Masum Değiliz (ŞebSel)

2.bölüm

Kapıyı eliyle itip içeriye girdi, korkak adımlarla yavaş yavaş geri gidiyodum 

"Sana bi daha benim karşıma çıkma demedim mi? Ne işin vardı orda?!" 

"Nerden bile bilirdim senin barda olduğunu?" 

"Ayrıca o gerizekalı arkadaşın yüzünden yanımdaki kız da gitti!" 

"Çokta güzel oldu!" 

Kolumu sertce kavrayıp kendine çekti 

"Yoksa sen mi gönderdin onu yanımıza?!" 

"Saçmalama. Sen artık beni ilgilendirmiyosun" 

"Ayrıca sen o bara içki içmeye mi geldin? Hem de hamileyken?" 

"İçki falan---   

"Bana bak sen yoksa hamile falan degil misin?" 

"Ne?" 

"Evet evet, kesin seninle hemen evlenmem için hamile yalanı uydurdun. Tabi planın istediyin gibi olmadı dimi?" 

"Şuan saçmalıyosun farkında mısın?!"  

Bir an hamilelik yüzünden başım döndü ve karşımda selim oldugu için mecburen selime tutunmak istedim ama o kolunu çekti 

"Böyle numaralar yaparak beni kandıramazsın!" 

"Numara yapmıyorum ben, gerçekten hamileyim" 

"Tabi tabi kesin öyledir. Bırak kızım bu numaraları!"  

"Ehh neye inanmak istiyosan ona inan! Seni inandırıcak değilim şimdi defol evimden!" 

"Eger hamileysen o bebeği hemen aldırıcaksın seni son kez uyarıyorum!" 

Kapıyı çarpıp evden çıktı. Boş boş konuşuyodu, bu bebeği aldırmıyıcam. 

Saat geç olmuştu ve baya uykum gelmişti. Yavaş yavaş merdivenleri çıktığımda başım tekrar döndü. Merdivenin kenarına tutunmak istedim ama artık çok geçti. Çünki çoktan merdivenlerden yuvarlanmıştım..  

_______________________________ 

Gözlerimi açtığımda etraf bulanıktı, sonra görüntü giderek netleşti. Hastane odasındaydım, en son merdivenlerden yukarıya dogru çıkıyodum onu hatırlıyorum. Sonrası yok. Odanın kapısı açıldı ve doktor, erenle selim odaya girdi. 

"Noldu bana? Kötü bişey mi oldu?" 

Eren yanıma gelip elimden tuttuğunda anlamayan gözlerle ona baktım. Selim de kapıya yaslanmış tavanı seyrediyodu. 

"Ya bişey söylesenize noldu diyorum!" 

"Şebnem hanım düşük yaptınız ve maalesef bebeği kaybettik." 

İfadesizce doktorun yüzüne baktım. Gözlerim kendiliğinden dolmaya başladı. Bir bebeğe bile sahip çıkamadım ben. Artık ağlayıp, bağırıp çağırsam geri getire bilir miyim onu? Gözlerim selime kaydığında hiç bişeyi umursamazcasına etrafı izlediğini farkettim. Bu gerçekten canımı acıtmıştı, hiç mi üzülmedi? Birazcık? Doktorun konuşmasıyla bakışlarımı ona çevirdim 

"Şebnem hanım az önce eren hanımla da konuştuk, söylemem gereken başka bir konu daha var" 

Hiç bişey duyucak tahammülüm yoktu ve sadece yalnız kalmak istiyodum, ama  doktor tekrar konuşmaya başladı 

"Bu nasıl söylenilir bilmiyorum ama, bi daha bebeğiniz olmaya bilir" 

Söylediği son sözlerle beynim dondu sanki. Dolu olan gözlerimden sonunda bir damla yaş düştü. Eren elimi avuçları arasına aldı. 

"N-ne? Nasıl ya?" 

"Umudunuzu kaybetmeyin, belki yeniden bebek sahibi ola bilirsiniz. Ama her sonuca da hazırlıklı olmak gerek" 

"Ne diyosunuz siz ya?! Bi daha bebegim olmuyucak mı benim?! Eren ne diyo bu ya! Ne saçmalıyosunuz siz?!" 

"Şebnem hanım sakin olun lütfen. Bebeginiz asla olmayacak demiyorum, belki yeniden ola bilir" 

Selime baktığımda doktoru dinliyodu ve arada sırada bana bakıyodu. 

"Şimdi dinlenmeniz gerek şebnem hanım, bu düşüncelerle kendinizi yormayın ve moralinizi yüksek tutmaya çalışın. Asla olmayacak diye bi ihtimal yok"  

Doktor odadan çıktığında bu sefer de Eren konuşmaya başladı

"Seni merak edip eve gelmeseydim belki şuan daha kötü durumda ola bilirdin. Şimdi üzme kendini" 

"Sen nasıl geldin eve?" 

"Seni aradım ve açmadığında merak etdim evine geldim, neyseki paspasın altında anahtar vardı" 

"Neyse" 

"Üzme kendini" 

"Üzülmen de çok saçma olur zaten bebeği aldırıcaktın, düşmesi iyi oldu" 

Selimin bunu söylemesiyle sinirle ona baktığımda sustu 

"Defol git burdan selim! Senin buraya gelmen saçmaydı zaten, kim çagırdı buraya seni?" 

"Ben çagırdım. Bu durum onu da ilgilendirir diye düşündüm" 

"Bravo eren! Bana bak selim şimdi burdan defolup gidiyosun anladın mı? Ya senin hiç vicdanın yok mu?! Nasıl söylersin bana bunu ya!" 

"Sana çok meraklıydım sanki! Ne halin varsa gör!" 

Selim odadan çıktığında Ereni de ordan gönderdim. Artık gerçekten yalnız kalmak istiyorum. 

#1 hafta sonra# 

"Şebnem görsen çok yakışıklı dev tatlı" 

"Böyle ballandıra ballandıra anlatıyosun, git kendin sevgili ol zaman " 

"Ya hayır bence siz çok yakışırsınız, bak o selimi de unutmuş olursun" 

"Ne senin bu arkadaşının ismi?" 

"Burak, yarım saat önce arayıp davet etdim, birazdan burda olur" 

"Yuh artık! Bide arayıp benim evime çagırdın öyle mi?" 

"Ya kızma şebnem" 

Kapı çaldığında Eren koşarak gidip kapıyı açtı ve gelen Buraktı. Anlatdığı kadar vardı, gerçekten çok yakışıklıydı.. 

__________________ 

Burak- Kerem Bursin 

__________________

Kısa oldugunun farkindayim ama arkadaslar dersler yuzunden boyle yazdim maalesef :( buarada sebnemin bebegi selimin sebnemi merdivenlerden itmesi sonucunda düşücekti ama boyle yaparak selimden daha fazla sogumanızı istemedim :D buarada geçen bölüm şebselin 6 aydir sevgili oldugunu yazmistim ama aslinda 3 aydir sevgililer :) 

Sınır +20 vote +15 yorum :)