Perfect Stranger

Chapter Three- POV

Minho's POV

Aish! sobrang late na talaga ako.4pm ang schedule ko pero anong oras na.Nakikita ko na nga ang usok na lumalabas sa ilong ng photographer.Hehehe.""hwag naman sana mag salubong ang galit namin ng photographer na'to.Kalma Minho,Kalma!" Pakalma ko sa sarili ko.

Bumaba na ako sa kotse ko at dire-diretso kong tinungo ang set.Sinalubong ako ng manager ko at sinabing "Minho your too late." Halata sa boses nito ang yamot sa pag hihintay.Nilingon ko siya with my apologetic face."I know and I'm sorry for that."Pagkasabi ko ay nilagpasan ko na siya.

"What's the time now Minho?Di porket your my favourite model e pwede mo nang gawin ang gusto mo.More than an hour kang late."salubong agad sakin nang pohotographer na may inis sa boses.

Gaya nang ginawa ko kanina kay manager Kyu Min ay nag apologetic face ako.Hinawakan ko pa ang magkabila niyang balikat at medjo nilapit ang mukha ko sa kanya."I'm sorry I didn't mean to be late.Naipit lang talaga ako sa trapik and something happen to me while in the road, but its not too important.Ang mahalaga I'm here na so we can start it para maaga tayong matapos." I smiled to her.Nakita kong medjo nag liwanag na ang mukha niya and she smiled back at me."Di mo naman agad kasi sinabi."Pakilig niya pang sabi.

Tsk.Minsan naiisip ko ang sama ko.Kapag galit kasi sakin ang ibang tao lalong lalo na pag babae e dinadaan ko sa charm and killer smile ko(medjo ang kapal ko naman.heheheh) Eh bumibigay naman sila at mabilis napapawi ang galit nila. Minsan tuloy I felt I was taking advantage with them.Well, every person has a different way to ease the angry of people they've done wrong.Kaya para sakin yun ang way ko.Hehehe.

Nagsimula na kami sa pictorial.Guess ang brand ng mga damit na isusuot ko.Isa kasi ako sa mga napiling mag endorse nito.And I'm very honoured to be a model of this brand. After about 3 hours of posing we're finally done.I'm done fixing my things and I put it in my car.

Bago ako pumasok sa kotse ay nagpaalam muna ako sa manager ko at mga kasama ko.Pasado alas otso na at pagod ako at medjo gutom na rin."Manager Kyu Min pati na rin sa inyo."sinulyapan ko ang ibang staff at nagpaalam na."mauuna na ako sa inyo."

"Wait Minho maybe you want to join us for dinner?"Tanong nang isang staff na babae.

"Thanks for inviting me, but I can't, I have something to do.Maybe Nextime." I smile at them and I immediately get in into my car.I start the engine and drive fast.

While on the road I saw a girl walking on the sidewalk.She's wearing a bonnet and I moved my car closer to her. I just passed her a little bit to see her face in my side mirror. And I felt disappointed when I found out it's not her.Crap!Eh ano ngayon kung siya yun ano gagawin mo Minho?Asking myself again.Ano nga ba gagawin ko kung siya nga yun.And why I wanted to see her? Galit nga ako sa kanya diba!? At bakit naman ako magagalit sa kanya?Geez,bakit ko ba ginugulo ang isipan ko. Stop thinking of her please. But I can't.I'm always thinking of her since the day I saw her and looking at her face, I can say that I felt something different for her that I can't figure it out. And this afternoon, I felt the same feeling since the first day I saw her.Pero di ko pinahalata sa kanya kanina despite, I choose to get angry and annoyed. But she manages to be calm and relax. Alam mo yung parang wa epic sa kanya na galit ka. She's unbelievable. She's like a cold as ice. Kumbaga manhid.

Someone interrupts my flying thoughts by knocking on my car window. Bigla ako lumingon at nakita ko ang babaeng sinundan ko kanina. Naka stop na pala ang sasakyan ko ng di ko man namamalayan.Ganun naba ka occupied ang isipan ko ng bonnet girl na yun. Nakita ko na nakatayo ang babae sa gilid ng sasakyan ko at para bang hinihintay nito na buksan ko ang bintana. Pinaandar ko ang sasakyan at mabilis na pinaharorot yun. Tsk.Muntik ko nang makalimutan na may dinner date pala ako together with my family. Namimiss ko na rin sila. Toxic kasi sa trabaho halos puno lagi ang schedule ko.