"သားတို့ပြန်လာပြီလား..."
ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့မေမေကစီးကြို
နေတာမို့ယိုရှီပြေးဖက်လိုက်သည်...ဒီသုံးလအတွင်းသူအမေ့ရင်ခွင်ကိုမလွမ်း
ဘူးဆိုညာတာပဲဖြစ်လိမ့်မည်..."ဟားး...အချွဲလေးလုပ်နေတာပဲ
မအေကိုပစ်ထားပြီးမှ...""ကိုကို့မေမေ..."
ရူတိုလဲကားပေါ်ကဆင်းလာပြီးကိုကို့ကို
ရောကိုကို့မေမေကိုပါရောပြီးဖက်ထည့်
လိုက်သည်...ခုကတည်းကယောက္ခခမကိုဖားထား
ရမယ်မလား...မကပ်ဖူးပဲလာကပ်နေတဲ့ရူတိုကြောင့်
ယိုရှီမေမေတောင်ကြောင်အအဖြစ်သွား
ရသည်...ဒီကလေးကဒီလိုအပြုမူမျိုးသူ့ကိုကို
အပြင်တခြားသူကိုလုပ်တာဒါပထမဆုံး
ဖြစ်လိမ့်မည်..."ရူတိုလေးကအိမ်မပြန်ဖူးလားတီလေး
ကမနေစေချင်လို့မဟုတ်ဘူးနော်
သားမိဘတွေကလဲတွေ့ချင်နေမှာပေါ့""မပြန်ဘူးမေမေ့ကိုလှမ်းပြောပြီးသွား
ပြီဒီတစ်ညတော့ဒီမှာပဲအိပ်လိုက်တော့
မယ်လို့""ပြောပြီးရင်လဲပြီးတာပါပဲမိဘတွေ
စိတ်မပူရတာပေါ့ကဲကဲအခုနားကြတော့""ကိုကို...လာ..."
ယိုရှီရူတိုဆွဲခေါ်ရာနောက်လိုက်မယ်လုပ်
ပြီးမှတစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားသည်..."နေဦး...ရှီဟို...သူကားပေါ်မှာကျန်သေး
တယ်"လေယာဉ်ပေါ်ကောကားပေါ်မှာကောအိပ်
လိုက်လာတဲ့ရှီဟိုကိုသူမေ့တောင်သွားရ
သည်...သူပြန်တော့မယ်ဆိုကတည်းကအဖော်
မက်တဲ့ရှီဟိုလေးငိုနေတာသူသိပါသည်...အဲ့ဒါကြောင့်အလည်လိုက်မလားမေးတာ
နှစ်ခါမမေးရပဲပါလာခဲ့သည်...."ရှီဟို...ရှီဟိုထတော့လေ..."
"ဟင်...အင်းးး...ရောက်ပြီလား"
ပျင်းကြောတောင်ဆန့်နေတဲ့ရှီဟိုကိုယိုရှီ
ခေါင်းအသာထုလိုက်သည်..."ရောက်ပေါ့မင်းတစ်လမ်းလုံးအိပ်တာ
ပါလာတာတောင်မေ့တဲ့အထိပဲ"
![](https://img.wattpad.com/cover/345079370-288-k685794.jpg)