Forced Married

SON

Bayan Chunhee feci bir kaza sonucu hayatını kaybetmişti.Herkes hastahanenin bir köşesinde dalgınca oturmuş morga gidecek alfayı bekliyordu.Herkes üzgün görünse de aralarında üzgün görünmeyen tek kişi Jungkook'tu.Üzgünden ziyade düşünceli görünüyordu.  "Jungkook iyi misin?" Alfa halâ olayın şokunu yaşıyor gibiydi. Taehyung bir cevap alamayınca susmayı tercih etti.Jungkook'un babası da yanlarındaydı.Üzgündü eşini kaybettiği için fakat oğlu için ise hem endişeli hem kederliydi.

Cenaze sessiz geçmişti.Jungkook yine tek bir damla gözyaşı dökmeden cenaze töreninin bitmesini beklemişti.Herkes Junkook'u teselli etmişti ama Jungkook donukluğundan hiçbirşey kaybetmemişti.

Eve döndüklerinde ise değişen hiçbirşey olmamıştı.Herkes üzüntülüydü.Chani ve Yongguk da onları teselli etmek için yanlarında duruyordu.
Bay Siwan
"Oğlum.Lütfen bir şeyler söyle.Bak!omegan nasıl da endişeli" Dedi Taehyung'u işaret ederken.Jungkook toparlanıp ayağa kalktı ve eşinin boynuna sarıldı. "Artık annem yok" Dedi soğuk ve duygusuz sesiyle.
Saatler sonra ilk kez sessizliğini bozmuştu. "Jungkook-" Taehyung ona seslendi fakat ne diyeceğini bilmiyordu.Tekrar susmayı tercih etti.

"Gitti Taehyung.O artık yok" dedi saatlerdir suskunluğun kuruttuğu boğazıyla konuşmaya zorlanıyordu. Daha sıkı sarıldı omegasına.Taehyung onu kendine getirmenin bir yolunu arıyordu.Yaşanan büyük kazadan dolayı eşine güzel haberi hala verememişti.Şimdi söylerse onu mutlu edebilir miydi? Şuan söylemenin yeri ve zamanı mı onu da bilmiyordu.

"Jungkook...Annen gitti ama... bebeğimiz bizimle"  deyince Jungkook önce tepkisiz kalmıştı.Sonra da eşinin ağzından çıkan kelimeleri idrak edince gözünden bir damla yaş düşmüştü.Yine uzun bir süre sessiz kaldı.
Ardından "B-bebeğimiz mi?"  Diye sordu.Yüz ifadesi az da olsa değişmişti .Halâ anın şokunu yaşıyordu.Duyduğu haber gerçek miydi.İnanamıyordu yaniden baba olacağına.Tamamen yitirmişti umudunu.

"Evet .Bebeğimiz...." Dedi Taehyung sonra devam etti "Hamileyim" dedi gözyaşlarını tutamayarak.Jungkook da ona eşlik etmişti.Saatlerdir bir damla yaş akmıyorken şimdi ağlamaya başlamıştı.Az önceki kırgınlık ve üzüntünün yerini mutluluk gözyaşlarına bırakmıştı.Atmosfer bir anda değişmişti.Herkes sevinçliydi ama buruk bir sevinçti.Böyle bir günde böylesine güzel bir haberi duymayı kimse beklemiyordu.Herkes ne hissetmesini gerektiğini de tam kestiremiyordu.Sadece kuru bir tebrikle yetinmişlerdi.

Herkes gittiğinde ikili başbaşa kalmıştı. "Aç mısın?" Diye sordu  Jungkook. Taehyung başını iki yana sallayıp reddetti. "Ama bu gün hiçbir şey yemedin " Hamileliğin ilk evrelerinde hamileler acıksa da mide bulantıları bunun önüne geçiyordu. "Midem çok bulanıyor" dedi midesini tutup dudaklarını sıkıca bastırarak. Onun bu hali alfanın gözüne çok tatlı gelmişti. "Geçecek birtanem sabırlı ol" ilk gebeliğinde ikisi de tecrübesiz ve sevgisizdi.Şimdi ise daha farklıydı herşey.

