Çocuğu yukarıya çıkarana kadar milyon tane soru sormuştu ama çok şükür bi kaza olmadan kan verebildi .
Annesi ve babası çok teşekkür ettiler. Ama benden hoşlanmadıkları ,kim olduğumu merak ettikleri her hallerinden belli oluyordu.birden annesi :
-"sen olay esnasında yanında mıydın? " diye sordu .
-"Evet yanındaydım. "
-"Peki nasıl oldu ?"
-Bana ıslık öttürmüslerdi . Eser de buna kızdı yumruk falan attı. Onlarda biz hızlı bir şekilde yürürken bıçakladılar. Dedim
-"Ve sen hala burdasın ? Dedi.
-"Nasıl yani ?
-"Yani tatlım burdan gitmelisin .
-"Ne ?"
-"Senin yüzünden olduğunu anlamıyor musun ? Hadi canım ,git artık zaten Eser'in seni merak edecegini mi sanıyorsun? "
Beynime kan gitmiyordu.Resmen kadın beni kovmuştu .Ben istenmeyecegim yerde duracak tiplerden değildim. Ama daha Eser'in durumu bile belli değildi ve ben Eser 'i yalnız birakamazdim,zaten hayatımda bi tek ona değer verirken onu ölüm bucaginda birakamazdim.Kadına :
-"Bekleyeceğim."
-Bu kadar yüzsüz bi insansın yani ?
-Yüzsüz bi insan değilim ama Eser'i bu durumda bırakıp gidemem tamam mi? Bende Eser'e sizin kadar değer veriyorum .Ve gitmeyeceğim. Anladınız mi ? Gitmeyeceğim !
Ve doktor gelerek :
-"Hayatı tehlikeyi atlattık " dedi
