English tea please

13

het duurde lang voordat Thomas gekalmeerd was. Ook tami was weer benenden en we probeerden te bedenken wat we nu gingen doen. "send a message to your parents that we're in the hospital, and that Sophie is with us" zeg ik na een tijdje. Thomas knikt en hij pakt zijn mobiel. nadat hij klaar is met typen rent hij naar boven en komt terug met Sophie."come on darlin' everything is gonna be okay" zeg ik tegen Sophie die aan het huilen is. ik geef haar een knuffel en pak haar jas. ook Tami en Thomas volgen ons voorbeeld en trekken hun jas aan. "how are we going to get there?" vraagt Tami. shit daar hadden we niet bij nagedacht. "the maid will bring us" ik knik en we bellen haar. binnen 5 minuten staat ze voor de deur en we stappen in de auto. ik g avoorin zitten en leg onder het rijden uit wat er gebeurt is. ik word bezorgd aagekeken en ik knik dat alles in orde komt. "i can handle this, i promise. if you can get David's and Thomas's parents to the hospital it's great" zeg ik zacht. er word instemmend geknikt en er begint regen tegen het raam aan te tikken. het gaat lekker, ik mis Nederland al een beetje en dan ook nog dit. we stappen uit voor de deur van het ziekenhuis en rennen naar binnen. ik wete precies hoe dit gaat. toen mijn moeder een ongeluk had gehad met de auto ben ik ook naar het ziekenhuis gegaan, zelf. ik vraag welke afdeling en we rennen de trappen omhoog. ik spring de tredes op en ben als eerste boven aangekomen. de grote wiite gang maakt me banger dan dat ik hoopte. alles doet me nu denken aan toen mijn moeder in het ziekenhuis lag, de doktersjassen, de geur van het ziekenhuis. ik aarzel even maar oop dan vastberaden door naar de balie op die verdieping. we krijgen te horen welke kamer en er loopt een zuster met ons mee. als we aankomen bij de kamer zien we David liggen. "he lost a lot of blood, he is unconscious" iedereen is stil en Thomas loopt de zuster voorbij de kamer in. hij gaat bij David op het bed zitten en pakt zijn hand. "it's gonna be okay little bro"

~x~

tami en ik zitten op de stoelen buiten de kamer terwijl James en Caro binnen zijn. Thomas is ook bij hen. Tami kijkt glazig voor haar uit en er stromen tranen over mijn wangen. ik heb me nniet voorgesteld dat het zo zou gaan, ik had in gedachte dat alles goed zo gaan. het leek allemaal zo perfect. maar zelfs in het mooiste sprookje is er iets dat fout gaat voordat alles perfect is. "sanne..ik moet weg, mijn tante wacht buiten. het spijt me. ik mail je oke?" ik knik en er rolt een traan over mijn wang. ook Tami knikt en ze omhelst me. "doei" zegt ze en ze  loopt de gang. ik zie haar in het trappengat verdwijnen en daar zit ik dan. aan het lot over gelaten, in een land waar ik nog bijna niks ken.

de tijd strijkt voorbij en ik zit nog steeds op de bankjes, niemand let op mij. ik snap het wel, ik vind het ook niet erg. David is eindelijk wakker, maar ligt nu te slapen. Thomas is ook in slaap gevallen naast david op het bed. ik heb Thomas niet meer gezien sinds ik in het ziekenhuis lag. "Sann, dear. we're going home. do you come with us? or do you stay here?"

"i stay here, for Thomas and David"

"okay sweetie. here's a blanket, if you get cold" ik pak de deken aan.

"thanks" zeg ik en James en Caro lopen weg. alweer is het doodstil op de gang. ik ga liggen op de bankjes en leg mij  hoofd neer op mijn arm. ik sluit mijn ogen en voel mezelf tot rust komen, het is een lange dag geweest. ik trek de deken over me heen en hoop dat dit snel voorbij zal zijn.

als ik een tijdje lig hoor ik twee zusters voorbij komen. "what is she doing here?"-"she's here for them"-"oh okay, shall we let her sleep?"-"yeah.. we'll see what we can do tomorrow" 

ik hoop de voetstappen vervagen en ik val weer in slaap. die ochtend word ik wakker gemaakt door een zuster. "here's some food" ik kijk ernaar en het ziet er best lekker uit. ik pak het aan en lach."thanks"breng ik uit met een zwakke ochtend stem.  ze lacht terug en loopt daarna weer weg. langzaam eet ik het eten op. de vogels op de achtergrond en de zon die door het raam naar binnen valt laat me kalmeren, ik tril door alles wat er gebeurt is. ik kan het niet helpen ik kan door het raam van de kamer waarin David ligt kijken. ik zie dat Thomas nog steeds bij hem ligt. het ziet er verschrikkelijk uit. alweer  rolt er een traan over mijn wang. ik zet het bord weg. ik krijg geen hap door mijn keel. ik doe de deken om me heen en daar zit ik weer. ik hoor geluid uit de kamer komen en Thomas loopt naar me  toen. zijn rode ogen gaan diep bij me, ik zie dat hij veel gehuid heb. "have you been here the whole night?" vraagt hij bezorgd. "yeah, i slept here" Thomas geeft me een knuffel en komt naast me zitten. ik weet zeker dat ik nog nooit iemand zo verdrietig heb zien kijken. uit het niets begin ik weer met huilen en Thomas neemt me in zijn armen. "it's hard right.." ik knik en verstop mijn gezchtweer in zijn shirt. "i know honey... i will always be there when you need me..okay?" "okay." fluister ik  en Thomas houd me stevig vast. na een tijdje zo gezeten te hebben horen we geluid uit David's kamer komen. even later zien we hem recht op zitten. Thomas en ik springen op. we rennen de kamer binnen en Thomas omhelst David.