my best friend

Hoofdstuk 22

Madison POV

Bo is super aardig. We konden het gelijk goed vinden. Normaal als ik iets met Justin's vrienden ga doen ben ik echt de jongste. Nu niet want ik ben iets ouder als Bo. Bo en ik hadden een plan bedacht om Justin en Ryan terug te pakken. Ze zijn misschien sterker als ons maar wij zijn veel slimmer. Als we het water uit lopen spreken we nog een keer het plan door. De bedoeling is om ze te laten merken dat meisjes ook wel wat kunnen. Justin kijkt ons na maar kan ons toch niet horen. We praten wat verder. Na een tijdje komt een groep jongens langs gelopen. Ze hebben sixpack en zijn super knap. Bo en ik staren met open mond naar ze tot dat Ryan lachend voor ons komt staan. "Mooi uitzicht?" Vraagt hij. We worden rood en beginnen te lachen. De rest van de groep komt er nu ook aan. Ik blijf op de jongens letten. Ik heb het idee dat ik een jongen ken. Ik zal het me wel verbeeld hebben. Ryan vraagt expres veel te hard of ik een van de jongens leuk vind. Ik schaam me dood en zie ze opeens allemaal kijken. Gelukkig vraagt Bo waar de wc is zo dat ze even niet op mij letten. Bo vraagt of ik mee loop en sta gelijk ook. Gelukkig kon ik daar even weg. We lopen samen weg. Als we bij de wc zijn is het enige wat Bo doet in de spiegel kijk. "Hoef je niet naar de wc?" Vraag ik. "Nee ik dacht laat ik je maar even redden want het was een beetje awkward." We beginnen te lachen. Ik geef haar een knuffel en we lopen weer terug naar de rest. Omg dit meen je niet. Die jongens van net zitten bij ons. Eigelijk wil ik om draaien maar Bo pakt mijn hand en zeg dat ik het wel kan. We lopen verder. Als we er bijna zijn worden we aangekeken door een hele groep jongens. We beginnen te lachen en gaan snel erbij zitten. Justin gaat op zijn buik liggen en het lijkt wel of hij is slaap valt. Als Ryan wil kijken of hij slaapt zegt Bo " Doe nou niet, hij was vanochtend ook al heel moe." Ik kijk Bo aan en we zeggen dat we even gaan zwemmen. Ik pak snel 2 bakjes mee en we lopen naar de zee. Een van de jongens heeft gezien dat we die bakjes meenamen en kijkt ons vragend aan we beginnen te lachen en gebaren dat hij niks mag zeggen. We vullen de bakjes met water en lopen terug.