Devon's Secret (Sunsun)

Chapter 22

Nagising si Devon sa mahinang tibok ng puso—hindi kanya, kundi kay Caden. His head was resting on the alpha’s chest, balot ng mga braso na parang ayaw na siyang pakawalan kahit kailan.

Mainit. Ligtas.

Tahimik.

Sandaling pumikit si Devon, takot na baka panaginip lang ang lahat. Pero naramdaman niya ang bigat ng mark sa leeg niya—mas malinaw, mas buo. Permanent.

“Gising ka na,” mahina ngunit may ngiting sabi ni Caden.

Napadilat si Devon at agad nagtama ang mga mata nila. “Hindi ka umalis…”

“Hindi na,” sagot ni Caden. “Kahit kailan.”
Sandaling natahimik si Devon bago niya ibinuka ang bibig.

“The baby?”
Caden gently placed his hand on Devon’s stomach. “Okay siya. Doctor said stable na. You’re both safe.”

Tumulo ang luha ni Devon. “I thought I was going to lose everything.”

“You almost did,” tapat na sagot ni Caden. “And that’s on me.”

Umiling si Devon. “I left too.”
“Because I pushed you away,” sagot ni Caden. “I was so focused on control that I forgot what mattered.”

Tahimik silang nagyakapan hanggang may marahang kumatok sa pinto.
“Daddy?” mahina ang boses na sumunod.
Napangiti si Devon. “Zaiden…”

Pagbukas ng pinto, tumakbo agad ang bata papunta sa kama at umakyat doon, maingat na niyakap si Devon.

“Papa Devon,” bulong ni Zaiden. “You smell better.”
Napatawa si Devon kahit may luha pa sa mata. “Mas okay na si Papa.”

Caden watched them, his chest tightening. For the first time, hindi takot ang naramdaman niya—kundi kapayapaan.

“Daddy,” tawag ni Zaiden, seryoso ang mukha.

“You won’t make Papa cry again, right?”
Napasinghap si Caden at lumuhod sa harap ng anak. “No. Never again. Promise.”
Sebastian appeared at the doorway, crossed arms but softened expression.

“Good. Because I’m still watching you.”
Caden met his gaze. “Fair.”
Lumipas ang mga araw na unti-unting bumabalik ang lakas ni Devon.

Hindi pa rin sila umuuwi sa dating bahay—sa condo muna sila ni Sebastian habang nagpapagaling si Devon.

Pero araw-araw, nandoon si Caden.
Hindi na siya nagtatago sa trabaho. Hindi na siya nagagalit sa lahat.

Lahat ng galit niya, napalitan ng takot na muling mawala ang pamilya niya.
Isang gabi, habang mahimbing ang tulog ni Zaiden at tahimik ang condo, humawak si Devon sa kamay ni Caden.

“Why now?” mahina niyang tanong. “Why fight for us now?”
Huminga nang malalim si Caden. “Because I almost lost you.

And I realized… power, pride, control—wala lahat ‘yon kung wala kayo.”
Tumango si Devon. “I was scared too. I thought loving you would destroy me.”

“Loving me almost did,” amin ni Caden. “But I’ll spend the rest of my life fixing that.”

Dahan-dahang inabot ni Devon ang mark sa leeg ni Caden. “Then don’t let go.”
“Never,” sagot niya, his voice steady. .

“You belong with me. And I belong with you.”
Sa katahimikan ng gabi, magkatabi silang nakahiga—hindi perpekto, hindi pa buo, pero magkasama.

At sa loob ng tiyan ni Devon, may buhay na tahimik na lumalaki—buhay na isinilang mula sa sakit, pagmamahal, at pangakong hindi na muling bibitaw.