43

26 3 0
                                        

Πριν δύο χρόνια :

Περνοντας ο καιρός έχω αρχίσει να συνηθιζω την απουσία του και να την δέχομαι προσπαθω να δείχνω στα παιδιά ότι είμαι καλά και ότι το έχω ξεχάσει αλλά όχι εγώ ξέρω τι γίνεται κάθε βράδυ από τα κλαμματα μου ,δεν αντέχω μου λείπει πολύ πάρα πολύ αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι ούτε να τον μισήσω δεν έχω την δύναμη ,το μόνο που με κρατάει έστω και λίγο είναι η σχολή που θέλω να περάσω ,διαβάζω ατελείωτες ώρες για να μην τον σκέφτομαι δεν αντέχω καν στην ιδέα ότι με άφησε για μια άλλη μια μέρα μετά από όλα αυτά που κάναμε μαζί πως μπόρεσε δεν το καταλαβαίνω ,μάλλον με ήθελε μόνο για αυτό να πηδήξει μια παρθένα αυτό μάλλον ήθελε ,αυτό που θα με τρώει είναι που δεν είπε ούτε ένα αντίο ,δεν άφησε ούτε ένα γραμμα να πει ένα γεια δεν ξέρω γιατί το έκανε . Το θέμα είναι οτι ακόμα μου λείπει και τον θέλω τον αγαπώ με όλο μου το είναι δεν μπορώ να σκεφτώ να πάω με άλλον για να τον ξεχάσω δεν αντέχω στην ιδέα ότι θα με αγγίξει καποιος άλλος ενοβ μέχρι πριν λίγο καιρό δίναμε τα δικά μας φιλιά και τον άφησα να με αγγίξει σε όλο μου το σωμα δεν μπορώ να τον διανοηθω να το κανει κάποιος άλλος δεν το δέχομαι

Μην με ξεχάσεις Onde histórias criam vida. Descubra agora