ik had een paar jaar geleden al gelijk. Je hebt alleen maar aandacht voor me als ik pijn heb,’ zegt hij koeltjes. Hij draait zich om en loopt weg. Eerst had ik een pijnlijk gevoel, een gevoel dat alles vanbinnen brandden. Maar nu voel ik niets, alleen maar leegte. Ik weet niet wat erger is, het enige wat ik weet is dat hij mij haat. En niet alleen om deze ruzie, maar gewoon om alles wat ik hem heb aangedaan. En ik heb zo het gevoel dat hij daar het recht toe heeft, wat misschien nog wel erger is.

            Met tranen in mijn ogen ren ik terug naar het bos. Als ik aan de rand ben zoek ik een goede boom om in te klimmen. Wanneer ik er in zit, zie ik Gale net onder het hek toe kruipen. Hij doet zijn capuchon op en een sjaal om tot aan zijn ogen. Want hij mag niet herkent worden. Met een gebogen hoofd loopt hij weg, zijn silhouet ziet er droevig uit.