" Black Coffee " [ Completed ]

madness pain

" ဘာ.. ဘာက? "

" သူ႔ကို သြားခြင့္ေပးလိုက္တာ့ Luhan ... shit! ေသခိုင္းဖုိ႔ရာေတာင္.. အခ်ိန္ဆြဲလြန္းေနတယ္.. "

ခပ္ေအးေအးပံုစံဖမ္းရင္း မယံုနိုင္စရာ စကားတစ္ခြန္းကို ဆိုလာတဲ့ မ်က္စိေရွ႕က ဦးေလးOh ကို ကြၽန္ေတာ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ နင့္နင့္နဲနဲ မုန္းတီးမိေလျခင္း..

" ဦးေလး ရဲ႕ တူအရင္း တစ္ေယာက္ကိုေတာင္.. ဒီလို ေျပာနိုင္တာက .. လြန္လြန္းတယ္ မထင္ဘူးလား? "

ခပ္ဆတ္ဆတ္နိုင္လာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ အသံေၾကာင့္ တဖက္က ဦးေလးOh က တဟင္းဟင္း ရယ္လာျပန္တယ္..

" သူ႔ အေမ ကိုေတာင္ ငါ သတ္ခဲ့တာပဲ .. ငါကေရာ.. သူ႔အတြက္ တခုတ္တရ စိုးရိမ္ေနမယ္ထင္လို႔လား .. "

" ခ..ခင္ဗ်ား.. ခင္ဗ်ားႀကီး ..!!! "

" ၿပီးေတာ့ .. မင္းကလည္း အျမင့္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီးမွ အတိတ္ကိုပဲ တကယ္သတိရလာသလိုလိုနဲ႔ ငါ့ေနာက္ေၾကာင္းေတြ အကုန္ေဖာ္ၿပီး ေထာင္က်ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ မလား !! မင္းတို႔ အခ်စ္ က ငါ့အတြက္ သနားစရာ မေကာင္းတာ မဆန္းပါဘူး "

ကြၽန္ေတာ္ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ထားမိေလတယ္.. ၾကားထဲမွာသာ မွန္ခ်ပ္ႀကီးသာ ျခားမေနရင္ ကြၽန္ေတာ္ .. ဦးေလးOh ကို ဆြဲထိုးမိေတာ့မွာ...

" ဘာလဲ? ငါ ေျပာတာ မဟုတ္လို႔လား ... "

နက္ျပာေရာင္ ေထာင္၀တ္စံုနဲ႔ ဦးေလး Oh က ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သူ႔ၾကားထဲမွာ ျခားတဲ့ မွန္ကို တေတာက္ေတာက္ ေခါက္ရင္း တဟားဟားရယ္ျပန္တယ္..

" အဲ့တုန္းက မင္းကိုပါ သတ္ခဲ့ရမွာ.. Luhan.."

ဆတ္ခနဲ တည္ၿငိမ္သြားျပန္တဲ့ .. ဦးေလး Oh ဆီက မ်က္၀န္းအိမ္ဟာ တကယ့္ကို အတည္ေျပာေနဟန္..

ကြၽန္ေတာ္.. စိတ္ညစ္ညဴ းစြာပဲ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ခ်လိုက္ေတာ့ .. အေတြးထဲကို ၀င္လာျပန္တဲ့ ေသြးဒဏ္ရာေတြနဲ႔ Hun omma..

အတိတ္?

အဲ့လို အျဖစ္အပ်က္မွာ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေတြလုပ္ေနခဲ့လို႔ အဲ့ အေျခအေနကို မတားနိုင္ခဲ့ရတာလဲ?