"သား Hang ထမင်းစားပြီးမှပြန်မယ်မလား"
"ဟုတ် မား"
"ဒါနဲ့သားတို့နှစ်ယောက်ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"
Zeyuမား မေးလိုက်တော့Zeyuမျက်နှာပျက်သွားရသည်။
ထိုအချိန်Zuo Hangကဘဲ
"နေ့ခင်းကကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့တွေ့တယ်လေ အဲ့တာကိုXiao Baoကနည်းနည်းအထင်လွဲသွားတာ"
"Aww သားရယ် စိတ်မရှင်းရင်လဲHangလေးကိုအေးဆေးမေးလို့ရတာကို"
"သားလဲနည်းနည်းစိတ်လွတ်သွားလို့ပါ"
"Hang လေးရေ သားလဲနည်းနည်းပါးပါးစဥ်းစားအုံး Bao erက အကုန်လုံးအလိုလိုက်ထားကြတော့ နည်းနည်းလေးဆိုးချင်တယ်"
လှေကားကနေဆင်းလာတဲ့Zeyuပါးကလှမ်းပြောလိုက်ခြင်း
"ရပါတယ် ပါးရယ် ကျွန်တော်ကကျင့်သားရနေပြီ"
"Aww အဲ့တော့ငါကဆိုးတယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား"
"မဟုတ်လို့လား"
"Hang!!"
"ကဲ အချစ်စမ်းမနေကြနဲ့ မားထမင်းစားဖို့သွားပြင်လိုက်တော့မယ် သားHangခြေထောက်ထိထားတာကိုလာမထိုင်ဘူးလား"
"ရပါတယ် သိပ်မနာတော့ပါဘူး"
"မားက သွားထိုင်ဆိုသွားထိုင်ပေါ့ရှည်ကိုရှည်တယ်"
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ သွားထိုင်ပါတော့မယ်"
"သားက မားကိုကူညီမယ်"
"အင်းလာ"
"ဟုတ်"
---------------------------------------------------
မနက်9:00လောက်မှာ
"Liu Yaowen!!!"
"အား~~~~ ခင်ဗျားဗျာ မနက်စောစောကြီးကိုဖုန်းထဲကနေအဲ့လောက်အော်ရလား"
"မင်းအပိုတွေပြောမနေနဲ့ Zhu Zhixinဘယ်မှာလဲ Ding Chenxinကရော"
"ခင်ဗျားသားတွေဒီရောက်နေတာဘဲ တစ်ရက်နဲ့တစ်မနက်ဖြစ်နေပြီ အခုမှတစ်ရေးနိုးတာလား"
"အပိုတွေမပြောနဲ့ ငါ့သားတွေဘယ်မှာလဲ"
"အိမ်မှာ"
"ဘာ???"
"ကျုပ်အိမ်မှာလို့"
"အေးတွေ့ကြသေးတာပေါ့"
ပြောပြီးLiu Yaowenဘက်ကစကားပြန်ကိုတောင်မစောင့်ဘဲဖုန်းချသွားသည်။
