အောက်စီဂျင်ပိုက်တွေရဲ့အကူအညီနဲ့ အသက်ရှူနေရတာ ဘယ်လောက်တောင် မွန်းကြပ်နေလိမ့်မလဲ.. ဘေးက ကြည့်နေရတဲ့သူတောင် စိတ်မသက်သာပေ။
ပိုင်ရှင်မဲ့နေတဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဂျီ အမြန်ဆုံးနိုးထလာဖို့ ပြောနေမိသည်။
သူတောင် အခုဆို ဆေးရုံက ဆင်းပြီး အိမ်ကို ပြန်ရတော့မယ်.. ဂျီရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်တဲ့ ယောင်ဆူးဟျောင်းက အခုထိ အခြေနေမကောင်းသေး.. သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံမှ တစ်ပါး တခြားမလုပ်ပေးတတ်...
ဂျီ ယောင်ဆူးဟျောင်းရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပီး ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ဝင်လိုက်ရင်း
"ဟော.. ကိုကိုတောင် ရောက်လာပီ.. မားက ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်သွားယူတယ်..."
"ပြောပါအုံး..ခင်ဗျားလေးက ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ.."
ပြုံရွှင်မနေတဲ့ မျက်နှာကြီးက နဲနဲတော့ ထိတ်လန့်စရာ..
"ဟီး..ဟို သား ယောင်ဆူးဟျောင်းကို ခဏသွားကြည့်တာပါ.."
ဂျီပြောေနေပမဲ့ ကိုကိုက စကားတခွန်းမှ ပြန်မပြော... မျက်နှာကလဲ တင်းမာနေဆဲ..
ဂျီ ဘာမှားလို့လဲ.. ဒီက သူမျက်နှာပျက်ရင် မနေတတ်ပါဘူးဆို..
"ကိုကို.. အိမ်ကိုလိုက်ခဲ့မှာလားဟင်.."
တုံ့ပြန်စကား တစိုးတစိမျှ ထွက်မလာခဲ့..
"ကိုကိုလို့.. ကိုကို.. "
ကိုကို့လက်ကို ဆွဲပီးခေါ်နေပေမဲ့ မထူး...
"ကိုကိုလို့ သားမေးနေတယ်လေ.. အိမ်လိုက်မှာလားလို့.."
"မလိုက်ဖူးကွာ.. ဖယ်ပေး ပြန်တော့မယ်.."
"ဟာ.. ကိုကိုနော်.. အခုမှလာတာကို.. ပြော သားကို စိတ်ဆိုးနေတာလား.. ဘာလို့မျက်နှာကြီး တင်းမာပြီး ဆူပုတ်နေတာလဲ.. "
သူ့ရှေ့မှာရပ်ပီး သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း မေးခွန်းတွေ တရပ်စက်မေးနေတဲ့ ကောင်လေး..
"ကိုကိုမပြောရင် သားငိုမှာနော်.. ဒီက လူနာပါဆို လူကို စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင်လုပ်တယ်.. မဖြေရင်လဲနေ.. မပြောချင်ရင်လည်း ပြန်တော့.. သားဘာသာ မားနဲ့ဘဲ အိမ်ပြန်ေတာ့မယ်..
YOU ARE READING
Ko Ko(Completed)
Fanfictionကိုကို ပျော်ဖို့ အရေးကြီးဆုံးပါ Park Jimin မုန်းနေတာလား မုန်းချင်ယောင် ဆောင်နေရတာလား ငါ့ကိုယ်ငါတောင် မခွဲတတ်တော့ဝူး Jeon Jungkook Jikook sope
