Summer rain

Chapter six point two

Raine’s P.O.V

O_________O

Umiiyak siya.

Di ako makapaniwala sa mga narinig ko.

Totoo ba yon?

grabe naman.

Sumakit na naman ang puso ko.

Kumikirot.

Nakikidalamhati sa nangyari kay Miko.

Parang umiiyak din ata ako,

Kasabay ng mga hikbing pinakakawalan niya.

I didn’t expect na nangyari nga talaga sa kanya yun.

I didn’t expect na may painful past din siya.

I didn’t expect na nakasurvive siya dun.

Humarap siya sakin.

“tell me Raine, sobrang sakit diba?”

“wala ako mapaglabasan ng sakit dito, dito!” tinuro-turo pa niya ang puso niya.

“Halos ikamatay ko yung nangyari sa kanya. Mahal na mahal ko siya sobra! Sabay naming binuo pa ang kalahati ng pagkatao ko tapos ganon lang? mamamatay lang siya ng ganon kadali? Mawawala lang siya sakin ng ganon? Sobrang sakit! Lahat ng pangarap kong kasama siya, lahat ng gusto kong gawin kasama siya nawala ng parang bula! Kung ganitong sakit na ang nararamdaman ko paano pa ang mga magulang niya diba? Ilang araw  akong balisa, hindi halos kumakain, walang ganang pumasok, I even tried to kill myself!”

O_________O

Shocks.

O________O

Kill?

Yourself?

Sh*t

Parang nagstop pumintig yung puso ko sa sinabi niya.

Nagulat ako.

Ako,

Kahit ganito ako,

Committing suicide never came across my mind.

I’ll never do such stupid thing.

Never.

That’s too much.

“stupid.”

“wha-what?!”

“I said you’re stupid.”

“stupid enough to commit suicide.”

“tss. Ano bang alam mo? You never felt the same thing as what I felt before!”

“maybe your right, I never felt the same thing. But I wouldn’t do such stupid thing like trying to kill myself just because of what happened!”

I saw anger in his eyes.

“Do you think it will help?” I added

“Do you think it will ease away the pain after you do that horrible act?”

“NO! coz it will just worsen the situation.” Sabi ko. Namumuo ang galit sakin.

He sighed heavily.

Maybe in defeat.

Thinking  that there’s no point in arguing with me because it’s all in the past.

After a minute nagsalita na naman siya.

“I said I tried, but thank GOD napigilan ako ng kapatid ko. That’s why I owe her BIG TIME!”

 He fakes a smile.

I know malungkot parin siya.

Mahirap namin kasi talagang kalimutan yung nangyari dati tapos kinuwento pa niya sakin knowing that we’re not that close.

“ah! Tama na nga! WOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!” sumigaw siya.

Sa kawalan.

“kaya ayokong naaalala ang nakaraan e.” pabulong niyang sinabi pero narinig ko parin.

Tumahimik nalang ako.

Ayoko na munang magsalita.

Gusto ko ng peace of mind.

Ang daming bumabagabag din sakin.

Ang nangyari sa kanya,

At ang nakaraan ko.