Ijskoud Hart

Hoofdstuk 2

'Anna?' Ik riep haar naam door het huis. Het was donderdag, ze moest wel thuis zijn, haar troep lag beneden gedumpt. Ik liep rustig naar haar kamer waar ik inderdaad haar stem hoorde. Ik gooide de deur open.

'Anna heb jij toevallig contact gehad met wat jongens uit de zesde van mijn school want z,' onderbroken door wat ik zag keek ik hen verbouwereerd aan.

Ze was niet alleen. Ze was met Jesse.

'Geen flauw idee zusje, maar alsjeblieft kan je even oprotten. Je ziet volgens mij duidelijk dat ik bezig ben?' Snauwde ze naar me. Ik zag inderdaad dat ze bezig was. Ze lagen allebei op hun zij met hun gezicht naar elkaar toe. Anna's haar zat warrig. Ik wist zeker wat hier gebeurde.

'Hallo onhandige dame, grappig dat ik jou hier tegenkom.' Zei Jesse met een knipoog. Hij wist het. Hij wist dat hij aan het bekken was met mijn zus. Hoe? Hoe kon hij weten dat Anna mijn zus was? Was dit als wraak of zoiets omdat ik mijn naam niet vertelde?

Ik holde de kamer uit richting mijn eigen kamer. Daar zette ik mijn koptelefoon op en de muziek veel te hard. Ik zette zoals altijd mijn zwijmelliedjes op. Your text speelde als eerst af. Ik neuriede het liedje mee.

Na twee minuten hoorde ik geklop op mijn deur.

'Ja?' riep ik naar de deur terwijl ik mijn koptelefoon afdeed.

'Sorry dat je me zo moest zien Luna.' O god, het was Jesse. Afkeurend keek ik hem aan. Wat moest hij nou weer?

'Ik heb niks met je zus gedaan oké? Ik kwam hiernaartoe voor jou.' Jesse's stem klonk wanhopig. Nee dat kon niet. Het was Jesse.

'Rot toch op man, ik mag je niet. Heb je dat nou nog steeds niet door?' Siste ik naar hem.

'Ik ga al, maar ik wilde je even zeggen dat je op moet passen met die jongens uit de zesde. Dit meen ik Luna, ze zijn gevaarlijk.' Jesse liet zijn ogen nog even over mij heenglijden en liep toen de deur uit. Ik kreeg de rillingen van die gast.

Ik dacht na over wat hij zei. Wat een raar kind was dat zeg. "Ik heb niks gedaan met je zus." Ja man en katten kunnen vliegen. Ik zag het toch gewoon? Waarom waarschuwde hij me trouwens voor die jongens uit de zesde? Er gebeurden echt maffe dingen opeens. Hoe wist hij dat ik het zusje van Anna was?

Ik hoorde weer geklop op mijn deur. Wat moest Jesse nou weer?

'Wat?!' Riep ik geïrriteerd naar de deur.

'Hoe heb je hem weg kunnen krijgen trut?' Er stond een boze Anna voor me. Jeetje hoe kon zij nou weer zo snel van mijn deur naar mijn kamer bewegen?

'Ik heb niks gedaan, misschien heb jij hem weggejaagd met je sletterige gedrag?' Haar gezicht betrok even. Dit was een pijnlijke snaar, dat wist ik. Maar dat verdiende ze. Denk ik. Anna holde mijn kamer weer uit. Ze gooide de deur nog even hard dicht. Ik zuchtte. Wat moest ik nu doen? Ik had spijt van mijn opmerking. Ik wist dat Anna mijn excuus niet zou accepteren. 

Anna was negentien jaar oud, drie jaar ouder dan ik. We hadden het allebei zwaar. Zij had het alleen anders verwerkt. Ze lag elke avond met een ander in bed en dronk zich krom. Ik daarentegen verschuilde me achter mijn laptop. Vroeger had ik nog veel gemeen met mijn zus maar tegenwoordig niet meer. We waren totaal andere mensen geworden.

Met pijn in mijn hart keek ik naar de foto op mijn nachtkastje. Een man, een vrouw en twee meisjes van twee en vijf. Boos legde ik het fotolijstje neer met de foto naar beneden. Ik had nu even geen zin in die foto.

Ik keek op mijn klok, het was al half acht. Zuchtend trok ik pantoffels aan en liep ik naar beneden. Ik had in de tussentijd best wel erge trek gekregen. Ik checkte de koelkast, niks. De lades, niks. Dan maar bestellen.