Gone girl

9. weekend is over

Ashley pov

De rest van het weekend vloog voorbij. Iedere avond hebben Max en ik tafelvoetbal gespeeld. Ook heb ik een aantal keer tegen Brady gespeeld. Brady kon er niks van en was er al snel klaar mee.

Jay was het beste in het spel. Iedereen verloor van hem, zelfs als Max en ik het samen tegen hem opnamen won hij nog.

Na de voetbaltafel, bracht ik de meeste tijd door met het lezen van boeken en het kijken van films.

Max en ik kunnen goed met elkaar op schieten. Eigenlijk zou je een soort van kunnen zeggen dat we vrienden zijn geworden. Ook met Brady gaat het nu goed. Op het begin flirtte hij wel wat, - tenminste daar leek het op - maar nu is hij gewoon aardig. Hij is rustig en druk tegelijk. Stil zijn lukt hem wel, maar stil zitten niet. En ook zijn humor is behoorlijk droog, dat hem extra grappig maakt.

De tweelingbroer van Max, Jay mag ik echt niet. Hij is behoorlijk irritant en flirterig. Nog geen één keer had hij een aardig woordje voor mij over gehad en trouwens ook niet voor zijn eigen broer. Maar omdat het de tweelingbroer van Max is probeer ik zo aardig mogelijk tegen Jay te blijven.

En nu? Nu is het weekend over en Max moet naar school, net als Brady en Jay. De hele dag zit ik alleen in het huis. Max had beloofd om na school wat leuks met me te doen, maar wat weet ik nog niet.

De hele ochtend en middag maak ik vol met het lezen van boeken en het kijken van films, net zoals het weekend. Alleen de stilte van het huis overvalt me. Zo'n stilte heb ik allang niet meer gehad. Alsof ik het niet meer gewend ben, het kwelt me.

Deze hele week was stressvol geweest en nu had ik de stilte die ik wilde. Net als de tijd en de ruimte. Nu heb ik alles, alles wat ik nodig heb. De gedachte dat ik er serieus voor weg moest lopen maakt me gek.

Het gevoel van afgelopen donderdag was verdwenen. Ik dacht niet meer aan Mason of Jessy en zelfs mijn ouders en broer was ik vergeten. De politie die me zoekt, de mensen die naar me uitkijken. Het doet me allemaal even niks, en dat allemaal door Max, die me in zijn huis nam deze paar dagen.

Ik dacht nog nauwelijks na over het nu verder zal moeten, over mijn toekomst. Duizenden vragen in mijn hoofd met allemaal een ander antwoord. Terwijl iedereen zijn vragen wil beatwoorden wil ik dat niet. Nóg niet. Want ooit zal ik mijn familie weer onder ogen zien te komen, net als Mason en Jessy. De problemen zouden zich in no time weer opstapelen, terwijl ik helemaal geen zin in heb in al die problemen. Bij Max had ik die niet, kon ik rustig en vreedzaam leven. Niemand die me lastig viel of me kwetste.

Gelukkig was het dan eindelijk half twee en het geluid van lichte ijzer dat tegen elkaar rinkelt vult mijn oren terwijl de voordeur geluidloos openvliegt. Met zijn rugzak op zijn rug geslingerd stapt Max het huis in, terwijl hij de sleutels terug in zijn broekzak propt. Achter hem verschijnt Brady die zijn rugzak al afgedaan heeft.

'Hallo, Ashie.' Zegt Max. Ik geef hem snel een knuffel waaronder ik gauw in zijn oor mompel: 'Noem me niet zo.' Hij lacht zachtjes en loopt dan door naar de keuken. Brady begroet me en loopt dan achter Max aan.

Ik wacht geduldig in de woonkamer als de jongens terugkomen. 'Max, wat gaan we nou..' maar hij maakt mijn zin al af. 'sporten.' kondigt hij aan. Ik schud verbaast mijn hoofd. 'Het zal iets leuks zijn, waarom nou.. sporten?'

Beide jongens moeten lachen. 'We vinden dat je te veel gegeten hebt dit weekend..'

'en wat conditie en fitheid kan geen kwaad..'

'daarom sporten!' Vullen de twee jongens elkaars zinnen aan, waarvan ze de laatste twee woorden tegelijk uitroepen.

Ik schud mijn hoofd. 'Jullie zijn gemeen.' Mompel ik binnensmonds wat ze gelukkig niet horen.

'Nou Ash, wat voor sport vind je leuk?' Vraagt Max. Ik knik bedenkelijk. 'Uhh.. Basketbal wel.'

De jongens schieten allebei in lachen uit. Na een tijdje komen ze weer bij. 'Nu graag een sport dat je een beetje kunt?' Ongelovig zet ik mijn hand in mijn zij. 'Toevallig kan ik het wel.' Weer moeten de jongens even lachen. 'Laat me niet lachen.' Zegt Brady, en Max roept: 'Jij en basketbal?!'

'Hoezo dat nou weer?' Vraag ik. 'Nou, je ziet er niet uit als iemand die basketbalt.' Antwoord Brady mijn vraag. Ik kijk hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Natuurlijk wist ik wel dat ze een grapje maakten, maar ik zal ze wel anders laten denken. 'Nou, het word basketbal dus?' Vraag ik.

Als ze allebei iets van ja geantwoord hebben, ren ik de trap op om me gauw om te kleden. Ik vertelde ze dat ik kan basketballen en echt gelogen had ik het niet. Ik heb een jaar lang op een basketbalvereniging gezeten samen met Jessy. We zaten samen in een jongens-jeugdteam waar we veel geleerd hebben. Jessy was veel beter dan ik dus mocht ze naar een hoger team toe, dus bleef ik alleen achter tussen die jongens. In die tijd ben ik er ook mee gestopt omdat ik het niet meer leuk vond. Maar daarna heeft Jessy me nog veel van de sport geleerd.

En ik kan niet wachten om tegen Max en Brady te moeten basketballen.