Gone girl

10. Basketbal

Max pov

Terwijl Ashley zich aan het klaar maken was voor het basketballen, stonden Brady en ik nog in de woonkamer. Het is stil tot dat Brady me bij mijn schouder duwt. 'Ashley hé?'

'Wat is er met haar?' Vraag ik niet helemaal begrijpend. 'Ashley. Je vind haar leuk, iedereen ziet het.' Plaagt hij. 'Wat? Hoe kom je erop?' Ik kijk hem raar aan wat hij negeert. 'Lieg niet, zelfs je broer ziet het. Je valt voor haar.' 

Ik schud geërgerd mijn hoofd. 'Man, hou toch op.' Mompel ik. 'Zij vind jou ook leuk.' Zet Brady door.

'Je vind haar zelf gewoon leuk.' Ik rol met mijn ogen. 'Waarom blijft ze anders zo lang? Anders was ze echt allang weggeweest.' Zegt hij met een overdreven stem.

'Misschien omdat ze nergens anders heen kan?' Bijt ik hem toe. Meteen krijg ik spijt van wat ik gezegt heb, dit mag hij helemaal niet weten. 'Wat? Waarom?' Vraagt hij niet begrijpend.

Ik schud mijn hoofd, ga dichterbij hem staan en wijs met mijn vinger naar hem en zet een gewaarschuwde blik op. 'Praat er niet over met haar, oké? Het zijn jouw zaken niet en ook niet de mijne.' Venijnig ik hem.

Hij schud direct zijn hoofd, als een klein kind dat gestraft word. 'Sorry, man.' Zegt hij dan benauwd.

'Ja, mij ook.'

Gedreun klinkt op de trap en Ashley stormpt de kamer in. 'Ik ben er klaar voor.' Lacht ze. 'Mooi dan kunnen we.' Zegt Brady glimlachend. Sprakenloos kijk ik ze allebei even aan en klem dan de basketbal onder mijn armen terwijl ik zwakjes kuch en iets mompel wat lijkt op een 'ja.'

We verlaten het huis en lopen richting het parkje met een basketbalveld. Ashley en Brady zijn druk in gesprek, wat ik eigenlijk al niet meer kan volgen. Waarschijnlijk gaat het niet over iets belangrijks of serieus, want ze lachen allebij tussendoor. In stilte loop ik naast de twee, terwijl ik naar de grond staar.

'Toch Max?' Vraagt Brady plotseling en me aanstoot. 'Huh, wat?' Ik kijk op van de grond en kijk ze vragend aan. Ashley en Brady beginnen bijde te lachen. Ik zucht en schud me hoofd. 'Die ene keer toen je..' Wilt Brady vertellen, maar ik onderbreek hem. 'Stop maar weer, ik hoef het niet te weten.'

Na vijf minuten lopen bereikten we het basketbalveld. Het was rustig in het parkje, op een paar kinderen na dan.

Plotseling trekt Ashley de bal uit mijn handen en dribbelt naar het veltje toe. De bal klettert op de stenen door het gekets. Ze staat enkele meters van de basket vandaan en gooit de bal er soepel in.

Brady en ik moeten allebei klappen. 'Goed gedaan hoor.' Lach ik. Ze loopt op ons af. 'Had je niet van me verwacht hé.' Brady en ik schudden allebei ongelovig onze hoofd.'Partijtje?' Vraagt Brady dan speels. Brady rent al zonder antwoord naar de bal die Ashley bij de basket had achtergelaten.

'Gaan jullie maar!' Roep ik als ik naar een bankje sjok. 'Hoezo?' Vraagt Ashley van een afstand. Ik moet lachen. 'Omdat ik hier diegene ben die niet kan basketballen.' Antwoord ik. Maar gelukkig hoorde ze dat al niet meer.

-----------------------
Ik heb lang niet meer geschreven, sorry daarvoor. Toch wil ik dit verhaal afmaken! Sorry voor het wachten iedereen..