My Happiness

Part-4

ဓနခေတ်...

မှောင်မိုက်နေသည့် အိမ်အိုလေးရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာဝယ်...ခြေဖျား၊လက်ဖျားလေးများအား အကြိမ်ကြိမ်ပွတ်သပ်ရင်း ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ကျသွားအောင် ပြုလုပ်နေသည့် ကောင်ငယ်လေးတစ်ယောက်...

စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြေလျော့သွားအောင် အမျိုးမျိုးကြိုးစားနေပါသော်လဲ သို့ပေသည့် အချည်းနှီးသာ....

ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ညီမတော်လေးအား ကြင်ရာတော်အဖြစ် တော်ကောက်ပြီးတဲ့နောက် မနက်ဖြန်ချက်ချင်းပင် မိမိအား မိဖုရားခေါင်အဖြစ် တင်မြှောက်မည်သည်တဲ့လေ...

အဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပါရောလား...

မိမိရဲ့ ဖြစ်တည်မှု့သည် မိန်းမပျိုစင်စစ် မဟုတ်ပေရောမလား...အဘယ်လို့များ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ မိဖုရားဖြစ်နိုင်ပါပေမလဲ...

အခုချိန် ဖခမည်းတော်လဲ အတော်ကြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရပြီး အလုံ့ပေါ်ကိုလဲ သတ်ပစ်ချင်လောက်သည်အထိ ဒေါသမီးတွေ အရှိူန်အဟုန်ပြင်း တောက်လောင်နေမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်!!

အခမ်းအနားအစီအစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာလဲ အရှင်မင်းမြတ်၏ အကြည့်တွေဟာ အလုံ့အပေါ်မှ တစ်ချက်လေး သွေဖွယ်မသွားသည်မို့ အလုံ့ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားမရခဲ့ပါ...

မယ်တော်ရဲ့ အထင်မြင်သေးသည့် အကြည့်..
အစ်ကိုတော်ရဲ့ ရွံရှာမုန်းတီးသည့် အကြည့်...
ဖခမည်းတော်ရဲ့ ဒေါသမီးလောင်မြိုက်နေသည့် အကြည့်
အဆိုးဆုံးသည်က ညီမတော်ရဲ့ မလိုမုန်းတီးသည့် အကြည့်ပင်ဖြစ်သည်....
ဒီအခမ်းအနားဟာ ညီမတော်လေးရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံးနှင့် အရေးပါဆုံးပွဲကြီး မဟုတ်ပေရောလား...
အခုတော့..အလုံ့ကြောင့် ညီမတော်လေးရဲ့ အခမ်းအနားဟာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အတိမရှိတော့ပေသည်...
ညီမတော်လေးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မည်မျှပင် အလုံ့အပေါ် အမုန်းတွေ ကြီးမားနေပြီး အမြစ်တွယ်နေမလဲဆိုတာ အလုံမှန်းဆ၍ မရနိုင်တော့ပေ...
ဒါအပြင် တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု့ကို အလုံဖျတ်ဆီးလိုက်မိပေသည်...