HIDING HIS DAUGHTER (TAGLISH)

CHAPTER 10

ANGELA'S POV

I stood up and was about to walk away when he grabbed my hand.

Parang biglang nakuryente ako sa init ng palad niya—so sudden, so intense—kaya hindi ko napigilang harapin siya.

I slapped him hard across the face. The sound echoed in the empty room, at ramdam ko pa rin ang pangangalay ng kamay ko kahit na tapos na kong sampalin siya.

“Please… umalis ka na, tigilan mo na ako,” sabi ko nang may kalambutan sa boses. My voice was breaking, at biglang bumagsak ang luha ko nang hindi ko namamalayan.

“N-no… let me explain, please,” Jaiden begged, at kitang kita ko ang pagkakapanibago sa mga mata niya. He looked so desperate, pero parang bato lang ang puso ko sa tuwing nakikita ko siya ngayon.

“F*CK THAT EXPLANATION!” I screamed at him, my whole body shaking with anger. Hindi ko na kaya marinig pa ang boses niya—basta naririnig ko lang, bumabalik lahat ng sakit na ibinigay niya sa’kin.

“N-naalala mo ba ‘yung araw na nagmamakaawa ako sa’yo na wag kang umalis, Jaiden?” I said, my knees giving up on me hanggang sa napaluhod na rin ako sa sahig. Hinihingal ako habang umiiyak, at ramdam kong naninikip na naman ang dibdib ko.

“Naalala mo rin ba ‘yung araw na tinulak mo ako? D-dinugo ako, Jaiden… you saw everything—kitang-kita mo, tapos binigyan mo lang ako ng tingin bago ka tumalikod at umalis.”

Each word felt like a knife stabbing through my chest. Iniisa-isa ko sa kanya ang mga bagay na akala ko nakalimutan ko na, pero hindi pala—naka-imbak lang sa pinakamalalim na bahagi ng puso ko, naghihintay lang ng pagkakataong lumabas at saktan ako muli.

Patuloy pa rin akong umiiyak, at biglang napatingin ako sa mukha niya. This was the first time I ever saw him cry—mga luha na tila hindi makalabas ng maayos sa mga mata niya, hanggang sa bumagsak na rin ang mga ito pababa sa pisngi niya.

Nakayuko lang siya, tahimik na umiiyak. Parang gusto kong tawanan kasi ngayon lang siya umiyak, pero hindi ko magawa—parang may bahagi pa rin sa’kin na nasasaktan kapag nakikita siyang ganito.

“A-at syempre, alam kong hindi mo makakalimutan ‘to… alam kong naaalala mo rin ‘yung araw na pinili mo ang kaibigan ko kaysa sa’kin—ako naman yung girlfriend mo, ‘di ba?” Umiiyak akong sabi, at naramdaman kong nanlalambot na naman ang tuhod ko. My voice was trembling so bad, at halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses sa sobrang hininga ko.

“At hindi pa tapos doon, ‘di ba? Sinabi mo pa sa’kin na ipalaglag ko ang bata—our baby, Jaiden. You told me it was the best choice, pero alam kong dahilan lang ‘yun para hindi mo maipakita sa mundo na may anak ka sa’kin.”

Patuloy na naglalandas ang luha ko, at nang tumingala siya sa’kin, kitang-kita ko namang namumula na ang mga mata niya. Parang may gusto siyang sabihin ng marami, pero hindi siya makapagsalita.

“Ano, Jaiden? Hindi ka na makapagsalita?” Sarkastikong tanong ko sa kanya, at kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang sarili kong humikbi ng malakas. I wanted to look strong—para ipakita sa kanya na hindi na ako ‘yung Angela na sunud-sunuran sa kanya, ‘yung Angela na handang ibigay ang lahat basta makasama lang siya.

“I’m sorry,” that’s all he could say. At biglang tumawa ako—hysterically, parang baliw.

“Sorry?” I asked, shaking my head repeatedly. Parang binabalewala lang niya lahat ng sakit na ibinigay niya sa’kin gamit lang ‘yun. “Anong magagawa ng sorry mo, Jaiden? Worth ba ‘yun sa lahat ng pinagdaanan ko?”