Birkaç ay sonra...

"Jungkook koşş!" Mutfakta bir şeyler pişirirken Taehyung'un ona böyle seslenmesi onu endişelendirmişti.Elindeki bıçağı hızla bırakıp salona koşar adımlarla gitti.Taehyung başını eğmiş karnını okşarken Jungkook'un kaşları çatılmıştı. "Noldu Taehyung korkuttun beni?" dedi eşini sakin görünce. "Elini karnıma yasla çabuk!" Dedi içine sığdıramadığı mutlulukla.

Yine bebek tekme atıyordu fakat alfa babasını hissettiği an donuveriyordu. Yine aynı şey olmuştu,bebeği yeniden hareketlerini durdurmuştu."Sanırım beni pek sevmiyor" deyip yüzünü hüzünle eğmişti.Bu haline gülmeden edemedi omega. "Saçmalama hayatım seni sevmez olur mu? Hem bu aylarda artık seslerimizi ayırt edebiliyormuş.Seni tanıyordur muhtemelen" Jungkook bir çocuk edasıyla "Al işte tanıyorsa beni pek sevmemiş demektir.Halâ ona dokunmama izin vermiyor" dedi.Omega ona hayretle bakıyordu.Bunu ciddiyetle söylediğine de inanamamıştı.Hamileliğin verdiği alınganlık alfa babaya da bulaşmıştı.

"Off ciddi olamazsın? Biraz sabırlı ol bak göreceksin nasıl da hareketlenecek" Jungkook tam o anda rededecekken eline hissettiği minik tekmeyle fazlasıyla heyecanlanıp "woaah!!Taehyung gördün mü vurdu elime  gördün mü?" Dedi gözlerinin dolmaması için çabalarken.Taehyung da başıyla onaylamıştı. "Gördüm babasııı" dedi cümlesinin sonlarını uzatarak.

"Demek ki Jungkook babasını da seviyormuş değil mi?" alfa başıyla onayladı gözleri dolu doluyken.Birkaç aydır,Jungkook babasının desteğiyle okuluna devam etmeye karar vermişti.Bir yıl sonra mezun olacaktı ancak annesinin şirketinin tek varisi oydu.Önceleri annesinden kalan herşeyi şiddetle reddetse de doğacak bebeği ve eşi onu bu düşünceden alıkoyuyordu.Herkes yeterince yokluk ve acı çekmişti.Artık ne eşine ne de çocuğuna daha fazla yoksulluk yaşatmak istemiyordu.Üstelik buna hakkı da yoktu.Kendini de düşünmek istiyordu artık .Bu yüzden gururunu ayaklar altına alıp annesinin varisi olmayı kabul etmişti.

Yıllar Sonra...

Junghyung babasının omuzlarında uçuyor gibiydi. "Uçuyoyum babaaa" diye şakıyan tatlı ses oğullarının sesiydi. Taehyung'un gözleri mutluluktan ışıl ışıldı.Tam karşısında kahkahalarla gülüşen eşi ve oğlunu izliyordu. "Jungkook dikkat et!" Diye uyarsa da Jungkook omuzlarında heyecanla kıpırdanan oğluyla uçuyormuş gibi koşturmaya devam ediyordu.

"Dedee çok eğleniyoyuzzz" Bay Siwan oğlu ve torununu gözleri dolu dolu izliyordu.O kendi oğluna böyle güzel ve eşsiz anlar bağışlayamamıştı ama hiç değilse torunu şanslıydı.İlgili ve güçlü bir babaya sahipti.Kendisinin veremediği şefkat ve güven duygusunu,oğlu torununa çoktan vermişti.Bay Siwan bu duyguları oğluna hiçbir zaman yaşatamamıştı.Bunun pişmanlığı içini kemirse de artık hayatını oğluna adayarak devam etmek istiyordu.Eski günleri geri getiremezdi ama geleceği güzel anılar sığdırabilirdi.

