Boys.com (Jacob Barcelona) (COMPLETE)

Chapter 23

[Nicah's POV]

Graduation day. It's the prize of all the hardship that I have done for the last 13 years.

Last graduation ko na tooh.

Kaninang umaga nagkaruon ako nang interview sa isang kumpanya abroad.

They hired me as soon as I finished my interview.

They are so much delighted to have me on the company. Kaya nga in 3 days, i'll be leaving for Finland.

Wala pa akong sinasabihan nun maliban sa parents ko.

They supported me naman.

Madali na den kase yung recovery nang katawan ko pero ang isip ko, matatagalan ata.

"Ma. Nicah Menesses." tawag nang emcee saken.

Proud akong umakyat sa stage at tinaggap ang diploma ko.

Matapos kamayan ang guest at naglakad papunta sa harapan nang lahat at yumukod saglit.

Nakita ko ang aking ina na mangiyak ngiyak na.

Graduation song na.

"Congrats Nicah!" bati saken nina Wayne pagkalabas ko.

Si Chris naman may dalang bouquet nang bulaklak "Galeng yan sa barkada." sabi nya tapos nagsmile.

Napasmile na den ako.

--Fast Forward--

It's been 3 days since my graduation. At ngayon nga ang alis ko papuntang Finland.

Ang sabi ko sa barkada ay sa Korea ako magtratrabaho. Nagpumilit silang ihatid ako pero ayoko.

Pagdating ko sa Finland.

Hindi na ako si Ma. Nicah Menesses.

Ako na si Danica Manalo.

I had my name changed as long as may legal consent from my parents. And my long journey will start.

Hindi ko na kailangan pa nang Annulment with Jacob, coz I know our marriage was not REAL. Parang sya lang. Isang malaking ilusyon na kailangan ko nang tanggalin sa systema ko.

"Flight **** for Finland now landing. Passengers please stand by."

Humarap ako sa mga magulang ko.

Niyakap ako nang papa ko.

"mag-iingat ka dun anak. Basta .." dumistansya sya saglet. "Tatawag ka samen ha. Mamimiss ka namen." 

Tapos si mama naman ang yumakap saken. "Nak sana sa bagong lugar na yun makalimutan mo na ang lahat lahat. Andito lang kame anak. Basta mag-iingat ka." mangiyak ngiyak na usal ni mama.

"Ma, Pa, hindi naman po ako mawawala nang matagal. Ako pa den tooh." paninigurado ko.

Tapos nagpaalam na ako.

Si Cel sinabe kong aalis na ako. Gayun din si mamii jana.

"mamimiss ka namen bhebe." sabi ni mama habang yakap ako.

Tapos si Cel yumakap den. "Bheybz sana sa lugar na yun sumaya ka na."

"Last call to all passengers of flight **** to Finland please proceed to the upper deck."

Kumalas na ako. "Sige aalis na ako." paalam ko. Tapos naglakad na ako.

Ewan ko ba kung balik hindi man lang ako naiiyak or something. Siguro naging bato na ren ako dahil nang mga pangayayare.

I'll assure that im not the Nicah they know when I come back.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[Jacob's POV]

Nasubsob nanaman ako ngayon sa trabaho para makalimutan ang nangyare.

Ang tanga tanga ko alam ko yun. Pero ang lupet talaga nang naging kabayaran.

Dalawang tao ang nawala saken.

Biglang bumukas ang pinto.

"Tol kamusta na?" si Franc.

"Maupo ka muna." sabi ko. Umupo nga ito sa visitors chair sa harapan ko. "Subsob sa trabaho as usual." sagot ko.

"Hindi ka pumunta sa graduation ni Nicah ahh." sabi nya.

"I sent flowers in behalf of me. Alam kong ayaw nya akong makita matapos nang mga nagawa ko." sabi ko tapos naihilamos ko ang palad ko sa aking mukha.

"Well theres one thing Tol." sabi nito tapos tumingin sa bintana.

"Ano yon?" tanong ko.

"She's leaving." tuloy nito.

"Leaving? Nang batangas?" 

"Nope." sabi nito tapos humarap saken. "Leaving the Philippines. When I asked the staff of NAIA walang records na sa Korea nga pupunta si Nicah dahil wala syang booking."

Napatayo ako bigla"What?! Tang ina bat ngayon mo lang sinabe?" galit na sabi ko sa kanya.

Kalmado pa den ang gago, "She just told us just this morning, pagkasabi nya kumontak na ako kagad sa NAIA at wala ngang records. If not mistaken siguradong nakaalis na sya. At hula ko nagpahatid sya kay Cel kase nung tumawag ako sa kanila ang sabi kadadating lang daw." paliwanag nito.

"Damn!" sabi ko tapos napaupo ulet sa aking upuan. Naihilamos ko ulet ang aking palad sa aking mukha.

Tumayo ito at pumwesto sa likudan ko "Tol give her time to heal. It's not that easy for her what happened." sabi nito habang tinatap ang balikat ko.

"Pero hindi tamang iwan nya ako basta basta." mangiyak ngiyak na sabi ko.

"It's just time tol. TIME." he said then leaved me.

Bakit kailangang luamyo pa sya? Ngayong pang handa akong tanggapin ang lahat nang sampal nya para lang makasama sya. sabi ko sa sarili ko at napahiyaw sa frustration.

=======================================================================

Awiiiiiiiiiiiiiiiw !

Si Nicah iba na name! Huutek herap neto xDD