“A-anong ginawa ko sa’yo para g-gawin mo ‘to sa’kin? Bakit g-ginanito mo ako?” Humihikbing sabi ko, at ramdam ko na naman ang bigat ng dibdib ko. Parang may kung ano’ng nakaharang sa daanan ng hangin ko, at parang gusto kong sumigaw ng malakas para lang maibuga lahat ng sama ng loob ko.

“You broke me, Jaiden. I did nothing but love you with all my heart—binigay ko lahat ng meron ako, inuuna kita sa lahat, kahit na minsan nakakalimutan ko na rin ang sarili ko para sa’yo. Pero dinurog mo ako… pinaglaruan mo lang ako.”

Napatakip siya ng mukha at nagsimulang umiyak ng malakas. Hindi na siya mapakali, at naririnig ko pa rin ang mga hikbi niya kahit na nakatakip na siya ng mukha. Wala siyang masabi kung hindi ang paulit-ulit na “I’m sorry, Angela… I’m so sorry.”

“Sana hindi ka naging masaya, Jaiden. Sana balikan ka ng karma—sana maramdaman mo rin ‘yung sakit na pinaramdam mo sa’kin. Sana maranasan mo rin ‘yung pakiramdam na parang wala ka nang pag-asa, na parang buong mundo mo ay bumagsak lang bigla.”

Sinabi ko ‘yun bago ako tumayo at naglakad palayo sa kanya. My legs were shaking, at parang gusto kong tumigil at yakapin siya ulit—pero pinilit ko lang sarili kong magpatuloy. Bago pa man ako tuluyang makalabas ng pinto, narinig ko ang boses niya na mas mahina pa kaysa dati.

“Matagal na akong binalikan ng karma, Angela.”

‘Yun lang ang narinig ko bago ako tuluyang makalabas. Parang biglang tumigil ang mundo ko—hindi ako makagalaw ng ilang segundo, at naramdaman kong bumigat ulit ang dibdib ko. Pero hindi ako lumingon—hindi ko kayang makita pa siya.

Lumapit ako sa kotse, at ako na mismo ang nagbukas ng pinto para maupo sa backseat. Xianna didn’t say anything, pero kitang-kita ko ang mga sulyap niya sa’kin sa salamin ng kotse. Alam kong nabigatan siya sa nakita niya, pero hindi ko rin alam kung paano sabihin sa kanya kung ano talaga ang nararamdaman ko.

Tahimik akong lumuluha habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang bilis ng pagtakbo ng mundo sa labas, pero parang ako lang ang natigilan sa nakaraan. Nakikita ko lang ang mga ilaw ng kalsada na dumadaan, at parang bawat ilaw ay nagpapabalik sa’kin ng mga alaala na akala ko tapos na.

Pumikit ako, at biglang naalala ko ulit ang sinabi niya—“Matagal na kong binalikan ng karma”.

Hindi ba dapat masaya ako ngayon? Kasi ngayon ko lang naman napamuka sa kanya lahat ng kasalanan niya sa’kin. I finally got to say everything I’ve been keeping inside for years. Pero bakit parang hindi ako makaramdam ng kagalakan? Bakit ramdam ko pa rin ang sakit—mas malakas pa nga kaysa dati?

Hindi ko maintindihan. Bakit ako nasasaktan para sa kanya kung siya naman mismo ang nagdulot ng lahat ng ito sa’kin? Naging masaya ba talaga ako kanina habang sinasabi ko sa kanya lahat ng galit at sakit na naramdaman ko? O patuloy pa rin akong nakabaon sa nakaraan—hindi makalaya, hindi makapag-move on—dahil kahit gaano pa kasakit ang ginawa niya sa’kin, may bahagi pa rin sa’kin na mahal pa rin siya?

The car kept moving forward, but I felt like I was stuck in the same place where he left me years ago—sa kwarto namin, sa araw na tinulak niya ako, sa sandaling sinabi niyang ipapalaglag ko ang bata. Lahat ng mga alaala ‘yun, parang hindi nawawala—palaging nandoon, naghihintay lang na saktan ako muli.