HIDING HIS DAUGHTER (TAGLISH)

CHAPTER 12

ANGELA'S POV

“Nandito naman kami, ‘Thea,” Kuya Alvin said softly, moving closer to us. He tried to touch her shoulder, pero umiling si Althea at yumakap pa mas higpit sa akin.

“P-pero i-iba po kasi yu-yung Daddy k-ko po talaga,” she said, her voice trembling and full of tears. Her small body was shaking against mine, at ramdam ko ang bawat hikbi niya na parang tumatagos din sa puso ko.

Ang sakit-sakit makitang umiiyak siya ng ganito. I’ve always done everything to protect her from pain—from the smallest scrapes on her knees to the mean words of other kids. Pero ngayon… hindi ko alam kung paano ko mapoprotektahan siya sa ganitong sakit.

I held her tighter, running my fingers through her hair. “Shhh… okay lang ‘yan, baby,” I whispered, pero alam kong hindi ako makakapagpatahan sa kanya ngayon.

“N-nasan po si D-daddy?” she asked again, her tears soaking through my shirt. I could feel the wetness spreading on my chest, at parang kasabay non ay lumalambot din ang puso ko.

“N-nasa ibang b-bansa si Daddy mo, a-anak, e,” I said, my voice breaking every single word. I hate lying to her—sinabi ko sa sarili ko dati na hindi ako magsasabi ng kahit anong kasinungalingan sa kanya. Pero ngayon… ano pa ba ang magagawa ko? Kung sasabihin ko sa kanya ang totoo—na ang Daddy niya ay nandito lang sa Pilipinas, na nakita ko pa siya kanina sa meeting, na iniwan niya kami noong ako pa’y buntis pa sa kanya—mas lalo lang siyang masasaktan.

Alam kong masasaktan si Althea kapag marinig niya ‘yun. Hindi pa niya kayang intindihin kung bakit maaaring iwan ng isang tao ang pamilya niya para sa iba.

“W-why, Mommy?” she asked, sobbing harder now. Her questions were like needles pricking my heart one by one.

“Need ‘yan, baby… para sa future mo,” I said, trying to sound sure of myself. Pero sa totoo lang, hindi ako sigurado sa kahit na anong bagay ngayon. Parang lahat ng plano ko ay biglang nawasak noong makita ko ulit si Jaiden.

“Why is Daddy still in another country even though we have a lot of money?”

That question hit me harder than anything else. She’s smart—sobrang talino niya—alam niyang may pera kami para puntahan kahit saan mang bansa. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya na hindi lang pera ang problema.

“P-puntahan po n-natin siya,” she pleaded, her face buried in my neck. “Gusto ko na po siyang makilala, Mommy… gusto ko po siyang yakapin.”

Ang sakit… ang sakit-sakit. Parang hindi na matatapos ‘to—parang paulit-ulit na binabalik ako sa araw na iniwan niya ako. I thought I was strong enough to handle anything now, pero nakita ko lang naman ang mukha niya kanina, at biglang bumagsak lahat ng pader na itinayo ko para protektahan ang sarili ko.

Lord, please… bigyan mo naman po ako ng lakas. Hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko. Pagod na pagod na ako—sa trabaho, sa pag-aalaga kay Althea, sa pagtatago ng lahat ng sakit na dala ng nakaraan. Parang hindi na ako makahinga ng maayos.

“Hindi puwede, anak… bawal tayo doon,” I said, gently rubbing her back. I tried to make my voice sound calm, pero alam kong naririnig niya pa rin ang panghihina ko.

Mas lalong lumakas ang iyak niya. Parang sinasaksak ako ng paulit-ulit sa dibdib, at hindi ko na alam kung paano ko mapipigilan ang sarili kong umiyak. Nangingilid na ang luha ko, pero pinipilit kong pigilan ‘yun—ayokong makita niyang ang hina-hina ko. Ayokong iparamdam sa kanya na wala akong magawa para sa kanya.

“Mommy… si Daddy ko po, Mommy… please,” she cried, her hands clutching my shirt like her life depended on it.

I looked down at my daughter—ang ganda-ganda niya kahit na puno ng luha ang mga mata niya, parang ako lang talaga. Pero ang mga mata niya… mukha talagang Jaiden. Pareho silang mabilis matuto, pareho silang mapagmahal, pareho silang may paraan para makuha ang gusto nila.