Jungkook annesi öldüğünden beri babasıyla daha da yakınlaşmış hatta babasının evine taşınmışlardı.Bayan Chunhee'nin ölümü Junkook'u içten içe üzse etrafına hatta eşine bile belli etmiyordu.Her ne kadar belli etmediğini zannetse de Taehyung eşinin üzüntüsünü derinden hissediyordu.Hep birlikle güneşli bir günde piknik yaparlarken az sonra Chani ve Yongguk da aralarına katılmıştı.Chani ağır göbeğinden yavaşça yürüse de sonunda yanlarına varmışlardı. "Chani uzaktan çok tatlı görünüyorsun yürüyüşün çok komik" deyince oğlu Jungghyun "Penguen gibii" dedi tüm masumiyetiyle. dedi Taehyung ancak az sonra söylediklerine pişman olmuştu.Çünkü Chani"nin gözleri dolmuş ve yanaklarından hafifçe yaşlar süzülmeye başlamıştı.Herkes anlamazca birbirine bakarken Yongguk araya girdi "Of yaa zor sakinleştirdim zaten!" Dedi sitemle.

Chani'nin hamileliği bütün duyguları açısından bir hayli yoğun geçiyordu.Özellikle alınganlık tarafı.Yongguk onunla zar zor baş etse de mutluydu. "Ayy özür dilerim Chani öyle demek istemedim " kırdığı potun geri dönüşü yoktu çünkü narin arkadaşı yüzünü eşinin göğsüne çoktan gömmüş ve ağlamaya başlamıştı. Kendini gülmemek için zor tutan Jungkook"Senden daha beter bu be!" Deyiverdi Taehyung kaş göz işareti yapsa da nafileydi.Chani onu çoktan duymuştu.Nihayetinde Jungkook da ağzından çıkanı duymayınca ortalık Chani'nin ağlama seslerine maruz kalmıştı.

Yongguk hariç herkes başını başka yöne çevirip kıs kıs gülmeye devam etmişti ama karnına atılan tekmeyle Chani aşını eşinin göğsünden kaldırıp yüzüne baktı. "Hissettin mi tekmeledi beni" deyip dolu gözleriyle gülmeye başladı.Bu defa mutluluktan akmıştı gözyaşları.Jungkook şöyle bir göz gezdirince çok şanslı olduğunu hissetmişti bir anda.

Eğer Taehyung yetimhaneden kaçıp Jungkook ile karşılaşmasaydı, bebeğine kıyamayıp Jungkook'u bulmasaydı belki de böyle geniş bir aileye asla sahip olamayacaktı . "Her kötü günün ardından güneş mutlaka doğar" demişti Jungkook'un ortaokul öğretmeni.O zamanlar bu sözler ona çok saçma gelse de şimdi bir hayli anlamlı ve bir o kadar da gerçekti.Eşine şöyle bir bakıp incelemeye başladı. Junkook'un güneşi çoktan doğmuş ve sıcacıktı. Batmak üzere olan güneş tam da eşinin yüzüne vuruyordu.Kusursuz teni güneşten de güzel,ışıl ışıldı...

-Son-

Ben niye final yapamıyorum Allah aşkına yaa ilham perilerim uçtu gitti iki yıldır yanıma uğramıyorlar of çok üzgünüm.Böyle bir finali gerçekten haketmediniz biliyorum ama çok zorladım aşırı zorladım yok olmadı özür dilerim lütfen affedin.Beğenmeniz için söylemedim yemin ederim içime sinmeyerek yazdım ama artık final yapmam lazımdı :(

BU HİKAYEYE DE ELVEDA DİYELİM BAKALIM