Jakieś trzy lata później...
Rossana
Siedziałam na leżaku pośrodku naszego ogrodu, w zwiewnej letniej sukience i patrzyłam jak mój ukochany mąż biega z naszymi dziećmi po trawie, w krótkich spodenkach i oblewa je wodą z ogrodowego węża.
— Aaa! Tatusiu! — piszczała radośnie ciemnowłosa piękność, uciekając przed kolejnym atakiem taty. — Moje włosy! — zajęczała.
— Nie jesteś z cukru, Gwiazdko! — krzyknął Victor, a ja zaśmiałam się na te słowa. Alessandro stanął niczym tarcza przed swoją siostrą rozkładając ramiona szeroko na boki.
— Zostaw moją siostrę! — warknął groźnie, przyjmując postawę starszego, o dwie minuty, brata. Mąż ułożył dłonie na swoich biodrach podziwiając naszego syna, który nieugięcie walczył z nim na spojrzenia. Victor spojrzał na mnie a ja wzruszyłam jedynie ramionami.
— Ma to po tobie. Twoja krew — stwierdziłam, zasłaniając dłonią swoje usta które wyginały się w szerokim uśmiechu.
— Po mnie? Przecież ty też jesteś taka zadziorna. — stwierdził z przekąsem.
— Tak. Tylko ja zostałam wyszkolona, a ty się taki urodziłeś. — odpowiedziałam z dumą. Nagle trójka moich największych szczęść, zaczęła biec w kierunku mnie, a ja zerwałam się z leżaka.
— Atak na mamusię! — krzyknęli radośnie, oblewając mnie wodą. Zakryłam twarz dłońmi, próbując się obronić. Victor złapał mnie w pasie, muskając wargami mój policzek.
— Mówiłem Ci już jak bardzo Cię kocham? — wychrypiał wprost w moje ucho a po moim ciele przeszły dreszcze.
— Tak. Milion razy — odpowiedziałam zarzucając ręce na jego szyję. — Ja też Cię bardzo kocham. — zapewniłam, składając delikatny pocałunek na ustach męża.
— Fuuuuuj! — dotarł do nas głos naszych dzieci i oboje zaczęliśmy się śmiać.
Jak bardzo zmieniło się nasze życie odkąd pojawiły się bliźniaki? Diametralnie. Doskonale pamiętałam pierwsze pół roku, kiedy niczym zombie snuliśmy się po mieszkaniu przez niewyspanie. O ile Alessandro budził się w nocy jedynie kilka razy, tak Laura potrafiła płakać średnio dziesięć. Najlepsze w tym wszystkim było to, że największym ukojeniem dla niej były ramiona ukochanego taty. Co noc siedział na bujanym fotelu z córką, dając jej bezpieczeństwo którego tak bardzo potrzebowała.
Victor był wspaniałym ojcem. Poświęcał dzieciom i mi ciągła uwagę. Kiedy tylko wychodził ze swojego gabinetu, zrzucał maskę włoskiego dona, zamieniając się w opiekuńczego i delikatnego człowieka.
Tak jak kiedyś postanowił, kupił wszystkim domy nieopodal nas, żebyśmy mieli trochę więcej prywatności. Byliśmy tylko my... i oczywiście Roberto, który nadal błądził. Victor kupił Monice i dziewczynkom dom niedaleko naszej posiadłości. I ona znalazła szczęście w ramionach Federico, który był ochroniarzem rodziny. Zaczęli się do siebie zbliżać, aż w końcu pokochali. Carmelo razem z Leonardo przeprowadzili się kilka kilometrów dalej. Jednak spotykaliśmy się tak często jak to było możliwe, więc kilka razy w tygodniu cała rodzina zjeżdzała się w jedno miejsce spędzając ze sobą czas. Tak, cholernie za sobą tęskniliśmy.
Tak jak ustaliliśmy, rodzicami chrzestnymi Laury został Roberto i Monica, a dla Alessandro wybraliśmy Ginę i Cesare. Zbliżał się wieczór, kiedy usłyszałam krzyk syna.
— Już są, mamo! Leo i dziewczyny! — podskoczył, machając do kuzyna i kuzynek. Leonardo podbiegł do mnie rzucając mi się na szyję. Objęłam go szczelnie ramionami, bo nasza więź pozostała tak silna, jak kilka lat wcześniej.
![](https://img.wattpad.com/cover/363407005-288-k429825.jpg)
CZYTASZ
Płomienna Nienawiść (Płomyczek #2)
RomanceKontynuacja powieści "Płomyczek" Kiedy Rossana zostawia Victora, trafia pod skrzydła swojej ciotki Ordelli, włoskiej donny. Kobieta od pierwszych dni szkoli ją na swoją prawą rękę, aby po jej śmierci ta przejęła władzę. Mija pięć lat. Rossana Gal...