“Oo, baby… uuwi si Daddy mo ha? Tahan na,” I said, my voice full of lies. I don’t even know if he’ll ever come back, pero ginawa ko na lang ‘yun para tumigil na siya sa pag-iyak.

“Really, Mommy?” she asked, lifting her head to look at me. I could see the tiny spark of hope in her eyes, at parang mas lalo akong nasasaktan. I managed a small smile and nodded.

“Mommy, mag-wa-wait po ako kay Daddy,” she said, wiping her tears with the back of her hand. I bit my lower lip so hard I almost tasted blood—paano ko sasabihin sa kanya na baka hindi niya kailanman makakasama ang Daddy niya?

“Y-yes, nak,” I said, kissing her forehead. Her skin was warm and soft, at ramdam ko na naman kung gaano ko siya kamahal.

“Akyat ka na sa kuwarto mo… sleep na. Ayaw ni Daddy na napupuyat ka,” I told her. She nodded slowly, and one of our maids came to help her up the stairs. I watched her walk away, her small shoulders still slumping from crying.

Nang makapasok siya sa kuwarto at isara ang pinto, bumagsak agad ang kanina ko pang pinipigilang luha. I slid down the wall until I was sitting on the floor, at hindi ko na pinigilan pa ang sarili kong humikbi ng malakas.

“Bakit ganito? Bakit ganito, mga Kuya?” I sobbed, my hands covering my face. “Nakakapagod… pagod na pagod na ko. Hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko. Hindi na ako makapag-isip ng maayos.”

My brothers just stood there, watching me with sad eyes. They’ve always been there for me—simula noong iniwan ako ni Jaiden, simula noong manganak ako mag-isa, simula noong kailangan kong magtrabaho ng doble para buhayin kami ni Althea. Pero ngayon… parang kahit sila ay hindi na makatulong sa sakit na nararamdaman ko.

“Ang sakit-sakit… wala na bang katupasan ‘to? Bakit ako?” I asked them, my voice full of pain. “Bakit ako yung nagdurusa ng ganito? Bakit hindi nalang si Catherine? Bakit hindi nalang si Jaiden? Bakit ako pa?”

Catherine—her name still feels like poison in my mouth. She was my best friend—ang taong pinagkakatiwalaan ko ng lahat, ang taong kasama ko sa lahat ng bagay. Pero sa huli, siya pa rin ang nakuha kay Jaiden. Siya pa rin ang pinili niya kaysa sa akin—sa akin na nagdala ng anak niya sa tiyan ng walong buwan.

“Ako yung iniwan… ako yung pinagpalit sa kaibigan… gusto pang ipalaglag yung anak ko,” I cried, as Kuya Anthony pulled me into his arms. “Ngayon bumalik pa siya… lunod na lunod na ko, Kuya. Parang hindi na ako makakahinga.”

He held me tight as I cried—parang bata lang akong umiiyak sa bisig niya, at hindi na ako nag-alala pa kung ano ang isipin nila. I just needed to let it all out.

“Mabigat… ang bigat-bigat,” I said, my tears soaking his shirt. “Lalo na ‘yung taong inaasahan mong masasandalan mo… dinagdagan pang lalo yung nararamdaman mong bigat.”

I was talking about Jaiden—noong una, akala ko siya na ‘yung taong magiging sandalan ko habambuhay. Akala ko siya na ‘yung taong kasama ko sa pagtanda, sa pag-aalaga ng mga anak namin. Pero sa huli… siya pa rin ang naging dahilan kung bakit parang nalulunod ako sa sarili kong luha.

“Kahit pagod ka na, tandaan mo na may lakas kang hindi mo pa natatagpuan,” Kuya Alvin said, leaning down to kiss my forehead. His voice was calm and steady, parang lagi niyang ginagawa kapag nalulungkot ako.

“We love you, our Princess,” Kuya Adrian added, patting my back gently. I looked up at my brothers—ang tatlong taong hindi kailanman iniwan ako, ang tatlong taong ginawang lahat para mapasaya ako at si Althea.

Maybe that’s my strength—hindi si Jaiden, hindi ang mga pangako niya na hindi natupad. Kundi sila—ang mga kapatid kong handang ibigay ang lahat para sa akin.