" Black Coffee " [ Completed ]

Don't ~~~

ေလာက ရိုင္းတယ္~

ကိုယ္ အခ်စ္ဆံုး လူနွစ္ေယာက္ကုိ ေရထဲပစ္ခ်ၿပီး ကဲ ~ မင္း ဘယ္သူ႔ကို ကယ္မွာလဲ ဆိုၿပီး မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ လာေမးေနသလိုပဲ ~

တကယ္ပါ ~

စုပ္လည္း စူး စားလည္း ရူး ~

ကိုယ္ ဒီလို အေျခအေနကို ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရေတာ့မလဲဟင္?

Lu ah ~

မင္းက ကိုကို႔ အတြက္ေတာ့ သိပ္လွပရက္တဲ့ ျဖစ္တည္မႈ တစ္ခုရယ္ ~ သိလား?

ၾကမ္းတမ္းစြာထိေတြ႕ဖို႔ ေ၀းစြ ညင္ညင္သာသာေလး မထိမရွေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၿပီး တန္ဖိုးထားေနခ်င္တာ ~ ကေလးရယ္~

"အဲ့ဒီလိုဆို မင္းေလး ကို မတန္မရာ ေမွ်ာ္မွန္း ျမတ္နိုးမိေလခဲ့တဲ့ ကိုကိုကပဲ အမွားႀကီးမွားေနၿပီလား? Huh ? ေျဖပါဦး ကေလးရဲ႕ ~ "

အေျဖျပန္မေပးေလတဲ့ ေကာင္ငယ္ေလးရဲ႕ နဖူးျပင္ေလးကို လက္္မေလးနဲ႔ ညင္ညင္သာသာ ပြတ္ဆြဲမိတယ္~

"ဟင္းဟင္း ~ ဒီလိုေလး ထာ၀ရပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါေတာ့လား ကေလးရယ္ "

ဟုတ္တယ္ ~ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ ~

နွက္ေမွာင္ေနတဲ့ မင္းေလး ရဲ႕ မ်က္ေတာင္ထူထူေလးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ လႈပ္ခတ္လာမွာကို ကိုယ္ဟာ တကယ္ပဲ အထိတ္တလန္႔ စိုး႐ြံ႕မိျပန္တယ္~

မင္းေလး နိုးထလာရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ကုိယ္ ေပးအပ္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ေၾကာင့္ပဲ နာက်င္ရဦးမယ္ေလ ~ ဟုတ္တယ္မလား ?

မင္းေလး ကိုယ့္ေၾကာင့္ပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ မ်က္ရည္ေတြ ေႂကြရတဲ့ အခါ ကိုယ့္ကို ပိုလို႔ နာၾကည္းသြားမွာကို ေၾကာက္မိျပန္တယ္ ~

မင္း မသိပါဘူး ကေလးရယ္ ~

မင္း ရဲ႕ နာက်င္မႈကို ေျပေပ်ာက္ေအာင္ ေဟာ့ဒီက ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ~ နွစ္သိမ့္ ေခ်ာ့ျမဴ ေပးလိုေပမဲ့ ~ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မတက္စြမ္းနိုင္တဲ့အခါ ~ ကိုယ္လည္း မင္းနဲ႔ ထပ္တူ နာက်င္ေပးရာမွ တစ္ပါး ဘာရွိဦးမလဲ ?

မင္းအျမင္မွာ ကိုယ္ဟာ သိပ္အတၲႀကီးလြန္းေနတယ္မလားဟင္? ဟုတ္တယ္မလား ? ကေလး~