Κάτι από μένα... ♡

Γράμμα ενοχής

-Καληνύχτα.
-Καληνύχτα.

Δύο λέξεις πριν το οριστικό τέλος. Πριν να σιγησουμε για πάντα.

Σε είδα σήμερα στο θέατρο. Έκανες τον στρατιώτη. Είναι φτιαγμένος ο ρόλος αυτός για σένα, αλήθεια. Είσαι τόσο άνετος όταν τον παίζεις... λες και γεννήθηκες για αυτόν.

Σε είδα που με έψαξες με το βλέμμα σου. Σε είδα που σταμάτησε το βλέμμα σου πάνω μου όταν με είδες σαν να με έψαχνες καιρό, ενώ αυτό έκανες...

-Συγχαρητήρια!!
Σου είπα μετά. Μια λέξη, χίλιες σημασίες. Αχ, πόσο ήθελα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, να σου φωνάξω "εγώ είμαι εδώ και μην φοβάσαι τίποτα"!! Αλλά... δειλιασα. Πάλι. Δεν είναι αστείο που κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σπουδαίο οι άνθρωποι δειλιαζουν, γιατί είναι πέρα από τις δυνάμεις τους?

Φόραγες μια κόκκινη μπλούζα, ασορτί με τα χείλη σου, που πάντα είναι κόκκινα και καίνε, και τα μάτια σου. Το ξενύχτι φταίει, θα έλεγες. Το άγχος, η κακιά η ώρα, η Ελλάδα που φαληριζει. Ποτέ δεν θα παραδεχτείς την αλήθεια, κρίμα...
Σηκώθηκα να φύγω. Δεν άντεξα να μείνω άλλο, ήδη ένιωθα ότι έκατσα πολύ. Φώναξα τον Χρήστο να με ξεπροβοδισει, φοβάμαι μόνη μου. Που ήσουν να με προστατεύσεις?? Έτρεχες να βρεις ένας θεός ξέρει τι...

Με είδες στον στενό διάδρομο. Κάτι ήθελες να μου πεις. Ύστερα είδες τον Χρήστο από πίσω μου. Σκέφτηκες άραγε "έκανε αυτή την επιλογή της" ή δειλιασες όπως και εγώ..?

-Καληνύχτα.
-Καληνύχτα.
Δύο λέξεις και ύστερα το τέλος. Με είδες, έπεσα. Με είδες, τσακιστηκα. Με είδες, σου ζήταγα μες στα μάτια σου να πεις αυτό που εγώ δεν τολμούσα, έστω να φωνάξεις το όνομά μου να γυρίσω να σε δω. Αυτό... Αυτό θα έφτανε.

Μα τώρα όλα τελείωσαν. Τώρα έφυγα. Τώρα ο Χρήστος με ξεπροβοδισε και έφυγα για πάντα από την ζωή σας. Από μια ζωή που φοβήθηκα να ακολουθήσω. Από μια ζωή, κοινή μας στην αρχή, αλλά τώρα... Τώρα αλλάξαμε δρόμους. Τώρα χαθηκαμε. Και μια αντάμωση ζητάμε για να θυμηθούμε τι ζήσαμε Καλή αντάμωση, θάνατέ μου... θα σε ξαναδώ όταν γυρίσω σε αυτήν την φλεγόμενη κόλαση, τον παράδεισο μας, το θέατρο. Την μεγάλη μου αγάπη.

Θα είσαι εκεί, πάντα με το χαμόγελό σου και με τις δύο θλιμμενες σου γαλάζιες λίμνες να με κοιτάς. Σαν να μην έγινε τίποτα. Σαν να υπάρχει αύριο...

Αγάπη μου, καληνύχτα... το αύριο πέρασε για πάντα...