Waarom deze leraar?

8

Pov Robbie
Ik zit hier met een van mijn leerlingen, en de tranen lopen over mijn wangen en ik snik een keer. Hij heeft het gehoord. Hij kijkt mijn kant op, dat voel ik. "Wil je iets kwijt?" Vraagt hij. Natuurlijk wil ik dat, maar of ik het durf dat is een andere vraag.
"I ik eehhmm ik kwam er op mijn 16e achter dat ik homo was, mijn vader kon daar ook niet goed mee omgaan. Hij werd boos heel boos en hij uitte het op mij. Ik werd net als jij geschopt en geslagen, getrapt en gebeukt in mijn buik op mijn armen en in mijn gezicht. Ik ben toen samen met mijn broer en zus uit huis gevlucht en zijn naar mijn opa en oma gegaan. Ik kreeg een vriend, na 2 jaar heb ik het uitgemaakt ik was er klaar mee. Mijn vader vond me slecht en ik was de gene die alles fout deed. Ik moest mijn gevoelens aan de kant zetten van mezelf. We gingen weer bij mijn ouders wonen want het appartementje van onze opa en oma was veel te klein voor vijf mensen. Ik heb aan mijn vader uitgelegd dat ik niet meer gay was en dat het een fout was. Hij wilde het me vergeven en hij werd weer wat milder tegen me. Ik was inmiddels 18 en was net begonnen met mijn studie." Ook hij luisterde aandachtig naar mij en legde even een hand op mijn been, iets te veel naar mijn lies. Ik zie aan hem dat hij zich dood schrikt en trekt heel snel zijn hand terug en kijkt naar de grond en nu begint híj́ te snikken. Ik vind het sneu en wrijf over zijn rug "het is oké" fluister ik. Toch blijft hij maar huilen. Ik leg mijn wijsvinger onder zijn kin en draai zijn hoofd richting die van mij, ik doe mijn beide armen opzij. "Mag ik?" Hij huilt nog steeds en kan alleen maar knikken. Ik geef hem de meest liefdevolle knuffel die ik kan geven en zeg "het is oké maatje" hij schenkt me een lichte glimlach. Het maakt me warm. Zijn ogen zijn hel blauw, eigenlijk wel mooi?