Harrison Morgan (Dexter spin-off)

Bölüm 1: Sen De Kimsin?

Bu gece o gece. Bu gece, artık sıkıntılarımdan, kabuslarımdan, halisülasyonlarımdan kurtulacağım gece. Kendi kabıma uygun bir kurban arıyorum. Ve işte orada, karanlık bir yerde kendi başına oturuyor. Bıçağımı sıkıca kavradım, havaya kaldırdım ve tam kalbe saplayacaktım ki arkadan bir ses "Harrison!" diye bağırdı. Bu ses bana çok tanıdık gelmişti, geçmişte çok duyduğum bir sesti bu. Karanlıktan çıktım ve kim olduğuna baktım. Ve karşımda duran adam babamdı! "Harrison, oğlum seni çok özledim." dedi ve bana sarılmaya kalkıştı. Onu uzaklaştırdım ve "Bunca zamandır neredeydin?" diye sordum. "Harrison..." diyecekti ki tam onu yere yuvarladım. "Seni lanet olası pislik, neden ölü taklidi yaptın? Sana ihtiyacım vardı!" dedim ve bıçağı kalbine sapladım. Defalarca ve defalarca saplıyordum, saplarken ağlıyordum. Bu bir ilkti. Ardından omzuma birisi dokunup "Harrison." dedi ve kan ter içerisinde uyandım.

Yine çok kötü bir kabus görmüştüm. Artık karanlık yolcuma engel olamıyordum. Dışarı çıkmak için fırsat kolluyordu adeta. Hannah, "Harrison, ne oldu?" dedi. Çok hızlı bir şekilde nefes alıp veriyordum. "Dexter." dedim. "Rüyamda Dexter'ı gördüm ve onu..." cümlemi bitiremedim. Yine de Hannah'ın anladığını hissedebiliyordum. "Hannah, ona ihtiyacım var. Ne yapmam gerekiyor?" dedim. Cevap veremedi. Sonuçta onun da hayatının aşkına ihtiyacı vardı. "Belki..." dedi Hannah, "Belki de dağda bir hayvan öldürebilirsen karanlık yolcun seni terk edebilir?" Aslında harika bir fikirdi. Hannah'a teşekkür ettim ve yeniden uykuya daldım.

Ertesi sabah biraz hayvan avlamak için dağa çıktım. Etrafta neler olduğunu bilmediğim için hep tetikte olmam gerekiyordu. Biraz daha yürüdüm ve bir kereste fabrikası gördüm. Burada avlanmak riskli olabilirdi. Daha derine gittim ve kendime orada uygun bir hayvan aramaya çalıştım. Birden ürkütücü bir hırlama sesi duydum ve bir kurt üstüme doğru atladı!

Orada çok kötü bir şekilde can çekişmeye başladım. Nereye gitmeye çalışırsam çalışayım kurt beni bırakmıyor, daha sıkı kavrıyordu. Birden ayak sesleri duydum. Onun da hayatını benim yüzümden riske atmasını istemiyordum. "Kaç!" diye bağırdım. Fakat adam soğukkanlılıkla "Ben kaçmam, insanlar benden kaçar." dedi. "Buradaki hayvan ama pek de fark yok." diyerek bıçağı hayvanın tam kalbine sapladı. Beni sıkan eller birden gevşedi ve üstüme yığıldı. Adam üstümden postu kaldırdı ve beni ayağa kaldırdı. Teşekkür ederek "Sen de kimsin?" diye sordum. Adam hiç beklemeden "Adım Dexter Morgan küçük dostum, peki sen kimsin?" dedi. Bir anda beynimden vurulmuşa döndüm, cevap veremedim.