Reaching The Clouds

Prologue

Malaya kong pinagmamasdan ang kulay asul na kalangitan, bahagya ko pang tinaas ang kamay ko na para bang kaya kong abutin ang mga ulap. Clouds are like my dream— far away from me and hard to reach. Ganun talaga siguro no? May mga bagay na kahit pilit nating abutin hindi natin maabot basta-basta nalang.

In order to reach the clouds we need to work harder. For you to achieve your goal in life, you need to dream big, work hard and trust
the process. Pero bakit ganun? Bakit pakiramdam ko kahit anong pagsisikap ang gagawin hindi ko magawang maabot ang ulap ng tagumpay?

Napa Buntong hininga nalang ako at pinikit ang mga mata, letting the cold breezing wind embraces my body. Life have been hard lately, yung tipong bawat kilos mo ang bigat ng pakiramdam mo, lahat ng bagay na nasa paligid mo ang bigat-bigat

Walang araw na hindi ko magawang Hindi maging malungkot. Life has been so hard lately and I don't know if I can take this anymore.

Buong buhay ko pakiramdam ko mag isa lang ako, na sarili ko lang ang meron ako. Wala naman kasing nananatili, lahat nang iiwan. Kahit sabihin nilang mananatili sila, na kahit anong mangyari nandiyan lang sila sa tabi mo, palagi kang nasa isip nila bakit parang hindi naman? Bakit parang ang saya pa rin nila na wala ka?

I have had one person in my life before, he made me realize that not all people will leave me. He made me feel na im worth it, na hindi ako kaiwan-iwan. But I hurt him, I hurt that person without him knowing I'm hurting too. Sobra pa sa nararamdaman niya.

I've made things that make me suffer a lot, and that's imagining him happy and in love with someone else, even giving me assurance that even though we're not together anymore, I'm the only girl he loves the most but every night I can't help but to overthink. And if he falls in love? and I guess he already did.

it's been years already and I know he's no longer waiting for me to comeback— maybe he's now happy with someone else and there's no reason for me to hope for him, for us. kasi matagal na natapos ang kwento namin at hindi na maututuloy ang tapos na. kaya usad na— uusad na.

ano pa nga ba ang dapat kong gawin? diba dapat kalimutan na lahat? o baka nga okay naman na talaga ako sadyang hinahayaan ko lang ang sarili ko na sundin kung ano man yung sinasabi ng utak ko.

masakit pero hindi na ganun ka sakit. mahirap pero hindi na ganun kahirap tulad ng dati.

baka naman nakalaya at nakausad na ako sadyang hindi pa nga lang buo kasi may kulang pa. may bagay pa na hindi ko pa naaayos. may bagay pa na hindi ko po naitatama.

Tipid akong ngumiti at nagsimula ng maglakad papunta sa kung saan ako kayang dalhin ng mga paa ko.

hindi ko maiwasang hindi isipin gaano kasaya ang buhay kung hindi ko nararanasan lahat ng 'to? gaano kasarap mabuhay kung buo ako at walang kulang sa pagkatao ko?

napabuntong hininga nalang ako at bahagyang hinilot ang sentido ko. usad na Isla, green light na bulong ko sa sarili ko.

Pagod akong humiga sa kama ko at agad na pinikit ang mga mata ko. wala naman akong ginawa pero pakiramdam ko pagod na pagod at ubos na ubos ako sa araw na 'to.

kinuha ko ang cellphone ko nang marinig ko ang tunog ng notification. taka kong binuksan ang facebook account ko nang makitang mag send sa akin ng friend request.

kunot noo kong tinignan ang account nito at agad na in-screenshot para itanong sa kaibigan ko kung kilala nya. matapos kong mag tipa ng mensahe ay agad ko ding pinatay ang cellphone ko at pinikit ang mata para dalawin ng antok.

ayokong may papasok na bago sa buhay ko kasi alam ko pagdating sa dulo ako parin ang talo. ako parin ang kawawa.