The Fig Tree

The Valley

پیکر چاک و چاک و زخمی‌اش ته دره افتاده و خون‌ریزی میکرد. خواسته‌‌اش این بود در همان دره بماند و از شدت جراحاتی که فقط رنگ گلگون خون را در دیدگانش آراسته بودند، بمیرد. بی‌صدا و آرام. همانند خاطره‌ای که لحظه‌لحظه محو می‌شود و گهگداری؛ تنها در لابه‌لای نفس‌های گرمت در هوای سرد شبانگاهی زمستانی، رخ نمایان می‌کند اما ثانیه‌های بی‌رحم زمان چنگال تیز میکنند و در بخاری که تمنای یادآوری می‌کند، امحایش میکنند.
اما دره به ناگه پذیرای رود زندگی می‌شود. رودی که با چنان جوش‌ و خروشی به سنگ‌های دندانه‌دار تیز و ستبر دره، که مدتی پیش پوسته‌اش را خراشیده و در جسمش فرو رفته بودند، می‌کوبد و مالامالشان می‌کند از عصاره‌‌ی زندگی. اما این رود، این عصاره، تنها باعث سوزش زخم‌های آن پیکر چندپاره و خونین میشوند.
«درد این زخم‌ها قراره منو قوی کنه؟»

His torn and wounded body lays bleeding at the bottom of the valley. He wanted to stay in that valley and die from the severity of the wounds that only adorned the rosy color of blood in his eyes. Silently and peacefully. Like a memory that fades moment by moment and is fleeting; It only appears in the midst of your warm breaths in the cold winter evening air, but the cruel seconds of time sharpen their claws and destroy it in the steam that yearns for remembrance. But the valley suddenly welcomes the river of life. A river that hits the sharp and thick jagged stones of the valley with such a rush and roar, which had scratched his skin and sunk into his body some time ago, and siphons them off the essence of life. But this river, this essence, only causes the wounds of that fragmented and bloody body to burn.
"Is the pain of these wounds going to make me stronger?"