Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
(Bu foto çok tatli😭)
Aylaklar tarafından ısırıldığınızda
NEGAN
Öldüğün günün sabahına kadar ona söylemedin. Son birkaç haftadır Rick ile kendisi arasındaki aptalca savaşı kazanmakla o kadar meşguldü ki, seninle pek ilgilenmiyordu.
Artık saklayamıyordun, zayıflıyordun ve er ya da geç biri iki ile ikiyi bir araya getirmek zorundaydı.
Yanına gittiğinde bir toplantıdaydı. Negan dışında masanın etrafındaki herkesin bakışlarını üzerine çektin. Bir bakışta ters giden bir şeyler olduğunu anladı.
Herkese kaybolmalarını o kadar nazik bir şekilde söylemedikten sonra, odada sadece ikiniz vardınız. Gözlerine bakmaya cesaret edemeden en yakın koltuğa oturdun.
İlk başta güldü, eğer hamileysen, o zaman ikiniz gerçekten korunmayı unutucak kadar sarhoştunuz. Bunu komik bulmadığın belliydi ve kahkahası kısa sürede kesildi.
Ona baktın ve ağlamaya başladın.
Gerçek, bir yıkımdı kederli hıçkırıklarin ortaya çıktı.
İlk başta şoktaydı. Bunca zamandan, bunca yıldan sonra ısırılmana şaşırdı. Herkes onlarla savaşmaya çok alıştığı için ölüler artık sorun olmuyordu.
Ardından, farkındalığı devreye girdi.
Başını boyun girintisine yaslayarak seni dizinin üstüne çekti.Aşkı ölecekti ve bunu durdurmak için yapabileceği hiçbir şey yoktu.
RİCK
İkiniz bir gün önce kaçmıştınız. Sarılmıştın ve Rick gelip seni kurtarmasaydı sürünün seni hemen oracıkta parçalayacağını biliyordun.
Ağrının sadece bir burkulma ya da başka bir şey olduğunu varsaydın ama o gece soyunduğunuz zamana kadar ısırığı fark etmedin.
Ona söylemen gerektiğini biliyordun. Muhtemelen yapmak zorunda kalacağın en zor şey olacaktı. Ama bundan kaçış yoktu.
Ortak yatak odanıza geldiğinde ve sizi yatağın yanında otururken gördüğünde yüzündeki gülümseme anında silindi. Önünde diz çöktü ve elini tuttu, ne olduğunu sordu. Cevap verdiğinizde, önce tamamen sessizleşti ve sadece size baktı, yüzünüzün her detayını hafızasına kazıdı. Yıkılıp başını kucağınıza yaslamadan önce sadece isminizi fısıldayabildi.
Senin yokluğunu hiçbir zaman aşamadı.
DARYL
Av koşusundan dönüp sizi görmek için odanıza gelir gelmez bir terslik olduğunu anladı. Yüzün gözyaşıyla lekelenmişti ve kolların kendine sımsıkı sarılmıştı. Ona söylemen gerektiğini biliyordun, yapabileceğin tek şey buydu. Bundan kaçış yoktu.
Yanına oturdu, yüzünde korku vardı. Daryl Dixon'ın ifade ettiği nadiren gördüğünüz bir duygu. Sözlerin dudaklarından çıkar çıkmaz ayağa kalktı ve tüm gücüyle duvara yumruk atarak küçük bir yıkım bıraktı. Öfkesi kısa sürede hüzne dönüştü, iki saniye geçmeden yanınızdaydı, sizi kemik kıran bir sarılmaya çekiyordu, gözyaşları saçlarınıza düşüyordu.
"Seni hiçbir zaman unutmayacağım, seni anmaya ve sonsuza kadar sevmeye devam edeceğim, sen benim biriciğimsin..."
CARL (MY BOY, HER ŞEYİM CANİM<3)
Doğum gününde ısırıldın. Carl, ormanda küçük bir piknik düzenleyerek bu konuda büyük bir sürpriz yapmıştı. Tanrı bilir nereden doğum günü mumları ve parti şapkaları bile bulmayı başarmıştı. İkiniz bütün öğleden sonrayı orada geçirdiniz, neredeyse dünyanın sonunun geldiğini unutuyordunuz.
Sürü gelinceye kadar.
Alexandria'ya döndüğünüzde ikiniz de yaralandınız. Carl'ın tıbbi muayenesinin bitmesini evde bekliyordun. Döndüğünde senin gidip baktırmanı istedi. Panikledin ve gitmedin.
Carl sinirlendi, sadece senin iyi olduğundan emin olmak istedi. Daha önce pek çok kez yaptığı gibi ortamı yumuşatmaya ve seni omzunun üzerinden kaldırmaya çalıştı. Genellikle bu seni güldürürdü ama sen acıyla haykırdığında bir şeylerin fena halde ters gittiğini hemen anladı.
Dokunmayacağına söz vererek görmesine izin vermeni söyledi.
Ağlamaya başladın, öğrenirse kendini suçlayacağını biliyordun, piknik yapmak onun fikriydi. Gömleğini yukarı kaldırdığında karnının alt kısmındaki büyük ısırığı ortaya çıkardığında gözleri genişledi.
Seni kendine çekerek ağlamaya başladı. Sanki seni ısıran oymuş gibi özür dilemeye başladı. Yaşadığın onca şeyden sonra seni kaybedemezdi. Şimdi değil.
SHANE
Zihnin, dünyanın ne hale geldiği gerçeğiyle meşguldü. Gece geç saatlerde çadırınızdan çıktınız ve dikkatsizce tek başına ormana girdin, bir şekilde zihnini boşaltmaya çalıştın ve ne yazık ki tek koruman küçük bir bıçaktı.
Shane uyuyamadı, bu yüzden kamp ateşinin yanına oturdu. Ağacın oradan sendelediğini gördü ve hızla yanına gelmek için ayaklandı. Kalbini kıran ne olduğunu sorup durdu.
Ağlamanı engelleyemedin ve sizi teselli etmeye çalıştı, vücuduna sıçrayan kanları incelerken nerenizin yaralandığını sorup durdu. Gömleğini kaldırdığında donup kaldı. Sanki biri dünyayı duraklatmış gibiydi.
İkiniz çadırınıza geri döndünüz ve içine çöktünüz, Shane hemen arkanızdaydı. İkiniz sonuna kadar çadırda kaldınız.
