the boy is mine | beomjun

22

"selam." rüzgarın acımasızca dağıttı saçlarından gelen güzel kokular yeonjun'un neredeyse yumuşamasına sebep olacakken selam vermeden önce duygularını kontrol etmeye çalıştı, zorlansa da. o burada yakınındayken dayanamayıp yanına geleceğini biliyordu ama tavrını da bir yandan koymak istiyordu. 

"ne işin var burada? benden rahatsızsın ya!" beomgyu istifini bozmadan, sadece kafasını hafifçe yana döndürüp cevapladı. yeonjun hala olduğu yerdeydi çünkü yanına oturup yüzüne doğrudan bakmaya korkuyordu. düşüncelerini ve kırgınlıklarını doğru ifade edememekten korkmuştu. hayatı boyunca birinden bu şekilde etkilenebileceğini hiç düşünmedi daha doğrusu birinden bu şekilde etkilenebileceğini bilmiyordu bile o yüzden bu hisler ona yabancı olduğu kadar korkunçtu da. her gün belinde silahıyla, türlü türlü insanla uğraşmak veya ölü bir bedene soğukkanlı bir şekilde dokunmak, birçok insana göre anormal ve korkutucu gelirken herkesin yaşadığı bir avuç duygu da yeonjun için öyleydi işte.

"hiç de bile. böyle düşünmen rahatsız etti asıl. "

"beni gördüğündeki memnuniyetsiz ifadenden ne anlamam gerekirdi? ha ama pardon yine ben suçluyum tabii özür dilerim!" beomgyu her zaman ki gibi söyleyeceği hiçbir şeyden geri duramayan ve asla sakinleşemeyen taraftı. başından beri ilişkileri veya ilişki olması için çabaladıkları bu şey sürecinde rolleri hep böyleydi. bu bir yanlış veya doğru değildi sadece bir türlü denge kuramadıkları farklılıklarıydı.

"neden bana karşı bu kadar öfkelisin? gerçekten bu tavrını hak edecek kadar ileri mi gittim? bir dakikalığına bile olsa bana karşı haksızlık yaptığını düşündün mü?"

bu sözlerden sonra beomgyu bir iki dakika sadece bekledi normalde yapacağı gibi hemen parlamadı çünkü yeonjun'un ona sorduğu şeyi çoktan yapmış ve kendini suçlamıştı bile. o gece arabadan indiği andan eve gidip taehyun'la kavga ettiği ana kadar.  hatta arkadaşıyla arası bozulmasına rağmen yeonjun'a haksızlık ettiğini biliyordu. işin en kötüsü tüm bu olanlar içinde yanlış olan tek kişinin kendisi olduğunu da düşünüyordu ama gururu öyle ele geçirmişti ki onu sanki suçlu olan Yeonjun'muş gibi davranmaktan, ona kırmaktan kendini alamıyordu.

"ne fark eder ki? farkında değil misin biz yapamıyoruz. ne yaşarsak yaşayalım, en küçük şeyden en büyüğüne kadar birbirimize ayak uyduramıyoruz ve kavga ediyoruz veya kaçıyoruz birbirimizden! henüz bir ilişki içinde bile değiliz ama ben çok yoruldum yeonjun." artık kalkmış ve karşısında dikiliyordu. bu cümleleri sarf etmek onun için zordu ama bir şeyleri düzeltmeye çalışmak daha zor gibiydi.

"bu mu yani? başın her sıkıştığında olmuyor mu diyeceksin? özür dilemek zor geliyor diye mi sırf? sen bu kadar doğru biri misin beomgyu bu nasıl bir kibir aklım almıyor!" beomgyu'nun bir şeyleri kestirip atmaya çalışması buraya sakin sakin gelen yeonjun'u çileden çıkarmaya yetmişti ve artık o da ağzından ne çıkıyor umursamayacaktı.

"kibirliyim evet! ben dünyanın en kibirli, en kötü, en duygusuz insanıyım evet! sana uygun değilim çünkü ben buyum  sana haksızlık ediyorum, seni sinirlendiriyorum, seni kötüleştiriyo- belini aniden kavrayan kol ve dudaklarına kapanan dudaklar onun susturmuştu. ikisinin de beklemediği bir şey, beomgyu'nun konuşurken farkında bile olmadığı gözyaşları bir dışa vurumdu ve o andan itibaren yeonjun o kırgın gözlere kayıtsız kalamadı. asıl sorunun kendisiyle ilgili olmadığını anladığı an sadece ona sarılmak, onu öpmek ve onun yaralarını sarmak istedi.

belindeki tutuşları sıkılaşmış sanki daha fazlası olabilirmiş gibi beomgyu'yu daha da yakınına çekmek istiyordu. dudakları sabırsızca hareket ederken bir elini de uzun saçlının ensesine atıp orayı okşuyordu. beomgyu, sanki bu anı bekliyormuş gibi kollarını hemen yeonjun'un boynuna dolamış kendisini bırakmıştı. nefes almak için dudaklarını ayırınca yeonjun alnını beomgyu'nunkine yaslayıp gözlerini kapatmıştı. "özür dilerim." yeonjun alınlarını ayırıp bu sefer yüzünü boynuna gömmüş ve kokusunu içine çekmişti. "sen kibirli değilsin. özür dilerim bebeğim."